1126 papers
Deze sectie op Gist.Science biedt toegang tot de meest recente voorpublicaties op het gebied van nucleaire theorie. Dit vakgebied onderzoekt hoe atoomkernen zijn opgebouwd en hoe ze met elkaar interageren, van de fundamentele krachten die subatomaire deeltjes bij elkaar houden tot de processen die sterren laten schijnen. Het is een brug tussen deeltjesfysica en de kosmologie, waarbij wiskundige modellen worden gebruikt om het gedrag van materie op het kleinste schaalniveau te begrijpen.
Elke nieuwe voorpublicatie in deze categorie die op arXiv verschijnt, wordt direct verwerkt door ons team. Wij zorgen ervoor dat elke paper niet alleen beschikbaar is in zijn technische vorm, maar ook wordt vergezeld van een heldere samenvatting in gewone taal. Zo maken we de complexe inzichten van theoretisch onderzoek toegankelijk voor zowel specialisten als geïnteresseerde lezers zonder specifieke achtergrondkennis.
Hieronder vindt u de nieuwste toevoegingen aan deze verzameling, inclusief zowel de originele preprints als onze samenvattingen om de inhoud direct te doorgronden.
Dit onderzoek toont aan dat dynamische grafische convolutionele neurale netwerken (DGCNNs) op deeltjeswolken, in tegenstelling tot beeldgebaseerde CNNs, de energieverlies van jets in het QGP-mediüm nauwkeurig kunnen voorspellen zelfs onder realistische omstandigheden met achtergrondruis en na achtergrondreductie.
Dit onderzoek gebruikt Monte Carlo-variatiën van reactiesnelheden in 1D-supernovamodellen om aan te tonen dat, hoewel de productie van de meeste ijzergroep-nucliden weinig gevoelig is voor onzekerheden, specifieke 'sleutelreacties' een grote invloed hebben op de vorming van radioactieve kernen zoals Ti, waarbij echter geen enkele reactie alleen voldoende is om definitieve conclusies te trekken.
Dit artikel onderzoekt met behulp van holografie hoe kwantumanomalieën in combinatie met expliciete symmetriebreking transporteigenschappen beïnvloeden, waarbij wordt vastgesteld dat deze anomalieën niet alleen de stromen bepalen maar ook de geleidbaarheid in niet-anomale sectoren beïnvloeden via de massa die de symmetriebreking regelt.
Dit artikel beschrijft een symmetriebehoudende berekening van de lichtfront-golf functies van het pion en een analoog -toestand, waarbij wordt aangetoond dat niet-perturbatieve dynamische effecten en spin-uitlijnde componenten cruciaal zijn voor de nauwkeurige beschrijving van deze systemen en dat veelgebruikte Gaussische benaderingen aanzienlijke afwijkingen vertonen in de voorspelling van transversale impuls-afhankelijke partonverdelingen.
Dit onderzoek ontleedt universele relaties tussen de quasinormale modi van neutronensterren en de magnetische getijdenvervormbaarheid, waarbij wordt aangetoond dat deze relaties een vergelijkbare nauwkeurigheid bieden als die gebaseerd op elektrische getijdenvervormbaarheid voor het ontrafelen van de interne structuur van neutronensterren.
Dit onderzoek introduceert voor het eerst de fasefunctiemethode om expliciet verstrooiingsgolffuncties voor het --systeem te construeren via een enkelvoudig Morse-potentiaal, waarbij de resultaten uitstekende overeenkomst tonen met eerdere berekeningen op basis van een twee-term potentiaal en de resonerende-groepmethode.
Dit artikel presenteert een systematische analyse van twee-deeltje-twee-gat-mesonenuitwisselingsstroom-bijdragen aan lepton-kernverstrooiing in asferische kernen binnen het relativistische gemiddelde-veldkader, waarbij een nieuwe schalingsvoorschrift wordt voorgesteld dat nauwkeurige responsen voor diverse kerntargets mogelijk maakt voor neutrino-gebeurtenisgeneratoren.
Dit artikel verklaart de niet-monotoon gedrag van de geladen pionmassa in magnetische velden door dynamische menging tussen de laagste Landau-niveau pion en het longitudinale rho-meson, waarbij een snelle onderdrukking van de rho-golfvervalfunctie nabij de pool leidt tot sterke niveauafstoting en een omkeer in de massa-ontwikkeling.
Dit onderzoek presenteert een nauwkeurige drie-lichaamsformalisme met hypersferische harmonischen en de R-matrixmethode om eigenschappen van de twee-neutronen halo C te voorspellen, waarbij wordt vastgesteld dat de projectiemethode superieur is aan de supersymmetrische methode voor het handhaven van het Pauli-beginsel en dat geoptimaliseerde kanaaltruncaties de rekentijd met 20% reduceren.
Dit artikel presenteert een convolutioneel neuraal netwerk dat de spectrale dichtheid reconstrueert uit Green's functies in de imaginaire tijd, waarbij het de Maximum Entropy-methode overtreft bij data die dicht bij de trainingsset ligt, maar bij fysische modellen nog steeds minder nauwkeurige fysieke kenmerken herkent dan MaxEnt.