📈 economics

Revealed and Concealed Repression: Theory and Measurement

Dit artikel presenteert een theoretisch model en een empirische strategie om zowel onthulde als verborgen repressie te meten, waarbij wordt aangetoond dat waargenomen repressie negatief kan correleren met de totale repressie, wat leidt tot perverse effecten van beleidsinterventies en vertekende conclusies, zoals geïllustreerd aan de hand van een analyse van Rusland tussen 2020 en 2025.

Oorspronkelijke auteurs: Maria Titova, Nathan Canen, Emily Hencken Ritter, Mehdi Shadmehr

Gepubliceerd 2026-04-14

📖 5 min leestijd🧠 Diepgaand

CC BY 4.0

Oorspronkelijke auteurs: Maria Titova, Nathan Canen, Emily Hencken Ritter, Mehdi Shadmehr

Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). ✨ Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer

Titel: De Kunst van het Verbergen: Waarom wat we zien niet het hele verhaal is

Stel je voor dat een land een strenge bewaker heeft (de regering) en een groep mensen die willen dat er verandering komt (de activisten). Soms probeert de bewaker deze mensen te straffen. Maar hier zit de twist: de bewaker kan kiezen tussen twee opties. Hij kan de straf openbaar maken (zoals een gevangenisstraf in het nieuws) of hij kan de straf verbergen (zoals iemand stiekem weghalen zonder dat iemand het merkt).

De auteurs van dit paper, Maria, Nathan, Emily en Mehdi, zeggen: "Stop met alleen naar het nieuws te kijken om te weten hoe erg een land is!"

Hier is de uitleg in simpele taal, met een paar leuke vergelijkingen.

1. Het Probleem: De Ijsberg en de Magische Hoed

Stel je voor dat je naar een meer kijkt. Je ziet een klein stukje ijs drijven. Dat is wat we zien: de openbare straffen (de "ontdekte" onderdrukking). Maar onder water zit een gigantisch stuk ijs dat je niet ziet. Dat is de verborgen onderdrukking.

De oude manier van kijken: Mensen en regeringen keken alleen naar het stukje ijs boven water. Als dat stukje kleiner werd, dachten ze: "Oh, het land wordt vriendelijker!"
De nieuwe ontdekking: De auteurs zeggen dat dit vaak fout is. Soms wordt het stukje boven water kleiner, niet omdat de bewaker minder streng is, maar omdat hij beter is geworden in het verbergen van de ijsberg onder water.

De Analogie van de Magische Hoed:
Stel je voor dat de bewaker een tovenaar is.

Als hij een konijn uit zijn hoed haalt en iedereen ziet het, is dat openbare onderdrukking.
Als hij een konijn uit zijn hoed haalt, maar het verdwijnt direct in een onzichtbaar zakje, is dat verborgen onderdrukking.

Als de tovenaar leert om vaker te gebruiken van dat onzichtbare zakje, zie je minder konijnen in de lucht. Je zou denken: "Hij is minder gevaarlijk!" Maar in werkelijkheid heeft hij misschien wel meer konijnen gevangen, ze zijn gewoon onzichtbaar geworden.

2. Twee Grote Valkuilen

De paper identificeert twee redenen waarom onze metingen misleidend zijn:

A. Het Verbergings-Probleem (De "Stille" Strategie)
Soms wordt het makkelijker voor een regering om dingen te verbergen (bijvoorbeeld door de internetverbinding te vertragen of journalisten te intimideren).

Wat er gebeurt: De regering stopt met het openbaar straffen en gaat over op stiekem straffen.
Het gevolg: De cijfers van "openbare straffen" dalen. De wereld denkt: "Het gaat beter!" Maar de totale hoeveelheid onderdrukking (zichtbaar + onzichtbaar) is juist gestegen.
Voorbeeld uit de paper: In het oude Brazilië zagen ze dat toen de censuur op boeken (zichtbaar) toenam, het aantal stiekeme moorden (onzichtbaar) afnam, en andersom. Ze vervingen de ene vorm door de andere.

B. Het Angst-Probleem (De "Stille" Dreiging)
Soms is de dreiging van straffen zo groot dat mensen zich niet eens durven te verzetten.

Wat er gebeurt: Mensen denken: "Als ik protesteer, word ik gearresteerd." Dus blijven ze thuis.
Het gevolg: Er zijn geen protesten, dus er zijn ook geen straffen om te tellen.
De valkuil: Als je alleen kijkt naar het aantal arrestaties, denk je: "Wow, er gebeurt niets, alles is rustig." Maar in werkelijkheid is het een rust die gebaseerd is op pure angst. De onderdrukking werkt zo goed, dat je het niet eens ziet gebeuren.

