951 papers
Deze sectie op Gist.Science biedt toegang tot de meest recente voorpublicaties op het gebied van nucleaire theorie. Dit vakgebied onderzoekt hoe atoomkernen zijn opgebouwd en hoe ze met elkaar interageren, van de fundamentele krachten die subatomaire deeltjes bij elkaar houden tot de processen die sterren laten schijnen. Het is een brug tussen deeltjesfysica en de kosmologie, waarbij wiskundige modellen worden gebruikt om het gedrag van materie op het kleinste schaalniveau te begrijpen.
Elke nieuwe voorpublicatie in deze categorie die op arXiv verschijnt, wordt direct verwerkt door ons team. Wij zorgen ervoor dat elke paper niet alleen beschikbaar is in zijn technische vorm, maar ook wordt vergezeld van een heldere samenvatting in gewone taal. Zo maken we de complexe inzichten van theoretisch onderzoek toegankelijk voor zowel specialisten als geïnteresseerde lezers zonder specifieke achtergrondkennis.
Hieronder vindt u de nieuwste toevoegingen aan deze verzameling, inclusief zowel de originele preprints als onze samenvattingen om de inhoud direct te doorgronden.
Dit artikel concludeert dat hoewel een chiraal-dichtheidsgolf-fase de superkoelingsgeschiedenis tijdens een QCD-fasovergang kan beïnvloeden, de vrijgegeven latente warmte te klein is om een levensvatbaar scenario van QCD-geïnduceerde kleine inflatie te ondersteunen dat een waarneembaar gravitatiegolf-signaal in het nano-Hz-bereik zou produceren.
De studie concludeert dat de r-process nucleosynthese voornamelijk wordt bepaald door lokale schaleffecten in atoommassa's en niet door bulk-eigenschappen, wat impliceert dat onderzoek zich moet richten op het begrijpen van deze lokale variaties.
Deze studie onderzoekt binnen een relativistische magnetohydrodynamische raamwerk hoe tijdsafhankelijke magnetische velden de energiedissipatie van quark-gluonplasma beïnvloeden, waarbij wordt aangetoond dat sterkere velden het verval van energiedichtheid onderdrukken en dat temperatuurafhankelijke magnetische susceptibiliteit een terugkoppeling creëert die energieretentie bij hogere temperaturen versterkt.
Deze paper introduceert een formalisme dat de fragmentatie van de Hilbertruimte in de elektrische basis benut om truncatiefouten bij kwantumsimulaties van roosterveldtheorieën te schatten, wat resulteert in een verbetering van eerdere foutenschattingen met een factor van 10^{306} voor redelijke parameterkeuzes.
Dit onderzoek toont aan dat het fitten van de gravitationele -vormfactoren van nucleonen en pionen aan roosterdata ondersteunt dat de -meson fungeert als een dilaton, wat wijst op een infrarood vast punt in QCD en een fysische interpretatie biedt voor de -term.
Dit artikel bevestigt dat de bestaande data uit semi-inelastische diep-inelastische verstrooiing en het Drell-Yan-proces consistent zijn met de QCD-voorspelling van een tekenomkering voor de Boer-Mulders-functies van valentiequarks in protonen, en bespreekt toekomstige kansen om dit effect ook voor pionen te testen bij de Electron-Ion Collider.
Deze studie combineert beperkingen uit zware-ionenbotsingen, kosmologie en astrofysica om de parameter-ruimte van donkere fotonen en donkere materie te beperken en specifieke scenario's te identificeren waarin alle observaties gelijktijdig worden voldaan.
Dit artikel presenteert een microscopische Skyrme-potentiaalbenadering die zowel de elastische verstrooiing als de astrophysicale S-factor van de He()Be-reactie succesvol beschrijft, resulterend in een aanbevolen waarde van keV b die goed overeenkomt met experimentele data.
Dit overzichtspaper bespreekt de unieke mogelijkheden van de voorgestelde Super Tau-Charm-fabrieken voor precisietests van het Standaardmodel en het zoeken naar nieuwe fysica, met name door middel van nauwkeurige metingen van charm-deeltjes, CP-schending, tau-leptonen en niet-perturbatieve QCD-verschijnselen binnen een energiebereik van 2 tot 7 GeV.
Dit artikel reformuleert de sterstructuurvergelijkingen als een dynamisch systeem om aan te tonen dat de maximale massa van sterren voortkomt uit een vast punt in de relativistische regime, wat leidt tot universele relaties die onafhankelijk zijn van de toestandsvergelijking en impliceren dat de pulsar J0740+6620 waarschijnlijk niet dicht bij dit maximum ligt tenzij er een sterke faseovergang optreedt.