2024 papers
Dit artikel introduceert een maat voor fase-ruimte complexiteit voor discrete-variabele kwantumsystemen, gebaseerd op de Husimi Q-functie, Wehrl entropie en Fisher informatie, en analyseert de eigenschappen en dimensionale beperkingen ervan voor diverse kwantumtoestanden en kanalen.
Dit artikel demonstreert dat multiparameter kritieke kwantummetrologie in Dicke-modellen haalbaar en robuust is tegen dissipatie, door de inherente 'sloppiness' te overwinnen via hogere-orde bijdragen of het benutten van een drievoudig punt om optimale schaling te herstellen.
In dit werk onderzoeken de auteurs mengtoestandsfasen die ontstaan door het weglaten van bulk-vrijheidsgraden van hogere-orde subsystem SPT-fasen beschermd door niet-inverteerbare Kramers-Wannier-symmetrieën, en tonen ze aan dat de resulterende dubbel-gemiddelde SPT-toestanden (DASPT) een coëxistentie vertonen van topologische orde en sterke-naar-zwakke symmetriebreking.
In dit onderzoek worden de spectrale statistieken en localisatie-eigenschappen van een C3-symmetrisch billiard onderzocht met een hoge precisie contour-integraal methode, waarbij wordt aangetoond dat de verschillende symmetrisectoren respectievelijk GOE- en GUE-statistieken vertonen en dat de localisatiefluctuaties van chaotische toestanden volgens een machtswet afnemen, consistent met kwantum-ergoditeit.
Dit onderzoek toont experimenteel aan dat het hybride quantum-klassieke algoritme SKQD de grondtoestand van een specifiek 49-qubit Hamiltoniaan nauwkeuriger kan bepalen dan standaard klassieke selected configuration interaction-methoden.
Deze paper presenteert een simulatiegedreven adversariaal leerframework voor intrusiedetectie in kwantumsleuteldistributie dat de detectie optimaliseert voor het behoud van geheime bits, waardoor een robuuste verdediging tegen adaptieve zijkanaalaanvallen wordt geboden.
Deze lecture notes introduceren het theoretische kader van analoge Hawking-straling in niet-lineaire kwantumoptica en bieden een overzicht van de experimentele mijlpalen in vezeloptische systemen.
Dit artikel toont aan dat het 'quantum lego'-formalisme, gebaseerd op tensornetwerken, het mogelijk maakt om systematisch kwantumfoutcorrigerende codes te ontwerpen die adresseerbare transversale poorten ondersteunen, waaronder niet-Clifford-operaties, door kleinere codeblokken aan elkaar te plakken.
De auteur betoogt dat de Halfer-positie (credentie 1/2) de correcte oplossing is voor zowel de klassieke als de kwantumversie van het Sleeping Beauty-probleem, door de belangrijkste argumenten voor de Thirder-positie te weerleggen en de consistentie van de Many-Worlds Interpretatie te bevestigen.
In dit artikel wordt de relatie tussen ster-exponentiële functies en kwantumpropagatoren voor bosonische systemen uitgebreid naar fermionische systemen binnen de vervormingskwantisatie, waardoor een fermionische Feynman-Kac-formule wordt afgeleid voor het berekenen van grondtoestandsenergieën in de fase-ruimte.
In dit artikel wordt een frequentie-tijdmultiplexingsschema voorgesteld dat, met behulp van optische kwantumgeheugens en vezelbraggroosters, de bijna-deterministische generatie van n-foton frequentie-binstaten mogelijk maakt met commercieel beschikbare hardware.
Dit artikel introduceert het Monarq-framework, dat QCrank-encoding en EHands-protocollen combineert om signaal- en beeldverwerkingstaken zoals convolutie en randdetectie effectief te implementeren op huidige NISQ-quantumhardware.
Dit artikel toont aan dat het renormaliseren van het Dirac-veld in gekromde ruimtetijd leidt tot een pseud-Hermitiese Hamiltoniaan, waarbij ruimtelijke en tijdsafhankelijke metriekgradiënten respectievelijk het niet-Hermitiese huid-effect en niet-unitaire versterking of verlies verklaren, waardoor een fundamenteel verband wordt gelegd tussen ruimtetijddeformaties en niet-Hermitiese fasen van materie.
Dit artikel onderzoekt kwantumquench-dynamica in (1+1)-dimensionale kritieke systemen die starten vanuit crosscap-toestanden en evolueren onder ruimtelijk inhomogene Hamiltonianen, waarbij wordt aangetoond dat specifieke vervormingen (zoals 'sine-square' en 'displacement') in plaats van thermalisatie leiden tot universele, laat-tijdige, graf-achtige verstrekkingspatronen die ook via AdS/CFT holografisch worden bevestigd.
Dit artikel stelt voor dat een baby-universum in AdS/CFT fungeert als logische qubits die door pseudorandom codering ontoegankelijk blijven voor individuele waarnemers, waardoor paradoxen zoals kloning worden opgelost en waarnemers afhankelijk van de zware operator die de geometrie voorbereidt.
Dit artikel onderzoekt de gecombineerde invloed van ruimtelijke kromming en topologie op de vacuümtoestand van een geladen scalair veld op een (2+1)-dimensionale Beltrami-pseudosfeer, waarbij de vacuümverwachtingswaarden van het veldkwadraat en de energie-impulstensor worden geanalyseerd om te laten zien dat topologische bijdragen voor kleine compacte stralen onafhankelijk zijn van massa en koppelingsparameters, terwijl de spanningen in het geval van een conformaal gekoppeld massaloos veld juist toenemen bij kleine radiale coördinaten.
Dit artikel identificeert wiskundige paradoxen in de Foldy-Wouthuysen- en Feynman-Gell-Mann-voorstellingen van de Dirac-vergelijking voor elektronen en positronen in elektromagnetische velden, en stelt dat deze paradoxen worden opgelost door uitsluitend amplitude-toestanden met positieve energieën toe te passen.
Dit artikel onderzoekt het Fradkin-Shenker-model in 2+1 dimensies door een gestaggerde generalisatie te introduceren die leidt tot een continuümveldtheorie van QED met , waarbij een zelf-dualiteitssymmetrie een multicritisch CFT onthult dat via een dualiteit een eerste-orde overgang tussen Néel- en VBS-fasen in antiferromagneten beschrijft.
Dit artikel introduceert een Koopman-Krylov-raamwerk, gebaseerd op de Koopman-von Neumann-beschrijving en gerealiseerd via gEDMD, om de breuk van integrabiliteit in semiklassieke snaren te analyseren door middel van karakteristieke herschikkingen van spectrale intensiteit en delokalisatie in Krylov-ruimte.
Dit artikel presenteert een op kwantumactie gebaseerde kwantisatie die een ruimtetijdversie van de kwantummechanica mogelijk maakt, waardoor Lorentz-covariantie op het Hilbertruimteniveau manifest wordt en de inconsistenties van standaard kanonieke formuleringen en naieve veel-deeltjessystemen worden opgelost.