3. De Oplossing: Een Nieuwe Receptuur

De auteurs hebben een slimme formule bedacht om de "verborgen ijsberg" te berekenen, zonder dat ze de geheimen hoeven te kraken. Ze gebruiken een soort recept:

Neem het zichtbare deel: Hoeveel straffen zien we in het nieuws?
Voeg de publieke mening toe: Wat denken de mensen over de activisten?
- Als mensen denken dat activisten "goed" zijn (bijv. voor democratie), maar er toch straffen zijn, dan is dat een slecht teken.
- Als mensen denken dat activisten "slecht" zijn (bijv. gewelddadig), en er zijn straffen, dan vinden mensen dat misschien wel terecht.
Bereken de rest: Door te kijken hoe de publieke mening verandert nadat er een straf is gezien, kunnen ze afleiden hoeveel er stiekem gebeurt.

De Analogie van de Thermometer:
Stel je voor dat je de temperatuur van een kamer wilt meten, maar de thermometer is kapot en toont alleen de zonneschijn.

De auteurs zeggen: "Kijk niet alleen naar de thermometer. Kijk naar hoe de mensen in de kamer reageren. Als ze trillen van de kou, maar de thermometer zegt 'het is warm', dan weten we dat er een koude tocht is die we niet zien."

4. Het Experiment: Rusland (2020-2025)

Om te bewijzen dat hun methode werkt, hebben ze het toegepast op Rusland.

Wat ze zagen: De traditionele cijfers (zoals die van Freedom House) lieten zien dat de onderdrukking langzaam toenam.
Wat hun nieuwe methode liet zien: De totale onderdrukking was al jarenlang op zijn maximaal niveau.
De conclusie: In de vroege jaren (voor de invasie van Oekraïne) zag je minder openbare straffen, maar dat was omdat de regering ze beter verstopte. Zodra de oorlog begon, werd het meer openbaar, maar de totale druk bleef even zwaar.

Samenvatting in één zin

Dit paper waarschuwt ons dat als een regering stopt met het openbaar tonen van zijn vuile werk, het niet betekent dat hij stopt met het doen; het betekent vaak dat hij beter is geworden in het verbergen, en dat we onze bril moeten omdraaien om het echte plaatje te zien.

Kortom: Kijk niet alleen naar wat er op het bord staat, maar vraag je ook af wat er in de keuken wordt verborgen.

Titel: Revealed and Concealed Repression: Theory and Measurement

Auteurs: Maria Titova, Nathan Canen, Emily Hencken Ritter, Mehdi Shadmehr
Publicatiedatum: April 2026 (arXiv:2507.16997v2)

1. Het Probleem

Regimes gebruiken systematisch repressie tegen politieke tegenstanders, maar ze verbergen deze daden vaak. Bestaande maatstaven voor repressie (zoals Freedom House, V-Dem, of het Political Terror Scale) zijn gebaseerd op waargenomen (ontdekte) repressie. Het artikel identificeert twee fundamentele meetproblemen die leiden tot vertekende conclusies:

Het Verbergingsprobleem (Concealment): Regimes kunnen kiezen tussen repressie openbaren of verbergen. Als de kosten van verbergen dalen, kan een regime overstappen van zichtbare naar onzichtbare repressie. Dit leidt tot een situatie waarin de totale repressie stijgt, terwijl de waargenomen repressie daalt. Waarnemers concluderen dan ten onrechte dat het regime toleranter wordt.
Het Afschrikkingsprobleem (Deterrence): De dreiging van repressie kan activisten ervan weerhouden om zich überhaupt te organiseren. Als activisten niet organiseren, is er geen repressie nodig. Maatstaven die alleen kijken naar geïncarneerde repressie (incidenten), negeren deze preventieve effecten en onderschatten dus de reële dreiging.

De kernboodschap is dat waargenomen repressie en totale repressie (zichtbaar + onzichtbaar) negatief gecorreleerd kunnen zijn, wat leidt tot perverse beleidsinterventies (bijv. sancties tegen regimes die in werkelijkheid minder repressief zijn geworden, of beloning van regimes die hun repressie hebben geoptimaliseerd door te verbergen).

2. Methodologie en Theoretisch Kader

De auteurs ontwikkelen een signaalspel (disclosure game) met een type-afhankelijke buitenoptie. Het model omvat drie actoren:

Activisten: Beslissen of ze zich organiseren en eisen stellen. Ze hebben onzekerheid over hoe het publiek hun doelstellingen zal beoordelen (goed vs. slecht).
Het Regime: Beslissen of ze toegeven, repressie uitoefenen en openbaren, of repressie uitoefenen en verbergen. Verbergen kost een bepaalde kosten $c$ .
Het Publiek: Observeert de uitkomst (toegeven, zichtbare repressie, of "geen nieuws") en beslist of ze protesteren.

