Management strategy evaluation for real-time closures in the short mackerel fishery in the Gulf of Thailand

Dit onderzoek toont aan dat real-time sluitingen, gebaseerd op maandelijkse CPUE-data, effectiever zijn dan statische sluitingen voor het beheer van de migrerende korte makreel in de Golf van Thailand, omdat ze minder gebied nodig hebben om de visserijsterfte te minimaliseren.

De kern

De Visserij van de Korte Makreel: Een Slimme Strategie voor de Golf van Thailand

Stel je voor dat de visserij in de Golf van Thailand een groot, drukke school van vissen is: de korte makreel. Deze vissen zijn als een zwerm vogels; ze bewegen constant, veranderen van richting en weten niet precies waar ze morgen zijn. De vissers proberen ze te vangen, maar als ze te veel vangen, raken we de visbestanden kwijt.

Deze studie kijkt naar hoe we dit probleem kunnen oplossen. Ze vergelijkt twee manieren om de visserij te regelen: de oude, stijve methode en een nieuwe, slimme methode.

1. De Oude Methode: De "Statische Sluiting" (STC)

Stel je voor dat je een schoolbord tekent op een kaart van de zee en zegt: "Van 15 februari tot 15 mei mag niemand hier vissen."

• Het probleem: De vissen zijn niet dom. Als ze merken dat het bord er staat, zwemmen ze misschien net buiten het gebied. Of ze zwemmen al weg voordat de sluiting begint.
• Het resultaat: De vissers moeten een heel groot gebied sluiten voor een lange tijd, maar ze vangen misschien toch niet de juiste vissen. Het is alsof je een hele stad sluit omdat je denkt dat er ergens in een wijk een feestje is, terwijl het feestje eigenlijk al verhuisd is naar een andere stad.

2. De Nieuwe Methode: De "Real-time Sluiting" (RTC)

Nu kijken we naar de nieuwe methode. Dit is alsof je een slimme, bewakende drone hebt die de vissen in real-time volgt.

• Hoe het werkt: In plaats van een vast tijdstip en gebied, kijken we naar de data. Waar zijn de vissen nu? Als de drone ziet dat er een enorme zwerm makreel is opgestart in een klein stukje zee, dan sluiten we alleen dat stukje direct af.
• De slimme truc: We gebruiken de data van de schepen (waar ze varen) en de vangst (wat ze vangen) om te voorspellen waar de vissen zijn. Zodra een gebied "heet" wordt (veel vissen), sluiten we het. Zodra de vissen wegzwemmen, openen we het weer.

Wat heeft de studie ontdekt?

De onderzoekers hebben een soort "simulatie" gedaan (een virtueel experiment) om te zien wat er gebeurt als ze deze methoden toepassen. Hier zijn de belangrijkste lessen, vertaald naar alledaagse taal:

• Minder sluiting, meer resultaat: De nieuwe methode (RTC) is veel efficiënter. Je hoeft veel minder zee te sluiten om dezelfde hoeveelheid vis te beschermen. Het is alsof je in plaats van de hele stad te sluiten, alleen de ene straat dichtdoet waar het feest is. Dat is goed voor de natuur én voor de vissers, want ze kunnen elders gewoon blijven vissen.
• De "Hotspot"-regel: Om te weten waar je moet sluiten, moet je kijken naar de "CPUE" (een maatstaf voor hoe makkelijk het is om vissen te vangen op een bepaalde plek). De studie zegt: wacht niet tot alle gebieden vol zitten met vissen. Sluit het gebied waar de vissen het meest zijn.
• De timing is cruciaal: Je moet de data niet te ver van tevoren verzamelen (zoals een jaar geleden), maar ook niet te kort (zoals gisteren). De studie concludeert dat één maand van tevoren de perfecte balans is. Het is alsof je een restaurant boekt: als je een jaar van tevoren boekt, is het misschien te laat om te veranderen als je zin verandert; als je het 5 minuten van tevoren doet, is het te laat om te koken. Een maand van tevoren geeft net genoeg tijd om te plannen zonder dat de situatie te veel verandert.
• Meer geld voor de vissers: Dit klinkt misschien raar, maar door gebieden kort te sluiten op het juiste moment, vangen de vissers later grotere en zwaardere vissen. Omdat de vissen in het gesloten gebied kunnen opgroeien, is de vangst na de sluiting waardevoller. Het is alsof je een tuin even dichtdoet zodat de groenten kunnen rijpen; je oogst later meer en betere groenten.

