Designing for Scale and Sustainability in Digital STBBI Testing: A Theory-Informed Program Description and Adaptation Planning for GetCheckedOnline in British Columbia, Canada

Technische Samenvatting: Ontwerpen voor Schaalbaarheid en Duurzaamheid in Digitale STBBI-testen

Probleemstelling
Digitale gezondheidsinterventies voor het testen op seksueel overdraagbare en bloedoverdraagbare infecties (STBBI) bieden potentieel om de toegang en systeemefficiëntie te verbeteren, maar het bewijs met betrekking tot hun impact op gelijkheid blijft gemengd. Er bestaat een risico dat dergelijke interventies onevenredig veel stedelijke populaties met een hogere sociaaleconomische status bedienen, wat bestaande gezondheidsverschillen kan vergroten. Bovendien worden volwassen wordende digitale programma's geconfronteerd met de uitdaging van "programdrift", waarbij lokale aanpassingen onbedoeld de kernmechanismen die de effectiviteit drijven, kunnen ondermijnen.

GetCheckedOnline (GCO), gelanceerd in 2014 door de BC Centre for Disease Control (BCCDC), is een digitale interventie die gebruikers in staat stelt anonieme risicobeoordelingen te voltooien, laboratoriumverwijzingen te genereren en monsters in te leveren bij partnerlaboratoria zonder klinische bezoeken ter plaatse. Hoewel GCO kostenefficiëntie en verminderde barrières voor toegang heeft aangetoond, wordt de langetermijnduurzaamheid en schaalbaarheid binnen het gedecentraliseerde gezondheidssysteem van British Columbia beperkt door de huidige afhankelijkheid van een vast netwerk van partnerlaboratoria, gecentraliseerde zorgmodellen en specifieke leveringsvormen die mogelijk niet passen bij alle regionale contexten (bijv. landelijke/remote gebieden) of evoluerende gebruikersbehoeften (bijv. voorkeuren voor zelfafname). Het kernprobleem dat wordt aangepakt, is het gebrek aan een gestructureerd kader om onderscheid te maken tussen de essentiële, niet-onderhandelbare elementen van het programma (kernfuncties) en de aanpasbare leveringsstrategieën (mogelijke vormen) die nodig zijn voor contextgevoelige opschaling.

Methodologie
De studie maakte gebruik van een driefasige, theoretisch onderbouwde programmacclusie gebaseerd op implementatiewetenschap. Het onderzoek maakte gebruik van twee primaire theoretische kaders:

1. Kernfuncties en Mogelijke Vormen Framework: Om essentiële programmadelen/mechanismen te onderscheiden van aanpasbare leveringsstrategieën.
2. Dynamic Sustainability Framework (DSF): Om duurzaamheid te conceptualiseren als een voortdurend proces van adaptatie om de aansluiting te behouden binnen veranderende ecologische systemen.

Het analytische proces bestond uit:

• Fase 1 (Documentenreview): Een synthese van interne planningdocumenten, logische modellen, samenvattingen van cliëntbetrokkenheid, kwaliteitsverbeteringsrapporten en gepubliceerde literatuur om voorlopige kernfuncties op te stellen.
• Fase 2 (Stakeholderbetrokkenheid): Gestructureerde workshops (november 2024 – maart 2025) met het GCO-implementatieteam, publieke gezondheidscuristen en strategische leiders. Deze sessies valideerden de concept-kernfuncties en co-ontwikkelden een reeks "mogelijke vormen" (aanpasbare leveringsstrategieën) op basis van real-world systeembeperkingen en variaties in middelen.
• Fase 3 (Literatuurmapping): Een gerichte literatuurstudie (PubMed, mei 2025) van digitale STBBI-testprogramma's en implementatiestrategieën. Deze fase bracht bestaand bewijs in kaart tegen de gepostuleerde kernfuncties om haalbare, rechtvaardige leveringsvormen te identificeren die gebruikt worden in vergelijkbare contexten (stedelijk, landelijk, remote) en onder prioriteitsgroepen.

Ethische goedkeuring werd verkregen van de University of British Columbia Research Ethics Board. De studie vertrouwde op niet-identificeerbare informatie en professionele capaciteitsbetrokkenheid, waardoor formele deelnemersinstemming niet vereist was.

Belangrijkste Bijdragen
De primaire bijdrage van dit werk is de ontwikkeling van een gestructureerde, theoretisch onderbouwde matrix die de zeven kernfuncties (essentiële mechanismen) van GCO scheidt van de aanpasbare mogelijke vormen. Dit onderscheid biedt planners een routekaart om het programma op te schalen zonder de impact op gelijkheid of de klinische veiligheid in gevaar te brengen.

De studie categoriseert deze functies in drie onderling verbonden domeinen:

1. Verlagen van Toegangsbarrières en Ondersteunen van Gelijkwaardige Instapmomenten: Richt zich op het mogelijk maken van laagdrempelige, door de gebruiker geïnitieerde toegang en gemakkelijke monsterinlevering.
2. Ondersteunen van Vertrouwen, Autonomie en Gebruikersgerichte Betrokkenheid: Richt zich op privacy, vertrouwelijkheid en de regie van de gebruiker bij het beheren van testen.
3. Zorgen voor Continuïteit van Zorg en Responsiviteit: Richt zich op tijdige koppeling aan behandeling, veilige resultaatlevering en evidence-informed updates van de dienstverlening.

