📄 agriculture

When agency is not enough: women’s agricultural decision-making and household food insecurity in rural North Cotabato, Philippine

Deze mixed-methods studie in het landelijke North Cotabato, de Filipijnen, onthult dat hoewel de agrarische beslissingsbevoegdheid van vrouwen geassocieerd wordt met een vermindering van voedselonzekerheid binnen het huishouden, de effectiviteit ervan fundamenteel wordt beperkt door structurele beperkingen zoals ongelijke toegang tot middelen, zware lasten van huishoudelijke arbeid en diepgewortelde genderdynamieken van macht.

Oorspronkelijke auteurs: Bolonghoge Uthpala Hansi Dayanath, Frannie Shane Villanueva Pineda

Gepubliceerd 2026-07-07

📖 5 min leestijd🧠 Diepgaand

CC BY 4.0

Oorspronkelijke auteurs: Bolonghoge Uthpala Hansi Dayanath, Frannie Shane Villanueva Pineda

Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). ✨ Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer

Het Grote Plaatje: Het "Stuurwiel" versus de "Storm"

Stel je voor dat een huishouden een kleine boot is die probeert te navigeren door een stormachtige zee. Het doel is voedselzekerheid—ervoor zorgen dat iedereen op de boot genoeg te eten heeft.

Lange tijd dachten experts dat als je de vrouwen op de boot simpelweg het stuurwiel (beslissingsbevoegdheid) gaf, de boot automatisch op koers zou blijven en niet zonder voedsel zou komen te zitten.

Deze studie, uitgevoerd in het landelijke Noord-Cotabato in de Filipijnen, stelt een andere vraag: Wat gebeurt er als de vrouw het stuur heeft, maar de boot kapot is, de motor ontbreekt en ze te druk is met water scheppen om te sturen?

De onderzoekers ontdekten dat hoewel het hebben van het stuurwiel (beslissingsbevoegdheid) wel helpt, dit niet op zichzelf voldoende is. Als de vrouw niet de brandstof (middelen) heeft, de tijd om te sturen, of de steun van de bemanning, kan ze de boot niet behoeden voor zinken, zelfs als ze het stuur vasthoudt.

De Hoofdrolspelers en de Opzet

De Locatie: Een landbouwgebied in de Filipijnen waar het leven zwaar is. Het weer is onvoorspelbaar, er zijn eerdere conflicten geweest en het geld is schaars.
De Mensen: De onderzoekers spraken 245 mensen (mannen en vrouwen) die in de landbouw werken.
De Vraag: Heeft het vermogen van de vrouw om keuzes te maken over gewassen, geld en voedsel daadwerkelijk invloed op het voorkomen dat het gezin honger lijdt?

Wat ze vonden: Het "Stuurwiel" werkt, maar alleen soms

1. Het Goede Nieuws: Het Stuurwiel Helpt
De gegevens toonden een duidelijke link: Wanneer vrouwen meer zeggenschap hadden in beslissingen (zoals welke gewassen te planten of hoe het geld van de verkoop van groenten uit te geven), was de kans kleiner dat het gezin honger leed.

Analogie: Denk aan een teamkapitein. Wanneer de kapitein de vrijheid krijgt om de tactieken te bepalen, scoort het team meestal meer punten. Vrouwen die beslissingen konden nemen, hielpen hun gezinnen het voedsel beter te beheren.

2. Het Slechte Nieuws: Het Stuurwiel is Nutteloos Zonder Brandstof
Echter, de studie vond dat veel vrouwen wel het stuurwiel vasthielden, maar niet echt de boot konden besturen. Waarom?

Geen Benzine (Middelen): Mannen kregen veel vaker training over hoe ze moesten boeren, bezaten vaker land of hadden toegang tot de juiste zaden en gereedschappen. Vrouwen moesten vaak toestemming vragen of waren afhankelijk van mannen voor deze zaken.
De "Dubbele Shift" (Tijd): Vrouwen deden zowel de landbouw als alle huishoudelijke taken (koken, schoonmaken, kinderzorg). Ze waren zo moe en druk dat zelfs als ze de macht hadden om te beslissen, ze niet de tijd hadden om die beslissingen ook uit te voeren.
De "Stille Bemanning" (Sociale Normen): Zelfs wanneer vrouwen goede beslissingen namen, werd er soms door mannen of de gemeenschap niet naar hen gekeken als "echte boeren". Het was alsof een co-piloot de opdracht kreeg om het vliegtuig te vliegen, maar niet aan de knoppen mag zitten omdat de kapitein denkt dat zij het niet kan.

De Metafoor van de "Gebroken Ladder"

Stel je voor dat Voedselzekerheid een ladder is die je moet beklimmen om veiligheid te bereiken.

Vrouwenbesluitvorming is de eerste sport van de ladder.
Middelen (Land, Training, Geld) zijn de tweede en derde sport.
Tijd en Steun zijn de vierde en vijfde sport.

