Mapping Election Toxicity on Social Media across Issue, Ideology, and Psychosocial Dimensions
Deze studie analyseert grote hoeveelheden socialemediaberichten rondom de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2024 en concludeert dat de prevalentie en intensiteit van giftige politieke discours sterk afhankelijk zijn van het specifieke onderwerp en de ideologie, waarbij identiteitsgerelateerde kwesties de hoogste toxiciteit vertonen en emotionele en morele framing vaak gespiegeld wordt tussen tegenstrijdige partijen.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
Stel je voor dat de Amerikaanse verkiezingen van 2024 een enorm, drukke marktplein waren. Op dit plein staan duizenden kraampjes (de verschillende politieke onderwerpen) en mensen lopen heen en weer om te discussiëren. Maar er is een probleem: veel van deze discussies zijn niet meer vriendelijk. Ze zijn giftig, vol schreeuwen en haat.
De onderzoekers van deze studie (Lei Cao en zijn team) zijn als detectives de marktplein op gegaan om te kijken waar deze giftigheid vandaan komt, wie het doet en waarom het zo heftig is. Ze hebben 726.000 berichten van X (voorheen Twitter) van de vijf weken rondom de verkiezingen onder de loep genomen.
Hier is wat ze ontdekten, vertaald in simpele taal met een paar creatieve vergelijkingen:
1. Niet alle onderwerpen zijn even giftig
Stel je voor dat je een flesje met gif hebt. Soms is het een klein druppeltje, soms een hele emmer.
- De "Identiteit"-kwesties: Onderwerpen zoals ras, gender en immigratie waren als een open vuurhaard. Hier was de giftigheid het hevigst en het vaakst. Mensen voelden zich hier persoonlijk aangevallen, waardoor de discussies snel uit de hand liepen.
- De "Veiligheid"-kwesties: Onderwerpen als oorlog, wapens en misdaad hadden ook veel giftige berichten, maar het was een ander soort giftigheid. Het leek meer op het beschrijven van een gevecht dan op het zelf slaan.
- De "Saaiere" kwesties: Onderwerpen zoals de economie of klimaatverandering waren relatief rustig. Hier was minder giftigheid te vinden.
De les: Giftigheid is niet overal hetzelfde. Het hangt er helemaal van af waarover je het hebt.
2. Politieke kleur maakt het erger
De onderzoekers keken naar de "politieke tint" van de berichten: links, rechts of neutraal.
- Neutrale mensen (die gewoon feiten vertelden of geen duidelijke kant kozen) waren de vredesstichters. Zij waren het minst giftig.
- Links en Rechts waren echter als twee teams die een voetbalwedstrijd spelen, maar dan met vuilspelen. Beide teams waren veel giftiger dan de neutrale toeschouwers.
- Het verrassende: Het was niet zo dat één team altijd het ergste was. Soms was het linkse team het giftigst over een bepaald onderwerp, en soms het rechtse team. Het hangt af van het onderwerp. Het is alsof de "giftigheid" een wisselstroom is die van kant wisselt, afhankelijk van waar ze over praten.
3. De emotionele spiegel
Dit is misschien wel het meest fascinerende deel. Je zou denken dat links en rechts totaal verschillend reageren. Maar de onderzoekers zagen iets anders: het was een spiegelbeeld.
- Woede als brandstof: In bijna alle giftige berichten was woede de belangrijkste emotie. Of je nu links of rechts was, als het over een heet hangijzer ging, schreeuwden beide kanten met dezelfde toonhoogte.
- Moraliteit als wapen: Beide kanten gebruikten dezelfde morele argumenten, maar dan in tegenovergestelde richtingen.
- Vergelijking: Stel je voor dat beide teams dezelfde muziekinstrumenten gebruiken (woede, morele verontwaardiging), maar ze spelen een compleet ander liedje. Ze kijken naar hetzelfde onderwerp (bijvoorbeeld immigratie), maar de ene kant ziet het als een "kwestie van zorg" en de andere kant ziet het ook als een "kwestie van zorg", maar dan voor een heel andere groep mensen. Ze gebruiken dezelfde emotionele taal, maar vechten voor een ander doel.
4. Wat betekent dit voor ons?
De belangrijkste conclusie is dat we niet kunnen zeggen "Twitter is giftig" of "Politiek A is giftig". Het is veel ingewikkelder.
- De context is koning: Als je wilt weten of een discussie giftig wordt, moet je kijken naar waarover ze praten. Over identiteit praten? Dan is het een explosie. Over de economie praten? Dan is het rustiger.
- De "Spiegel"-effect: Links en rechts lijken elkaar vaak te imiteren in hun woede. Ze reageren op dezelfde manier op dezelfde situaties, zelfs als ze het oneens zijn over de oplossing.
Kortom:
De online politieke wereld is als een stormachtige oceaan. Soms is het water kalm (bij de economie), maar soms zijn er enorme, gevaarlijke golven (bij identiteitskwesties). De onderzoekers hebben laten zien dat de schippers (de gebruikers) van beide kanten vaak dezelfde stormkleding dragen en dezelfde angst voelen, zelfs als ze naar verschillende eilanden varen. Om de storm te kalmeren, moeten we niet alleen kijken naar wie er schreeuwt, maar vooral naar waarom ze schreeuwen en over wat ze het hebben.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.