Mapping climate risks across global pelagic fishing grounds

Deze studie identificeert via het IPCC-risicoframewerk klimaatrisico-hotspots voor pelagische visserij, met name in Zuidoost-Azië, West-Afrika en de westelijke Stille Oceaan, waar landen met een lage aanpassingscapaciteit disproportioneel worden getroffen door afnemende visbestanden en waar gebiedsgebonden maatregelen zoals mariene beschermde gebieden essentieel zijn voor risicobeperking.

De kern

Visserij en Klimaatverandering: Een Reis door de Grote Pools van de Oceaan

Stel je de wereldwijde visserij voor als een enorm, levend buffet dat de mensheid voedt. Dit buffet wordt aangeleverd door de oceanen. Maar er is een groot probleem: de oceaan wordt warmer, en dat maakt het buffet steeds kleiner.

Deze studie, geschreven door een team van wetenschappers, kijkt niet alleen naar hoeveel vis er straks minder zal zijn, maar vooral naar wie dat het hardst zal voelen. Ze gebruiken een slimme methode om te voorspellen waar de grootste problemen ontstaan.

Hier is een eenvoudige uitleg van wat ze hebben ontdekt, met een paar creatieve vergelijkingen:

1. Het Verwarmde Bad en de Moeilijke Maaltijd

De oceaan warmt op, net als een bad dat te heet wordt. Voor de kleine plantjes (fytoplankton) die de basis vormen van het voedselweb, is dit funest. Ze worden kleiner en minder talrijk.

• De Analogie: Stel je voor dat de oceaan een gigantische fabriek is die vis produceert. Door de hitte gaat de machine trager draaien en produceert hij kleinere onderdelen. Als de basis (de kleine plantjes) kleiner wordt, kunnen de grote vissen die we eten, niet meer zo goed groeien. De studie voorspelt dat tegen het einde van deze eeuw de totale hoeveelheid vis die de oceaan kan "voeden", met wel 20% kan afnemen als we de uitstoot van broeikasgassen niet stoppen.

2. De Klimaatrisico-kaart: Waar zit de Brand?

De onderzoekers hebben een speciale kaart gemaakt, gebaseerd op het IPCC-risicoframe (de manier waarop de VN klimaatrisico's bekijkt). Ze kijken naar drie dingen die samen een "risico" vormen:

1. Het Gevaar (Hazard): Hoeveel vis gaat er hier verdwijnen door de warmte?
2. Blootstelling (Exposure): Hoeveel vissersboten vissen er hier nu al?
3. Kwetsbaarheid (Vulnerability): Hoe afhankelijk is het land dat hier vist van die vis, en hebben ze geld of kennis om zich aan te passen?

• De Metaphor: Stel je voor dat je in een bos woont waar er brand dreigt (het gevaar).
  • Als je in een bos woont waar de bomen al branden, maar je hebt een brandblusser en een evacuatieplan (veel aanpassingsvermogen), ben je niet zo bang.
  • Maar als je in een bos woont waar de bomen ook branden, je geen brandblusser hebt, en je hele familie leeft van de bomen die je daar oogst, dan ben je in groot gevaar.

3. De Gevarenzones: Wie zit in de Brand?

De kaart toont drie grote gebieden waar de "brand" het hevigst is en waar de mensen het minst in staat zijn om te vluchten:

• Zuidoost-Azië: Hier vissen veel landen die sterk afhankelijk zijn van vis voor hun voedsel en inkomen, maar die weinig geld hebben om te investeren in nieuwe technieken of andere banen.

• De westkust van Afrika: Ook hier zijn de landen erg kwetsbaar.

• Het westen van de Stille Oceaan: Kleine eilandnaties die volledig afhankelijk zijn van de zee.

• De Vergelijking: Het is alsof deze landen in een klein bootje zitten in een storm, terwijl rijkere landen (zoals de VS of Europa) in grote, sterke schepen zitten. Als de storm (klimaatverandering) de vis weghaalt, zinken de kleine bootjes veel sneller. Ze kunnen niet zomaar naar een andere haven varen omdat ze geen geld hebben voor nieuwe boten of brandstof.

4. Wat Kunnen We Doen? (De Reddingsboeien)

De studie zegt niet dat we moeten opgeven. Integendeel, ze geven een paar duidelijke adviezen:

• Bescherm de "Kraamkamers": In de gevaarlijke gebieden moeten we de plekken waar vissen zich voortplanten en opgroeien, extra beschermen. Denk aan het opruimen van vervuiling en het stoppen van overbevissing.
• Marine Protected Areas (MPA's): Dit zijn als "veilige zones" of "reservaten" in de oceaan waar niet gevist mag worden. Als de vis daar veilig is, zwemt hij later ook de gebieden in waar wel gevist wordt (het "spillover-effect").
• Bestrijd de "Dieven": Een groot probleem is illegale visserij. In de gevaarlijke gebieden vissen veel boten zonder regels. Dit is alsof je probeert een brand te blussen terwijl iemand anders nog steeds benzine op het vuur gooit. Zonder regels werken de beschermingsmaatregelen niet.