Resultaten
De analyse identificeerde zeven specifieke kernfuncties en bracht de huidige GCO-implementaties in kaart tegen een reeks potentiële aanpasbare vormen ondersteund door de literatuur:

• Domein A (Toegangsbarrières):

  • Kernfunctie 1: Maak gelijke, laagdrempelige, door de gebruiker geïnitieerde toegang mogelijk die in lijn is met klinische richtlijnen.
    • Huidige vorm: Webgebaseerde risicobeoordeling en algoritme-gebaseerde verwijzingen.
    • Aanpasbare vormen: Telemedicine-ondersteunde beoordeling, gemeenschapskiosken, app-gebaseerde kitbestelling en door peers verdeelde zelftestkits.
  • Kernfunctie 2: Faciliteer gemakkelijke, discrete, seks- en gendergepaste monsterinlevering.
    • Huidige vorm: Inlevering van monsters bij vaste partnerlaboratoria.
    • Aanpasbare vormen: Mobiele collectie-units, per post verzonden zelfafnamekits (gedroogde bloedstippen, swabs), drive-through locaties en point-of-care testen.

• Domein B (Vertrouwen & Autonomie):

  • Kernfunctie 3: Garandeer private, vertrouwelijke toegang tot testen.
    • Huidige vorm: Niet-nominale (pseudonieme) accounts, minimale gegevensverzameling, alleen wachtwoord-login.
    • Aanpasbare vormen: Gelaagde identiteitsmodellen (anoniem, pseudoniem, nominaal), door de gebruiker gecontroleerde gegevensdeling en integratie met terugbetalingspaden in het zorgstelsel.
  • Kernfunctie 4: Ondersteun autonomie en regie van de gebruiker.
    • Huidige vorm: Door de gebruiker geïnitieerde verwijzingen, walk-in monsterinlevering, digitale herinneringen.
    • Aanpasbare vormen: Zelftesten met externe ondersteuning, gepersonaliseerde gezondheidsdashboards en opties voor consultatie met zorgverleners via het platform.

• Domein C (Continuïteit & Responsiviteit):

  • Kernfunctie 5: Zorg voor tijdige, geïntegreerde koppeling aan behandeling en opvolging.
    • Huidige vorm: Gecentraliseerde door verpleegkundigen geleide opvolging via de BCCDC en verwijzingen naar partnerklinieken.
    • Aanpasbare vormen: Telehealth-consultaties, geautomatiseerde verwijzingssystemen, elektronisch voorschrijven en lokale integratie met eerstelijnszorg/apotheken.
  • Kernfunctie 6: Lever veilige, tijdige en begrijpelijke testresultaten.
    • Huidige vorm: Veilig online portaal met e-mailmeldingen en educatieve inhoud.
    • Aanpasbare vormen: SMS-levering, meertalige meldingen, AI/chatbot-ondersteuning voor interpretatie en integratie met provinciale gezondheidsportalen (bijv. BC Health Gateway).
  • Kernfunctie 7: Faciliteer evidence-informed, gebruikersgerichte updates van de dienstverlening.
    • Huidige vorm: Handmatige rapportage, routinematige kwaliteitsverbetering en input van de Sexual Health Advisory Group (SHAG).
    • Aanpasbare vormen: Geautomatiseerde equity-gerichte dashboards, gestandaardiseerde gegevensdeling met regionale autoriteiten en geformaliseerde modellen voor community governance.

Betekenis en Claims
De auteurs stellen dat het verhelderen van het onderscheid tussen kernfuncties en mogelijke vormen een gestructureerde basis biedt voor het plannen van contextgevoelige aanpassingen. Deze aanpak is om de volgende redenen significant:

1. Voorkomen van Programdrift: Het stelt implementatoren in staat om leveringsstrategieën aan te passen aan lokale contexten (bijv. landelijk versus stedelijk, omgevingen met beperkte middelen) terwijl de getrouwheid van de essentiële mechanismen van de interventie behouden blijft.
2. Systeemintegratie: Het frameert digitale STBBI-diensten niet als op zichzelf staande technologieën, maar als interventies in de gezondheidszorg die coördinatie vereisen tussen organisatorische actoren (eerstelijnszorg, publieke gezondheid, laboratoria) om duurzaamheid te garanderen.
3. Behoud van Gelijkheid: Door aanpasbare vormen expliciet af te zetten tegen gelijkheidsdoelen, ondersteunt het kader de uitbreiding van GCO naar onderbediende populaties (bijv. diegenen zonder Persoonlijk Gezondheidsnummer of in afgelegen gebieden) zonder de laagdrempelige aard van het programma op te offeren.

De paper merkt bescheiden op dat hoewel het framework potentiële vormen identificeert, het de kosteneffectiviteit of de impact op gelijkheid van deze specifieke aanpassingen niet empirisch evalueert. Toekomstig onderzoek is vereist om deze vormen in de praktijk te testen. De studie concludeert dat een dergelijke gestructureerde aanpak essentieel is voor digitale gezondheidsdiensten die opereren binnen publiek gefinancierde systemen om tijdens opschaling een balans te vinden tussen toegang, gelijkheid en beperkingen in middelen.