De studie toonde aan dat veel vrouwen op de eerste sport stonden (ze hadden de macht om te beslissen), maar dat de rest van de ladder ontbrak. Je kunt de veiligheid niet bereiken als de ladder halverwege stopt.

De "Verrassende" Wending: Steun is Niet Altijd Goed

De onderzoekers merkten iets interessants op over "mannelijke steun".

Soms betekende wanneer mannen zeiden dat ze de vrouwen "ondersteunden", dat ze eigenlijk toezicht hielden op hen of hen toestemming gaven. Dit hielp de vrouwen niet om zich machtig te voelen.
Echter, wanneer mannen "af en toe" steun boden (zoals helpen wanneer daarom gevraagd werd), voelden de vrouwen zich meer empowered.
Analogie: Het is het verschil tussen een ouder die een kind zo stevig vasthoudt dat het niet kan lopen (controlerende steun) versus een ouder die in de buurt staat en zegt: "Je kunt het, ik ben er als je me nodig hebt" (mogelijk makende steun).

De Conclusie: Het Gaat Niet Alleen Om "Empowerment"

Het paper concludeert dat je niet simpelweg tegen vrouwen kunt zeggen: "Jullie zijn empowered, ga het voedselprobleem oplossen!" en dan verwachten dat het werkt.

Het Oordeel:
Het vermogen van vrouwen om beslissingen te nemen is een belangrijk ingrediënt, maar het is niet het volledige recept.

Als je een vrouw de macht geeft om te beslissen, maar geen land om te bewerken, geen training om te leren en geen tijd heeft omdat ze drie kinderen opvoedt, dan kan zij het hongerprobleem niet oplossen.
Om honger te bestrijden, moet je vrouwen tegelijkertijd het stuurwiel (macht), de brandstof (land/training) en de hulp van de bemanning (het delen van het huishoudelijk werk) geven.

Samenvatting in één zin

Vrouwen die de teugels in handen hebben, helpen het gezin beter te eten, maar als ze niet het paard, de kaart of de tijd hebben om te rijden, zal het gezin nog steeds honger lijden.

Technische Samenvatting: Wanneer Agency Niet Genoeg Is: Landbouwgerelateerde Besluitvorming van Vrouwen en Voedselonzekerheid in Huishoudens in het Landelijke Noord-Cotabato, Filipijnen

Probleemstelling
Hoewel de versterking van de positie van vrouwen (empowerment) in de landbouw vaak wordt gepositioneerd als een directe weg naar voedselzekerheid in het huishouden, is deze relatie niet automatisch. In contexten die gekenmerkt worden door ongelijke toegang tot middelen, een zware last van huishoudelijke arbeid en rigide machtsverhoudingen binnen het huishouden, kan besluitvormingsagency weliswaar aanwezig zijn, maar onvoldoende blijven om huishoudens te beschermen tegen voedselonzekerheid. Deze studie adresseert de kloof in het begrip van hoe de landbouwgerelateerde besluitvormingsagency van vrouwen interageert met structurele beperkingen in het landelijke Noord-Cotabato, Filipijnen. De regio staat voor overlappende uitdagingen van agrarische kwetsbaarheid, een geschiedenis van conflict en klimaatstress. De centrale vraag is of besluitvormingsagency alleen de uitkomsten op het gebied van voedselzekerheid kan verbeteren, of dat de effectiviteit ervan afhankelijk is van toegang tot middelen, tijd en sociale erkenning.

Methodologie
De studie maakte gebruik van een cross-sectioneel mixed-methods ontwerp met 245 landbouwgerelateerde respondenten (115 vrouwen, 130 mannen) verspreid over negen locaties in Noord-Cotabato.

Kwantitatieve Maatstaven:
- Besluitvormingsempowerment: Geadapteerd van de Women's Empowerment in Agriculture Index (WEAI); vijf indicatoren maten de autoriteit over de selectie van gewassen/vee, inputs, het gebruik van producten, inkomen en de voeding in het huishouden. Scores varieerden van 0 tot 10 (hoger = grotere agency).
- Voedselonzekerheid in het Huishouden: Beoordeeld met een aangepaste vijf-items Household Food Insecurity Access Scale (HFIAS) over een terugroepperiode van vier weken. Scores varieerden van 0 tot 15 (hoger = grotere onzekerheid).
- Analyse: Beschrijvende statistiek, Spearman's correlatie, eenrichtings-ANOVA, chi-kwadraat toetsen en lineaire/multiple regressieanalyses werden uitgevoerd met behulp van R Studio.
Kwalitatieve Maatstaven:
- Open vragen in de enquête werden geanalyseerd met behulp van thematische analyse volgens Braun en Clarke om barrières, bijdragen en voorgestelde oplossingen met betrekking tot de landbouwrollen van vrouwen te verkennen.
Ethische Overwegingen: De studie werd goedgekeurd door de Monash University Human Research Ethics Committee (Project ID 48793). De deelname was vrijwillig en anoniem.

