The green hydrogen ambition and implementation gap
Hoewel de aangekondigde groene waterstofprojecten voor 2030 sterk zijn toegenomen, blijft er een groot implementatiekloof bestaan en vereist de volledige realisatie van deze ambities zonder koolstofprijzen subsidies die de huidige bedragen ver overtreffen, wat wijst op een langdurig tekort aan groene waterstof.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
De Groene Waterstof-Droom: Een Reis vol Beloften, maar ook met een Diepe Kuil
Stel je voor dat groene waterstof de "heilige graal" is om de wereld klimaatneutraal te maken. Het is een schone brandstof die we maken met zonne- en windenergie. Het kan de industrie redden die moeilijk elektrisch te maken is, zoals staalfabrieken of schepen. Maar volgens dit nieuwe onderzoek van wetenschappers uit Duitsland, is er een groot probleem: er is een enorme kloof tussen wat we beloven te doen en wat we echt doen.
De auteurs noemen dit de "Ambitie- en Implementatiekloof". Laten we dit uitleggen met een paar simpele vergelijkingen.
1. De Verkeerde Voorspelling (De Implementatiekloof van 2022-2023)
Stel je voor dat je een gigantisch festival organiseert. Je roept in 2021: "In 2022 komen er 100 bands!" Maar als het festival begint, zijn er maar 2 bands die daadwerkelijk spelen. De rest is niet gekomen, heeft afgezegd of is te laat.
Dat is precies wat er gebeurd is met waterstofprojecten.
- De belofte: Bedrijven en regeringen kondigden in 2021 aan dat ze in 2022 veel nieuwe waterstof-fabrieken zouden bouwen.
- De realiteit: Toen 2022 voorbij was, bleek dat slechts 2% van die beloofde fabrieken op tijd klaar was.
- De oorzaak: Het was te duur, de leveranciers hadden vertraging, en er was geen zekerheid dat iemand de waterstof zou kopen.
Het resultaat? Een enorme "kloof" tussen wat er beloofd werd en wat er echt op de grond stond. En dit probleem blijft ook in 2023 bestaan.
2. De Opgeblazen Lijst (De Ambitie-kloof naar 2030)
Nu kijken we naar de toekomst, naar 2030. Hier zien we een vreemd fenomeen.
- De lijst groeit: De lijst met aangekondigde projecten is in drie jaar tijd verdrievoudigd! Het lijkt alsof we de wereld gaan redden.
- De doelstelling: Om de klimaatdoelen (1,5°C) te halen, hebben we een bepaalde hoeveelheid waterstof nodig.
- De kloof sluit... maar: Omdat de lijst met projecten zo hard groeit, lijkt de kloof tussen wat we nodig hebben en wat we aankondigen, te sluiten. We hebben genoeg "beloften" om de doelstelling te halen.
Maar wacht even! Dit is net als een restaurant dat zegt: "We hebben 1000 gasten gereserveerd voor vanavond!" Maar als je kijkt, heeft niemand van die gasten echt betaald of een tafel bevestigd. Ze staan nog in de "conceptfase".
3. De Rekenfout (De Toekomstige Implementatiekloof)
Hier komt het echte probleem. Stel je voor dat je een dure auto wilt kopen, maar je hebt geen geld. Je zegt: "Ik koop hem wel!" Maar zonder lening of subsidie kun je hem niet betalen.
De onderzoekers hebben uitgerekend wat het kost om al die beloofde waterstofprojecten echt te bouwen:
- De prijs: Groene waterstof is nu nog 8 keer zo duur als de huidige fossiele brandstof (aardgas).
- De subsidie: Om dit verschil te overbruggen, hebben we enorme subsidies nodig. Zonder een prijs op CO2-uitstoot, zouden regeringen in totaal 1,6 biljoen dollar (dat is 1.600.000.000.000 dollar!) moeten uitgeven aan subsidies tot 2030.
- De realiteit: Regeringen hebben tot nu toe misschien 300 miljard dollar aangekondigd. Dat is veel, maar het is niet genoeg. Het is alsof je probeert een zwembad te vullen met een theelepel, terwijl je een emmer water nodig hebt.
Zelfs als we een prijs op CO2-uitstoot invoeren (zodat aardgas duurder wordt), duurt het nog bijna 20 jaar voordat waterstof vanzelf goedkoop genoeg is om te concurreren.
Wat betekent dit voor ons?
De boodschap van dit onderzoek is niet dat we moeten stoppen met waterstof, maar dat we realistischer moeten worden.
- Wees sceptisch over de lijstjes: Als een bedrijf zegt "wij bouwen een fabriek", maar ze hebben nog geen echte investering gedaan (geen "Final Investment Decision"), is de kans groot dat het nooit gebeurt.
- We hebben een lange weg te gaan: Waterstof is niet de "magische knop" die we in 5 jaar kunnen indrukken. Het is een langdurig proces dat decennia aan steun nodig heeft.
- Focus op waar het echt nodig is: We moeten waterstof niet gebruiken voor alles (zoals het verwarmen van huizen, waar een warmtepomp veel goedkoper is). We moeten het gebruiken voor de "harde" taken waar geen ander alternatief is, zoals zware industrie en schepen.
- Vraag naar de vraag: In plaats van alleen subsidies te geven aan de fabrieken (aanbod), moeten we ook regels maken die zorgen dat bedrijven moeten kopen (vraag). Bijvoorbeeld: "Vanaf 2030 moet 40% van de brandstof in fabrieken groene waterstof zijn." Dit maakt het voor fabrikanten veiliger om te investeren.
Kortom: De groene waterstof-droom is nodig, maar we zitten nu in een "vallei van de dood" waar de kosten te hoog zijn en de beloften te optimistisch. Om de klimaatdoelen te halen, moeten we stoppen met dromen over een snelle oplossing en beginnen met slim, geduldig en gericht beleid.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.