Exploring the effect of career planning on learning engagement: evidence from vocational and applied undergraduates in China

Technische Samenvatting: Onderzoek naar het effect van loopbaanplanning op leerbetrokkenheid

Probleemstelling
Deze studie adresseert een gat in het onderzoek naar hoger onderwijs met betrekking tot de intrinsieke verbinding tussen de loopbawbewustheid van studenten en hun huidige leerinvestering. Terwijl de bestaande literatuur uitgebreid dekt over loopbaanpassingsvermogen, besluitvormingszelfeffectiviteit en inzetbaarheid, is er beperkt empirisch bewijs over hoe specifieke loopbaanplanningsprocessen direct de leerbetrokkenheid beïnvloeden bij beroepsonderwijs- en toegepaste bachelorstudenten in China. Bovendien blijven de mechanismen waarlangs deze invloed plaatsvindt — specifiek de mediërende rollen van professionele identiteit en academische zelfeffectiviteit — en of deze effecten verschillen tussen beroepsgerichte en toegepaste bachelorprogramma's — onderbelicht. De studie beoogt te bepalen of loopbaanplanning louter een toekomstgerichte voorbereidingstool is of een significante factor die de huidige leergedragingen vormgeeft.

Methodologie

• Databron: De studie maakte gebruik van een cross-sectionale enquête met 2.100 geldige vragenlijsten, verzameld bij een toegepaste universiteit in de provincie Shandong, China. De steekproef bestond uit 1.322 beroepsgerichte bachelorstudenten en 778 toegepaste bachelorstudenten.
• Instrumentatie: Een aangepaste vragenlijst werd ontwikkeld door het adapteren en integreren van gevestigde schalen, waaronder Super's Career Development Inventory (CDI), Crites's Career Maturity Inventory (CMI), Biggs's Study Process Questionnaire (SPQ) en Pintrich's Motivated Strategies for Learning Questionnaire (MSLQ).
  • Onafhankelijke Variabele: Loopbaanplanning (gemeten aan de hand van drie dimensies: exploratie, doelhelderheid en uitvoering).
  • Afhankelijke Variabele: Leerbetrokkenheid (gemeten aan de hand van drie dimensies: cognitief, gedragsmatig en praktisch).
  • Mediërende Variabelen: Professionele Identiteit en Academische Zelfeffectiviteit.
  • Controlevariabelen: Geslacht, jaar, major, type bacheloropleiding, herkomst, opleidingsniveau van ouders, academische rangorde, leiderschapsrollen, cursuservaring en stage/bijbaan.
• Statistische Analyse:
  • Betrouwbaarheid/Validiteit: De Cronbach's alfa-coëfficiënten voor alle schalen overschreden 0,90. De KMO-waarden waren boven de 0,90 en de Bartlett's tests waren significant ($p < 0,001$). Exploratieve factoranalyse en parallelle analyse ondersteunden de theoretische structuren, hoewel de items voor leerbetrokkenheid een sterke convergentie vertoonden op een enkele dominante factor.
  • Regressiemodellen: Meervoudige lineaire regressie werd toegepast om de directe effecten van loopbaanplanning op leerbetrokkenheid en de dimensies daarvan te testen.
  • Mediatieanalyse: Een stepwise regressiebenadering en een bootstrap-procedure (5.000 resamples) werden gebruikt om de mediërende effecten van professionele identiteit en academische zelfeffectiviteit te testen.
  • Heterogeniteitsanalyse: Een interactieterm tussen loopbaanplanning en type bacheloropleiding werd opgenomen om moderatie-effecten te testen.

