1301 papers
Deze sectie op Gist.Science biedt toegang tot de meest recente voorpublicaties op het gebied van nucleaire theorie. Dit vakgebied onderzoekt hoe atoomkernen zijn opgebouwd en hoe ze met elkaar interageren, van de fundamentele krachten die subatomaire deeltjes bij elkaar houden tot de processen die sterren laten schijnen. Het is een brug tussen deeltjesfysica en de kosmologie, waarbij wiskundige modellen worden gebruikt om het gedrag van materie op het kleinste schaalniveau te begrijpen.
Elke nieuwe voorpublicatie in deze categorie die op arXiv verschijnt, wordt direct verwerkt door ons team. Wij zorgen ervoor dat elke paper niet alleen beschikbaar is in zijn technische vorm, maar ook wordt vergezeld van een heldere samenvatting in gewone taal. Zo maken we de complexe inzichten van theoretisch onderzoek toegankelijk voor zowel specialisten als geïnteresseerde lezers zonder specifieke achtergrondkennis.
Hieronder vindt u de nieuwste toevoegingen aan deze verzameling, inclusief zowel de originele preprints als onze samenvattingen om de inhoud direct te doorgronden.
Deze paper introduceert een deterministisch quantumalgoritme dat antisymmetrische fermionische toestanden in eerste kwantisatie efficiënter construeert dan bestaande methoden door gebruik te maken van een recursieve aanpak met T-gates en vuile ancilla-qubits.
In dit artikel wordt het potentieel voor één-pionuitwisseling in een sterk homogeen magnetisch veld afgeleid met behulp van chirale perturbatietheorie, waarbij wordt aangetoond dat de reikwijdte van de kernkracht afneemt en de bindingsenergie van het deuteron met ongeveer 1 MeV verandert bij veldsterktes rond de pionmassa-schaal.
Deze studie analyseert drie compacte objecten met een afwijkende massa-straalrelatie en concludeert dat twee ervan (HESS J1731-347 en PSR J1231-1411) kunnen worden verklaard als neutronensterren met een klein aandeel fermionisch donkere materie, terwijl het derde object (XTE J1814-338) niet als zodanig kan worden verklaard en een kandidaat is voor een 'twin star'.
Deze studie berekent elektroweak stralingscorrecties voor pariteit-schending in elektron-kernverstrooiing en concludeert dat hoewel deze correcties verwaarloosbaar zijn voor de PREX- en CREX-experimenten, ze wel zorgvuldig moeten worden meegenomen voor nauwkeurige metingen van de zwakke lading van koolstof-12.
Dit artikel presenteert een algebraïsche oplossing voor het Nilsson-CCRM3-model die, in tegenstelling tot eerdere numerieke benaderingen, een aanzienlijk betere overeenkomst met de gemeten rotatie-energieën van de 20Ne-kern bereikt en mogelijk wijst op zwakke paringscorrelaties in deze kern.
Dit artikel onderzoekt de fusie van -deeltjes en Be tot C in het Hoyle-resonantiegebied met behulp van potentiaalspreidingstheorie, waarbij wordt geconcludeerd dat een pariteitsafhankelijke oppervlaktepotentiaal nodig is om de waargenomen dubbel-hump structuur en resonanties te verklaren, en worden de astrophysische S-factoren voor deze reactie geschat.
Dit artikel toont aan dat de verzadiging van lage-momentum -quarktoestanden in quarkyone materie het optreden van hyperonen vertraagt tot bij hogere dichtheden, waardoor het hyperonprobleem in neutronensterren wordt verzacht en de toestandsvergelijking stijver blijft.
Dit artikel toont aan dat longitudinaal gepolariseerde protonen chirale eigenschappen kunnen induceren in de eindtoestanden van -reacties bij intermediaire energieën, waarbij de analyserende kracht dient als maatstaf voor de koppeling tussen de helicititeit van de invallende protonen en de chirale orbitale beweging van de deeltjes.
Het GlueX-experiment bij Jefferson Lab heeft voor het eerst hyperon-anti-hyperon-fotoproduktie waargenomen en gemeten tot 11,6 GeV, waarbij de resultaten consistent blijken met een fenomenologisch model van dubbele t-kanaalsuitwisseling en geen smalle resonanties vertonen.
Dit artikel toont aan dat de massaspectra van mesonen en baryonen goed worden beschreven door het exponentiële spectrum van open snaren met een consistente Hagedorn-temperatuur van ongeveer 0,34 GeV, waarbij baryonen effectief als quark-diquark-systemen worden gemodelleerd.