Conclusie: Van Stijf naar Flexibel

De boodschap van dit papier is simpel: We moeten stoppen met het gebruiken van stijve, vaste regels voor vissen die constant bewegen.

In plaats daarvan moeten we een slimme, flexibele aanpak gebruiken die reageert op waar de vissen echt zijn. Met de juiste technologie (zoals GPS-schepen en dagelijkse rapporten) kunnen we de visserij duurzaam houden, de visbestanden beschermen en de vissers zelfs meer winst laten maken. Het is de overstap van een "statische muur" naar een "slimme, beweegbare schutting" die precies daar staat waar hij nodig is.

Technische samenvatting

Titel

Beheerstrategie-evaluatie voor real-time sluitingen in de visserij op korte makreel (Rastrelliger brachysoma) in de Golf van Thailand.

1. Het Probleem

Gebieds- en tijdsgebonden sluitingen zijn een veelgebruikt beheersinstrument in de visserij vanwege hun eenvoud en conservatieve voordelen. Echter, statische sluitingen (STC's) met vaste grenzen en tijdschema's blijken vaak inefficiënt voor trekkende vissoorten zoals de korte makreel. Deze soorten vormen dynamische "hotspots" met hoge dichtheden die reageren op omgevings- en biologische factoren. Statische sluitingen sluiten vaak gebieden af waar de vis niet aanwezig is, of missen gebieden waar de vis zich juist bevindt, wat leidt tot onnodig verlies aan vangstmogelijkheden en ontoereikende bescherming.

Real-time sluitingen (RTC's) worden voorgesteld als een dynamisch alternatief dat gebaseerd is op actuele data. De uitdaging bij RTC's ligt echter in de noodzaak van uitgebreide, snelle dataverzameling en analyse om beslissingen te nemen, evenals het definiëren van de juiste drempelwaarden (CPUE) en data-intervallen om hotspots te identificeren zonder onnodige economische schade.

2. Methodologie

De auteurs hebben een Management Strategy Evaluation (MSE) raamwerk toegepast om verschillende beheersstrategieën te testen onder onzekerheid.

• Onderwerp: De purse-seine visserij op korte makreel in de Golf van Thailand (2018–2020).

• Modelcomponenten:

  • Operationele modellen: Bestonden uit een vangstcomponent (ruimtelijke patronen van vangst) en een vlootdynamiekcomponent (visserijactiviteit gebaseerd op VMS-data).
  • Data-integratie: Gebruik van geïntegreerde surveillance-data, waaronder Vessel Monitoring System (VMS), aanlandingsrapporten en logboeken.
  • Predictieve modellering: Omdat data ontbrak in reeds gesloten gebieden, werd Random Forest Regression (RFR) gebruikt om de ruimtelijke verdeling van de vangst en de visserij-inspanning te voorspellen op basis van omgevingsvariabelen (zeetemperatuur, chlorofyl-a, diepte, afstand tot kust).
  • CPUE-berekening: De Catch Per Unit Effort (CPUE) werd berekend per week per beheereenheid als indicator voor visdichtheid.

• Scenario's:

  • STC: Een scenario met vijf seizoensgebonden sluitingen (vastgelegd in de Thaise wetgeving).
  • RTC: 18 verschillende scenario's die varieerden in:
    1. Dataverzamelingstijd: Hotspots gebaseerd op data van het vorige jaar, 1 maand eerder, of 2 weken eerder.
    2. CPUE-drempelwaarde: Sluiting van een eenheid als de CPUE 3 standaarddeviaties (3SD) of 4SD boven het jaarlijkse gemiddelde ligt.
    3. Doel voor mortaliteitsreductie: Doelstellingen van 5%, 10%, 20% en 30% reductie in visserijsterfte.