Belangrijkste Resultaten

1. Direct Effect: Loopbaanplanning voorspelt significant en positief de algehele leerbetrokkenheid ($\beta = 0,8965, p < 0,01$). Dit positieve effect strekt zich uit tot alle drie de dimensies van betrokkenheid: cognitief ($\beta = 0,9259$), gedragsmatig ($\beta = 0,8680$) en praktisch ($\beta = 0,8956$). Het sterkste effect werd waargenomen bij de cognitieve betrokkenheid.
2. Dimensionale Analyse: Onder de dimensies van loopbaanplanning oefende loopbaanplanning-uitvoering (het vermogen om doelen te vertalen naar concrete acties) de meest substantiële invloed uit op de leerbetrokkenheid ($\beta = 0,5832$), wat aanzienlijk groter was dan de effecten van loopbaanexploratie ($\beta = 0,1882$) en doelhelderheid ($\beta = 0,1276$).
3. Mediatiemechanismen: Zowel professionele identiteit als academische zelfeffectiviteit spelen een partieel mediërende rol in de relatie tussen loopbaanplanning en leerbetrokkenheid.
   • Loopbaanplanning versterkt de professionele identiteit ($\beta = 0,8553$) en de academische zelfeffectiviteit ($\beta = 0,8572$) significant.
   • Wanneer de mediërende variabelen werden opgenomen, nam de directe coëfficiënt van loopbaanplanning op leerbetrokkenheid af van 0,8965 naar 0,4543, maar bleef deze significant.
   • Academische zelfeffectiviteit vertoonde een relatief sterker mediërend effect (indirect effect = 0,2800) vergeleken met professionele identiteit (indirect effect = 0,1622).
4. Heterogeniteit: De interactie tussen loopbaanplanning en het type bacheloropleiding was niet statistisch significant ($p = 0,374$). Dit geeft aan dat het positieve effect van loopbaanplanning op leerbetrokkenheid consistent is voor zowel beroepsgerichte als toegepaste bachelorstudenten, ongeacht hun specifieke trainingsoriëntatie.

Belangrijkste Bijdragen

• Theoretische Uitbreiding: De studie gaat verder dan algemene loopbaanaanpassingsvermogen door specifiek loopbaanplanning-uitvoering te onderzoeken als een cruciale drijfveer voor leerbetrokkenheid, waarbij wordt benadrukt dat het vertalen van doelen naar actie impactvoller is dan enkel doelstelling of informatievergaring.
• Verduidelijking van Mechanismen: Het valideert empirisch een tweeledig model waarbij loopbaanplanning de leerbetrokkenheid bevordert door de identificatie van studenten met hun major te versterken en, nog belangrijker, door hun vertrouwen in hun vermogen om academische taken te beheersen (zelfeffectiviteit) te vergroten.
• Contextuele Specificiteit: Door zich te richten op de Chinese context en toegepaste bachelorprogramma's te vergelijken met beroepsgerichte programma's, levert de studie bewijs dat loopbaanplanning een universele hefboom is voor betrokkenheid in de praktijkgerichte vorm van hoger onderwijs, in plaats van een factor die beperkt is tot specifieke institutionele types.

Betekenis en Claims
Het artikel claimt dat loopbaanplanning niet louter een voorbereidend proces is voor werk na de studie, maar een fundamentele factor die de huidige leerbetrokkenheid van studenten vormgeeft. De bevindingen suggereren dat universiteiten loopbaanplanningonderwijs moeten integreren in het gehele talentontwikkelingsproces. Specifiek stellen de auteurs dat educatieve interventies zich niet alleen moeten richten op het helpen van studenten bij het verhelderen van toekomstige doelen, maar ook op het versterken van hun academische zelfeffectiviteit en professionele identiteit via curriculumbegeleiding en praktische ondersteuning. De studie concludeert dat het versterken van deze interne mechanismen zal leiden tot duurzame verbeteringen in de leerbetrokkenheid bij diverse populaties van bachelorstudenten.

Door Auteurs Genoemde Beperkingen
De auteurs erkennen expliciet de beperkingen van hun cross-sectionele ontwerp, wat definitieve causale gevolgtrekkingen met betrekking tot de temporele volgorde van variabelen verhindert. Ze merken ook op dat de afhankelijkheid van zelfgerapporteerde gegevens kan leiden tot common method variance, en dat de steekproef beperkt is tot één universiteit in de provincie Shandong, wat waarschuwt tegen overmatige generalisatie naar alle contexten van het hoger onderwijs zonder verdere multi-institutionele validatie.