5. Het Bewijs is al Zichtbaar

De onderzoekers kijken niet alleen naar de toekomst. Ze hebben gekeken naar de data van de afgelopen 60 jaar in de Noord-Atlantische Oceaan.

• Het Resultaat: Ze zagen dat de kleine diertjes (zoöplankton) die de vis voeden, al in aantal zijn afgenomen. Dit betekent dat de "brand" al is gestart. De visbestanden zijn waarschijnlijk al aan het krimpen, nog voordat we de toekomstige voorspellingen bereiken.

Conclusie: Samenwerken is Cruciaal

De boodschap van dit papier is helder: Klimaatverandering maakt de visserij ongelijk. De rijke landen kunnen zich misschien aanpassen, maar de arme landen die het meest afhankelijk zijn van vis, lopen het grootste risico op honger en armoede.

Om dit op te lossen, moeten we:

1. De oceaan beschermen in de gebieden waar het het hardst nodig is.
2. Illegale visserij stoppen.
3. Rijke landen helpen om de arme landen te steunen, zodat ze niet in de problemen komen.

Het is een oproep om niet alleen naar de vis te kijken, maar naar de mensen die ervan leven, en om nu actie te ondernemen voordat de "buffet" leeg is.

Technische samenvatting

Probleemstelling

De oceanen warmen op, wat naar verwachting de capaciteit van de wereldwijde oceaan om visbiomassa te ondersteunen, zal verminderen. Hoewel de algemene trend van afname duidelijk is, is de ernst van deze dalingen zeer ongelijk verdeeld over de wereld. Dit creëert disproportionele sociaaleconomische risico's voor bepaalde naties, vooral die met een hoge afhankelijkheid van de visserij en een lage aanpassingscapaciteit.

Bestaande risicobeoordelingen focussen vaak op gemiddelde afnames binnen Exclusieve Economische Zones (EEZ's) per land. Dit benadering mist echter de nuance van de daadwerkelijke visserijpatronen, aangezien:

1. Visserij niet uniform verdeeld is over EEZ's.
2. Bijna een kwart (23%) van de vislandingen plaatsvindt in gebieden buiten nationale jurisdictie (Hoogzee/ABNJ) of in buitenlandse territoria.
3. De gemeenschappen die lijden onder visserijdalingen niet noodzakelijkerwijs dezelfde zijn als die in de gebieden waar de vis wordt gevangen.

Er is behoefte aan een risicokaart die specifiek gericht is op visserijgronden (fishing grounds) in plaats van politieke grenzen, om te identificeren waar klimaatgedreven afnames in biomassa de grootste bedreiging vormen voor de sociaaleconomische veiligheid.

Methodologie

De auteurs passen het IPCC-kader voor klimaatrisico's toe op pelagische visserijgronden door drie componenten te integreren: Gevaar (Hazard), Blootstelling (Exposure) en Kwetsbaarheid (Vulnerability).

1. Gevaar (Hazard): Projectie van afname in visbiomassa

   • Er wordt gebruikgemaakt van een empirische grootte-spectrumbenadering (size-spectrum approach). Deze methode koppelt de helling van het genormaliseerde biomassa-grootte spectrum (NBSS) aan de concentratie van chlorofyl-a (Chl-a).
   • De auteurs gebruiken output van twee Aarde-Systemmodellen (GFDL-ESM4 en IPSL-CM6A-LR) onder verschillende emissiescenario's (SSP 1-2.6 en SSP 5-8.5).
   • Op basis van de voorspelde afname van fytoplanktonbiomassa (door opwarming) wordt de helling van het grootte-spectrum berekend, wat vervolgens wordt gebruikt om de ondersteunbare visbiomassa te projecteren voor het einde van de eeuw (2090-2099) ten opzichte van een referentieperiode (1990-1999).

2. Blootstelling (Exposure): Huidige visserijinspanning

   • Huidige patronen van pelagische visserijinspanning worden afgeleid uit de database van Rousseau et al. (2014-2017).
   • Deze dataset wordt geprefilterd om alleen activiteiten te omvatten die gericht zijn op pelagische functionele groepen, aangezien de biomassa-projecties specifiek voor pelagische voedselwebben gelden.

3. Kwetsbaarheid (Vulnerability): Sociaaleconomische afhankelijkheid

   • Een nieuwe index wordt ontwikkeld die de aggregatie van de sociaaleconomische afhankelijkheid en de aanpassingscapaciteit van de naties die in specifieke visserijgronden vissen, weergeeft.
   • Gevoeligheid (Sensitivity): Gebaseerd op economische bijdrage van vislandingen, werkgelegenheid in de visserij en voedselzekerheid (proteïne-inname).
   • Aanpassingscapaciteit (Adaptive Capacity): Gebaseerd op BBP per hoofd, Human Development Index (HDI) en governance-indicatoren.
   • De kwetsbaarheid per gridcel wordt berekend als een gewogen gemiddelde, waarbij de nationale kwetsbaarheid wordt gekoppeld aan de lokale visserijintensiteit van dat land.