Kernmechanismen:

Bayesiaanse Update: Het publiek vormt overtuigingen ( $\mu$ $μ$ ) over de aanwezigheid van activisten en de aard van hun eisen op basis van wat ze waarnemen.
- Geen nieuws: Kan betekenen dat er geen activisten zijn, of dat activisten er wel zijn maar het regime heeft verbergen.
- Zichtbare repressie: Bevestigt de aanwezigheid van activisten, maar het publiek update zijn overtuiging over de legitimiteit van de activisten (vaak negatief, omdat regimes vaker slechte activisten openbaar straffen).
Evenwichtsrelaties: De auteurs leiden af dat er een unieke evenwichtsdrempel is voor verbergingskosten ( $e_c$ ). Als de kosten lager zijn dan deze drempel, verbergt het regime alle repressie. Als ze hoger zijn, verbergt het regime alleen repressie tegen "goede" activisten (die het publiek steunt) minder vaak, of repressie tegen "slechte" activisten openbaart.

Empirische Strategie:
Om de totale repressie te schatten zonder directe observatie van verbergen, gebruiken de auteurs de evenwichtsrelaties om onzichtbare variabelen te reconstrueren uit zichtbare variabelen:

Waargenomen repressie: Frequentie van zichtbare incidenten.
Publieke opinie: Overtuigingen over activisten voor en na zichtbare repressie (gemeten via surveys).
Formule: De totale repressie-index ( $R$ ) wordt uitgedrukt als een functie van de kans op waargenomen repressie en de verandering in publieke overtuigingen ( $q$ en $q'$ ).

$R_t = 1 - \frac{q_t - q'_t}{1 - q_t} \cdot \text{Pr}(\text{waargenomen repressie})$

Waarbij $q$ de prior is (steun voor activisten zonder repressie) en $q'$ de posterior is (steun na waargenomen repressie).

3. Belangrijkste Bijdragen

Theoretische Innovatie: Het introduceert een nieuw type disclosure-spel waarbij de zender (het regime) een type-afhankelijke buitenoptie heeft (toegeven vs. repressie) en de mogelijkheid heeft om informatie te verbergen. Dit lost het probleem op dat "geen nieuws" niet noodzakelijk betekent dat er geen activiteit is.
Nieuwe Indices: De auteurs definiëren twee indices:
- $R$ : Totale repressie tegen alle activisten (rekening houdend met afschrikking en verbergen).
- $R_G$ : Totale repressie tegen "goede" activisten (die het publiek als legitiem beschouwt).
Empirische Validatie: Ze tonen aan dat de correlatie tussen verborgen en zichtbare repressie negatief kan zijn, gebruikmakend van data uit het Braziliaanse militaire regime (1964-1979).
Toepasbaarheid: Ze bieden een implementeerbaar empirisch protocol dat publieke opinie-gegevens combineert met incident-data om totale repressie te schatten.

4. Resultaten en Case Study (Rusland 2020-2025)

De auteurs passen hun methode toe op Rusland voor de periode 2020-2025, gebruikmakend van data van VCIOM (publieke opinie) en ACLED (repressie-incidenten).

Vergelijking met Bestaande Indices: Bestaande indices (Freedom House, V-Dem) tonen een stijgende trend in repressie, wat overeenkomt met de stijgende trend in waargenomen repressie in hun model.
Totale Repressie ( $R$ ): De geschatte index voor totale repressie blijft gedurende de hele periode dicht bij het maximum (1). Dit suggereert dat het niveau van totale repressie al hoog was vóór de invasie van Oekraïne, maar dat veel daarvan verborgen was.
Repressie tegen "Goede" Activisten ( $R_G$ ): Deze index daalt over de tijd. Dit impliceert dat het publiek de repressie tegen bepaalde groepen (zoals anti-oorlogsprotestanten) steeds meer als legitiem beschouwt, of dat het regime zich richt op groepen die het publiek als "slecht" ziet.
Conclusie uit de data: Een focus op alleen waargenomen repressie zou hebben geleid tot de conclusie dat het regime in 2020 minder repressief was dan in 2024. De totale index toont echter aan dat het repressieve niveau structureel hoog bleef, maar de aard van de repressie verschuift van verborgen naar zichtbaar.

5. Betekenis en Implicaties

Beleid: Internationale sancties en hulpverlening, die vaak gebaseerd zijn op waargenomen repressie, kunnen contraproductief zijn. Ze kunnen regimes belonen die hun repressie effectiever verbergen, terwijl ze regimes straffen die hun verbergingscapaciteit verliezen (en dus meer zichtbaar worden), zelfs als hun totale repressie daalt.
Onderzoek: Het artikel waarschuwt onderzoekers dat causale inferenties over de oorzaken en gevolgen van repressie vertekend zijn als verbergen en afschrikking niet worden meegenomen.
Methodologie: Het biedt een oplossing voor het meten van "onzichtbare" variabelen in autoritaire regimes zonder te vertrouwen op onbetrouwbare expert-ratings, maar door gebruik te maken van de interactie tussen publieke overtuigingen en waargenomen gedrag.

Samenvattend: Dit artikel levert een krachtig theoretisch en empirisch kader om de ware omvang van staatsrepressie te meten, waarbij het aantoont dat wat we zien slechts het topje van de ijsberg is en dat de trend van wat we zien vaak het tegenovergestelde is van de werkelijke trend in totale repressie.