• Evaluatiemetrics: Ruimtelijke en temporele kenmerken van sluitingen, reductie in visserijsterfte, en economische effecten (inkomsten na sluiting, berekend via een populatiedynamisch model gebaseerd op lengte-frequentie data en de von Bertalanffy-groeivergelijking).

3. Belangrijkste Bijdragen

• Validatie van RTC voor trekkende soorten: Het artikel biedt een kwantitatieve onderbouwing dat dynamische sluitingen superieur zijn aan statische sluitingen voor mobiele soorten in onvoorspelbare omgevingen.
• Optimalisatie van beslissingsregels: De studie identificeert de optimale parameters voor RTC-implementatie:
  • Dataperiode: Een maandelijkse dataverzameling is voldoende om hotspots te identificeren zonder significante verlies aan nauwkeurigheid vergeleken met kortere (2 weken) of langere (1 jaar) intervallen.
  • Drempelwaarde: Een strengere drempel (4SD) is efficiënter dan een lagere drempel (3SD) omdat deze minder gebied en tijd vereist voor een vergelijkbare reductie in mortaliteit.
  • Implementatiestrategie: Het is aan te raden om geen eenheid te sluiten totdat alle eenheden de drempelwaarde hebben bereikt, om te voorkomen dat gebieden met lage dichtheid onnodig worden gesloten.
• Economisch perspectief: Het toont aan dat RTC's, in tegenstelling tot STC's, kunnen leiden tot hogere inkomsten voor vissers na het openen van het gebied, voornamelijk door het beschermen van jonge vis die tijdens de sluiting kan groeien tot een meer waardevolle grootte.

4. Resultaten

• Efficiëntie: RTC's vereisten een kleiner gesloten gebied en kortere sluitingsduur om dezelfde reductie in visserijsterfte te bereiken vergeleken met STC's. Bij een doel van 5% of 10% mortaliteitsreductie was het verschil in benodigde oppervlakte en tijd het grootst.
• Mortaliteitsreductie: RTC-strategieën waren effectiever in het minimaliseren van visserijsterfte, vooral bij hogere reductiedoelen (20-30%). De reductie was consistent hoger per eenheid gesloten oppervlak en tijd dan bij STC's.
• Economische Impact:
  • De inkomsten na het openen van de visserij waren bij alle RTC-scenario's hoger dan bij het STC-scenario.
  • Bij STC's bleek dat de gesloten gebieden vaak bestonden uit volwassen vis die tijdens de lange sluiting (60-90 dagen) natuurlijke sterfte onderging zonder aanzienlijke groeivooruitgang, wat de opbrengst beperkte.
  • Bij RTC's werden gebieden met jonge vis gesloten. Door de korte sluitingsduur konden deze vissen groeien naar een grotere, waardevollere maat voordat de visserij weer opende, wat leidde tot hogere opbrengsten.
• Datatijdsintervallen: Er was geen statistisch significant verschil in CPUE-waarden tussen scenario's met data van 1 jaar, 1 maand of 2 weken geleden. Dit suggereert dat een maandelijkse cyclus voldoende is voor operationele doeleinden.

5. Betekenis en Conclusie

De studie concludeert dat Real-Time Closures (RTC's) een krachtig en flexibel beheersinstrument zijn voor migrerende vissoorten in de Golf van Thailand. Ze bieden een betere balans tussen conservatie (reductie van sterfte) en economische duurzaamheid (hogere inkomsten) dan traditionele statische sluitingen.

Aanbevelingen voor beleid:

1. Implementeer RTC's gebaseerd op maandelijkse CPUE-data.
2. Gebruik een strakke drempelwaarde (4SD) om hotspots te definiëren.
3. Pas een regel toe waarbij sluitingen pas worden ingevoerd als alle beheereenheden de drempel hebben bereikt, om inefficiënte sluitingen te voorkomen.
4. Zorg voor een robuust surveillance-systeem (VMS, logboeken) en snelle communicatiekanalen (bijv. radio, VMS-apps) om vissers tijdig te informeren.

Deze aanpak kan helpen om de onzekerheid rondom migratiepatronen te mitigeren en de visserij te sturen naar een duurzamere toekomst, waarbij zowel de populatie als de economische welvaart van de vissers wordt beschermd.