1104 papers
Deze sectie op Gist.Science biedt toegang tot de meest recente voorpublicaties op het gebied van nucleaire theorie. Dit vakgebied onderzoekt hoe atoomkernen zijn opgebouwd en hoe ze met elkaar interageren, van de fundamentele krachten die subatomaire deeltjes bij elkaar houden tot de processen die sterren laten schijnen. Het is een brug tussen deeltjesfysica en de kosmologie, waarbij wiskundige modellen worden gebruikt om het gedrag van materie op het kleinste schaalniveau te begrijpen.
Elke nieuwe voorpublicatie in deze categorie die op arXiv verschijnt, wordt direct verwerkt door ons team. Wij zorgen ervoor dat elke paper niet alleen beschikbaar is in zijn technische vorm, maar ook wordt vergezeld van een heldere samenvatting in gewone taal. Zo maken we de complexe inzichten van theoretisch onderzoek toegankelijk voor zowel specialisten als geïnteresseerde lezers zonder specifieke achtergrondkennis.
Hieronder vindt u de nieuwste toevoegingen aan deze verzameling, inclusief zowel de originele preprints als onze samenvattingen om de inhoud direct te doorgronden.
Deze studie presenteert de eerste berekening van de -meson-nucleon verstrooiing op het fysieke punt met Lattice QCD, waarbij wordt geconcludeerd dat er geen gebonden toestanden (pentaquarks) bestaan in de -golf kanalen, hoewel de interactie in de isospin -kanaal aantrekkend is en sterker dan in het analoge $KN$-systeem.
Dit artikel introduceert een nieuwe multimessenger-methode die thermische fotonen en dileptonen combineert om de effectieve radiale stroming van het quark-gluonplasma te kwantificeren, waardoor een concreet meetkader wordt geboden voor het bestuderen van de vroege dynamiek van deze materie bij RHIC en de LHC.
Dit artikel presenteert een op Extreme Gradient Boosting gebaseerd machine learning-model dat, na optimalisatie met Bayesiaanse hyperparameter-tuning en analyse van kernstructurele kenmerken, de -vervalenergie en -halfwaardetijd van superzware kernen nauwkeuriger voorspelt dan traditionele empirische modellen.
Dit onderzoek toont aan dat het herstellen van rotatiesymmetrie via hoekmomentumprojectie binnen de axiaal vervormde proton-neutron QRPA de berekende halveringstijden voor kernbèta-verval tot wel 60% kan verlagen ten opzichte van de naaldbenadering.
In deze brief presenteren de auteurs een verbeterde, modelonafhankelijke berekening van stralingscorrecties voor -verval, waarbij voor het eerst structuurafhankelijke effecten worden meegenomen die leiden tot significante wijzigingen in de evaluatie van de hadronische vacuümpolarisatie-bijdrage aan het anomalie magnetisch moment van het muon.
Dit artikel introduceert een hybride methode die TabPFN combineert met het CPPM-model om de preformatiefactor van -deeltjes nauwkeurig te voorspellen, waardoor de berekening van -vervalhalveringstijden aanzienlijk wordt verbeterd en nieuwe inzichten worden verkregen in superzware kernen.
Dit artikel onderzoekt de tijdsontwikkeling van een een-deeltjesexcitatie in een Fermi-systeem binnen de diffusiebenadering van kinetische theorie, waarbij een methode wordt voorgesteld om dissipatieve processen te scheiden en een discrepantie wordt vastgesteld tussen de berekende relaxatietijden en eerdere schattingen van kinetische coëfficiënten.
Dit artikel toont aan dat het gebruik van tensorkrachten in berekeningen van lichtere kernen leidt tot een consistentere verklaring voor de eigenschappen van zwaardere kernen, zoals de levensduur van Be en de Hoyle-toestand, zonder de noodzaak aan te nemen dat er een "krachtpunt" in de kern bestaat.
Dit artikel berekent met kinetische theorie de vijf onafhankelijke schuifviscositeitscoëfficiënten voor elektronen in graphene, niet-relativistische en ultra-relativistische systemen onder een eindig magnetisch veld, waarbij wordt aangetoond dat specifieke veldsterktes (ranging van 0,01 T tot 10¹⁴ T) leiden tot aanzienlijke anisotropie en onderdrukking van de viscositeit.
Dit artikel presenteert de eerste volledige berekening op volgorde NLO van de impactfactoren voor de hadroproductie van , en quarkoniumtoestanden binnen het BFKL-formalisme, waarbij de recente virtuele correcties worden aangevuld met reële emissie-bijdragen die leiden tot een volledige cancelatie van zachte divergenties en een consistente collineaire factorisatie.