4. Risicokaart

   • Het eindrisico wordt berekend als het product van Hazard × Exposure × Vulnerability.
   • De resultaten worden gevalideerd tegenover het ensemble van het Fisheries Model Intercomparison Project (FishMIP) en historische waarnemingen van zoöplanktonbiomassa in het Noordoost-Atlantische gebied (via de Continuous Plankton Recorder survey).

Belangrijkste Resultaten

• Projecties van Biomassa: Zelfs onder een laag-emissiescenario (SSP 1-2.6) wordt een globale afname van de ondersteunbare visbiomassa van gemiddeld 8,5% verwacht tegen 2040-2049. Onder een hoog-emissiescenario (SSP 5-8.5) loopt dit op tot 21,3% afname tegen het einde van de eeuw. De afname wordt gedreven door een steilere helling van het grootte-spectrum (dominantie van kleine organismen) en verminderde fytoplanktonbiomassa.
• Identificatie van Risico-Hotspots: De studie identificeert specifieke gebieden waar grote afnames in visbiomassa samenvallen met intense visserijactiviteit en hoge sociaaleconomische kwetsbaarheid. De belangrijkste hotspots zijn:
  • Zuidoost-Azië en de westelijke Stille Oceaan.
  • De westkust van Afrika.
  • De westkust van Zuid- en Centraal-Amerika.
• Sociaaleconomische Ongelijkheid: Veel van deze hoog-risicogebieden worden beoogd door naties met een lage aanpassingscapaciteit (bijv. kleine eilandontwikkelingsstaten en Afrikaanse landen). Deze landen hebben de minste middelen om hun visserijinspanning naar veiliger gebieden te verplaatsen.
• Validatie: De projecties van de grootte-spectrummethode komen overeen met de resultaten van complexe ecosysteemmodellen (FishMIP) en worden ondersteund door historische data die een daling van zoöplanktonbiomassa in het Noordoost-Atlantische gebied aantonen, wat suggereert dat de afname van visbiomassa al gaande is.

Bijdragen en Innovatie

• Nieuwe Benadering: In plaats van te focussen op politieke grenzen (EEZ's), richt de studie zich op visserijgronden. Dit biedt een nauwkeurigere weergave van waar de fysieke afname van vis en de menselijke afhankelijkheid elkaar kruisen.
• Empirische Validatie: Het gebruik van een empirische grootte-spectrumbenadering als onafhankelijke validatie voor complexe mechanistische modellen, wat de robuustheid van de projecties versterkt.
• Integratie van BBNJ: De studie benadrukt dat veel hoog-risicogebieden zich in de Hoogzee bevinden, wat directe relevantie heeft voor de implementatie van de nieuwe BBNJ-overeenkomst (Biodiversity Beyond National Jurisdiction) voor het instellen van beschermde gebieden die ook de visserij beschermen.

Betekenis en Conclusie

De studie concludeert dat klimaatgedreven afnames in visbiomassa wereldwijd voorkomen, maar dat de sociaaleconomische impact extreem ongelijk is. De grootste bedreigingen voor de voedsel- en economische veiligheid liggen in gebieden waar kwetsbare naties intensief vissen in gebieden die sterk worden getroffen door opwarming.

Aanbevelingen:

1. Gebiedsgebonden Mitigatie: Er moet prioriteit worden gegeven aan maatregelen die de visbestanden direct ondersteunen in deze hotspots, zoals het herstellen van essentiële vis habitats en het aanwijzen van Marine Protected Areas (MPA's).
2. Bestrijding van IUU: De effectiviteit van deze maatregelen hangt af van het aanpakken van illegale, niet-geregistreerde en niet-gereguleerde (IUU) visserij, die in veel van deze risicogebieden voorkomt en de klimaatrisico's versterkt.
3. Regionale Modellen: Er is een dringende behoefte aan financiering voor het ontwikkelen van regionaal op maat gemaakte ecosystemmodellen voor de hoog-risicogebieden om specifieke beheersmaatregelen te kunnen ontwerpen.
4. Beleid: De resultaten onderstrepen de noodzaak van internationale samenwerking om de aanpassingscapaciteit van kwetsbare landen te vergroten en om visserijinspanning te redistribueren waar mogelijk, hoewel dit voor kleine schaalvisserij vaak onhaalbaar is.

Kortom, deze studie levert een cruciaal raamwerk voor beleidsmakers om de beperkte middelen voor marien beheer strategisch in te zetten om de sociaaleconomische gevolgen van klimaatverandering op de visserij te minimaliseren.