2385 papers
De wiskundige natuurkunde, vaak afgekort als math-ph, vormt de brug tussen strikte wiskundige theorieën en de fundamentele wetten van het universum. In dit gebied worden complexe systemen uit de mechanica, statistische fysica en kwantumtheorie geanalyseerd met behulp van geavanceerde wiskundige methoden, zonder dat het direct om experimentele data gaat. Het gaat hier om het bouwen van een stevige theoretische basis die later kan worden getoetst aan de werkelijkheid.
Op Gist.Science vinden we al het nieuwste onderzoek op dit terrein rechtstreeks van arXiv. Wij verwerken elk nieuw voorpublicatiedocument in deze categorie om zowel een toegankelijke, alledaagse uitleg als een gedetailleerde technische samenvatting te bieden. Zo maken we de diepgaande inzichten van wiskundige fysici toegankelijk voor iedereen, van studenten tot experts. Hieronder vindt u de meest recente publicaties binnen dit fascinerende vakgebied.
Dit artikel bewijst dat voor een brede klasse van afhankelijke percolatiemodellen op , waaronder het Abelse zandhoopmodel, er in de superkritische fase bijna zeker een unieke oneindige cluster bestaat, zelfs wanneer de maat geen insertietolerantie bezet en de klassieke Burton-Keane-argumenten niet van toepassing zijn.
Dit artikel bewijst expliciete uitdrukkingen voor afgeleiden van de verhouding tussen determinanten of Pfaffian-determinanten en een Vandermonde-determinant, wat leidt tot nieuwe resultaten voor verwachtingswaarden van producten van karakteristieke polynomen in diverse stochastische matrixensembles.
Dit artikel onderzoekt de structuur van scheidbare elementen in bipartiete C*-algebra's door het probleem te reduceren tot het schatten van de volledig begrenste norm van contractieve positieve afbeeldingen, waardoor de grootte van een scheidbare omgeving rond het eenheidselement wordt gekarakteriseerd en een recente conjectuur van Musat en Rørdam wordt opgelost.
In dit artikel bewijzen de auteurs dat de grondtoestandsenergie van het Bose-Hubbard-model met een grote coördinatiegetal convergeert naar het minimum van een gemiddeld veld-functionaal in de sterk koppelingsregime, door een nieuwe polaron-achtige kwantum de Finetti-stelling te ontwikkelen die toepasbaar is op tensorproducten van Hilbertruimten en bosonische Fock-ruimten.
Dit artikel bewijst dispersieve en orthonormale Strichartz-schattingen voor Schrödinger-operatoren in één dimensie met negatieve Coulomb-achtige potentialen door WKB-expressies en een variant van de stationaire-fasemethode te gebruiken om de beperkingen van perturbatietheorie bij langzaam afnemende potentialen te overwinnen.
Dit artikel leidt een asymptotische expansie af voor niet-diagonale coherente-staatmatrixelementen van niet-polynomiale operatoren in gauge-theorieën, waarbij een stationair-faseanalyse wordt gecombineerd met een operator-benadering van de Taylor-rest om nauwkeurigere semiclassical benaderingen voor volum- en flux-operatoren in de Lus Quantum Gravity te verkrijgen dan de standaard diagonale expansie.
Dit artikel bewijst dat minimale Dirac-operatoren op de half-lijn zelfmodelerend zijn, wat betekent dat ze uniek worden bepaald door hun willekeurige unitaire kopie tot op een transformatie die het potentieel met een constante factor van modulus één verandert.
Dit artikel definieert een schaal van factorisatie-algebra's geassocieerd met een familie stabiele krommen en bewijst een koppelingsformule voor de bijbehorende schaal van chirale homologie, wat de theorie van vertexalgebra's en de Verlinde-formule voor het koppelingsproces van conformale blokken generaliseert.
Dit paper biedt een pedagogische introductie waarin de theorie van een gaussisch scalair veld wordt afgeleid uit de geretardeerde Green-functie, wat een geschikte raamwerk biedt voor gekromde ruimtetijden en causale verzamelingen om een onderscheiden vacuümtoestand en zuiverheidscondities te definiëren.
Dit artikel bewijst gegeneraliseerde Lichnerowicz-stellingen voor supersymmetrische nabijheidshorizon-geometrieën in zesdimensionale superzwaartekracht, waardoor een nauwkeurige relatie wordt gelegd tussen het aantal supersymmetrieën en de index van een Dirac-operator, en wordt onderzocht onder welke voorwaarden symmetrie-versterking optreedt.