Belangrijkste Resultaten

Associatie tussen Agency en Voedselzekerheid: Er werd een significante negatieve correlatie gevonden tussen de empowerment van vrouwen in besluitvorming en de voedselonzekerheid in het huishouden ( $r_s = -0,255, p = 0,006$ ). Lineaire regressie gaf aan dat empowerment-scores significant lagere voedselonzekerheid voorspelden ( $B = -0,31, p = 0,003$ ).
Groepsverschillen: Ernstige voedselonzekerheid was geconcentreerd in groepen met een lage empowerment. Specifiek waren 57,9% van de vrouwelijke respondenten met een lage empowerment en 66,7% van de mannelijke respondenten met een lage empowerment ernstig voedselonzeker. In contrast hiermee had de mannelijke groep met een hoge empowerment de laagste gemiddelde voedselonzekerheidsscore (5,48).
Middelenkloven: Er bestonden significante genderverschillen in de toegang tot cruciale middelen. Slechts 17,4% van de vrouwen rapporteerde toegang tot landbouwtraining vergeleken met 46,9% van de mannen. Significante hiaten werden ook waargenomen in landtoegang ( $\chi^2 = 7,88, p = 0,005$ ) en inputs ( $\chi^2 = 11,48, p = 0,0007$ ).
Barrières: Kwalitatieve analyse identificeerde huishoudelijke verantwoordelijkheden als de primaire barrière (genoemd door 76,5% van de vrouwen en 79,2% van de mannen), gevolgd door een gebrek aan training, mannelijke dominantie en culturele tradities.
De Rol van Ondersteuning: Interessant genoeg rapporteerden respondenten die "af en toe" mannelijke steun kregen hogere empowerment-scores dan degenen die "consistente" steun rapporteerden, wat suggereert dat de kwaliteit van de steun (bijv. gedeelde besluitvorming versus toezicht) belangrijker is dan de loutere aanwezigheid ervan.

Belangrijkste Bijdragen

Conditioneel Pad: De studie stelt vast dat de landbouwgerelateerde besluitvormingsagency van vrouwen geassocieerd is met verbeterde voedselzekerheid, maar alleen onder faciliterende omstandigheden. Agency alleen is onvoldoende zonder de materiële middelen (land, inputs) en de temporele vrijheid (verlichting van onbetaalde huishoudelijke arbeid) om beslissingen uit te voeren.
Structurele Beperkingen op Agency: Het onderzoek benadrukt dat "participatie" niet gelijkstaat aan "empowerment". Vrouwen in Noord-Cotabato zijn sterk betrokken bij marketing, budgettering en activiteiten na de oogst, maar hun besluitvormingsautoriteit wordt beperkt door een gebrek aan landbezit, uitsluiting van technische training en de "tijdarmoede" veroorzaakt door onbetaalde zorgarbeid in het huishouden.
Relationele Aard van Empowerment: De bevindingen suggereren dat agency geen louter individuele eigenschap is, maar gevormd wordt door huishoudelijke relaties. De studie daagt het idee uit dat het simpelweg stimuleren van mannelijke steun voldoende is; in plaats daarvan moet de aard van die steun verschuiven van paternalistische controle naar gedeelde autoriteit om effectief te zijn.
Contextuele Specificiteit: De studie demonstreert dat globale kaders zoals de WEAI geïnterpreteerd moeten worden binnen lokale realiteiten. In Noord-Cotabato centreren de erkende bijdragen van vrouwen zich rond verkoop en budgettering, terwijl de beperkingen geworteld zijn in specifieke institutionele en culturele barrières in plaats van een gebrek aan motivatie of vermogen.

Betekenis en Claims
Het artikel claimt dat de versterking van de positie van vrouwen begrepen moet worden als een "conditioneel pad" in plaats van een inherent effectief mechanisme voor voedselzekerheid. De bevindingen pleiten tegen beleid dat de verantwoordelijkheid voor voedselzekerheid in het huishouden naar de besluitvorming van vrouwen verschuift zonder gelijktijdig de structurele omstandigheden aan te pakken die hun keuzes beperken.

De studie stelt dat voor besluitvormingsagency om te vertalen naar betekenisvolle uitkomsten op het gebied van voedselzekerheid, interventies verder moeten gaan dan het stimuleren van participatie. Ze moeten voorzien in:

Zekere toegang tot land en productiemiddelen.
Gender-responsieve training en extensiediensten.
Mechanismen om de ongelijke last van onbetaalde huishoudelijke arbeid aan te pakken.
Institutionele erkenning van vrouwen als legitieme besluitvormers in de landbouw.

De auteurs concluderen dat hoewel besluitvormingsagency voedselzekerheid ondersteunt, het een structureel nadeel niet op zichzelf kan compenseren. De relatie tussen agency en voedselzekerheid wordt gevormd door de middelen, tijd en sociale legitimiteit die beschikbaar zijn voor vrouwen om hun agency uit te oefenen.