Diagnostic Value of Combined Automated Breast Ultrasound System and Conventional Two-Dimensional Ultrasound for Intraductal Breast Lesions

Technische Samenvatting: Diagnostische Waarde van een Gecombineerd Automatisch Borstultrasoonsysteem en Conventionele Tweedimensionale Echografie voor Intraductale Borstlaesies

Probleemstelling
Intraductale borstlaesies, variërend van benigne hyperplasie tot ductaal carcinoom in situ (DCIS) en micro-invasief kanker, presenteren zich vaak met aspecifieke klinische manifestaties zoals tepelafscheiding of palpabele noduli. Nauwkeurige preoperatieve differentiatie tussen benigne en maligne laesies is cruciaal voor geïndividualiseerde behandelplanning. Hoewel conventionele tweedimensionale (2D) echografie de primaire beeldvormingsmodaliteit is vanwege het niet-invasieve karakter en het vermogen om de morfologie en bloeddoorstroming van de laesie weer te geven, wordt deze beperkt door de planaire beeldvormingscapaciteit. Het faalt vaak in het volledig visualiseren van de driedimensionale architectuur van het ductale systeem en de algehele omvang van de laesie-infiltratie, wat leidt tot diagnostische uitdagingen bij kleine of atypische laesies. Daarentegen biedt het Automated Breast Ultrasound System (ABUS) 3D-reconstructie en coronale beeldvorming, wat de ductale structuren en specifieke maligne tekenen beter kan afgrenzen, maar weinig studies hebben systematisch 2D- en ABUS-indicatoren gecombineerd om een uitgebreid diagnostisch model voor deze specifieke laesies op te bouwen.

Methodologie
Deze retrospectieve studie omvatte 200 patiënten met pathologisch bevestigde intraductale borstlaesies (132 benigne, 68 maligne) die werden behandeld in het Eerste Medische Centrum van het Chinese PLA Algemene Ziekenhuis tussen april 2025 en april 2026. Alle proefpersonen ondergingen zowel conventionele 2D-echografie als een ABUS-scan.

• Beeldvormingsprotocollen: 2D-echografie werd uitgevoerd met een Mindray Resona 7-systeem, waarbij de grootte, marge, morfologie, echo, calcificatie, ductale dilatatie en bloedstroom (Adler-gradatie) van de laesie werden geëvalueerd. De ABUS-scan maakte gebruik van een IBUS BE3-systeem om coronale, sagittale en transversale reconstructies te genereren, met de focus op kenmerken zoals het convergentieteken, de tepel-georiënteerde extensie, spiculatie/angulatie en perifere hyperechogene randen.
• Analyse: Twee ervaren echografen beoordeelden de beelden onafhankelijk onder blinde condities. Statistische analyse omvatte univariate en multivariate logistische regressie om onafhankelijke risicofactoren voor maligniteit te identificeren. Een gecombineerd diagnostisch model werd opgesteld en de prestaties werden geëvalueerd met behulp van Receiver Operating Characteristic (ROC)-curves, waarbij de Area Under the Curve (AUC), sensitiviteit en specificiteit werden vergeleken met respectievelijk standalone 2D- en ABUS-onderzoeken.

Belangrijkste Bijdragen
De studie identificeert en valideert zeven onafhankelijke ultrasonografische risicofactoren voor maligniteit bij intraductale laesies:

1. Irreguliere laesiemorfologie
2. Aanwezigheid van microcalcificaties
3. Adler graad II–III bloedstroom (hypervasculariteit)
4. Ductale dilatatie ≥ 5 mm
5. Convergentieteken (radiale convergentie van het parenchym naar de laesie op het coronale vlak)
6. Laesie-extensie richting de tepel
7. Spiculatie of angulatie aan de rand van de laesie

De primaire bijdrage is de instelling van een gecombineerd diagnostisch model dat deze 2D- en ABUS-kenmerken integreert, waarbij wordt aangetoond dat de synergie van planaire details en 3D-volumetrische reconstructie de single-modality benaderingen significant overtreft.

Resultaten

• Kenmerkverdeling: Maligne laesies vertoonden significant hogere incidenties van irreguliere vorm, microcalcificaties, overvloedige bloedstroom, ernstige ductale dilatatie (≥5 mm), convergentieteken, tepel-georiënteerde extensie en spiculatie/angulatie vergeleken met benigne laesies (P < 0,05).
• Diagnostische Prestaties:
  • Gecombineerd Model: Bereikte een AUC van 0,90 (95% CI: 0,85–0,94), met een sensitiviteit van 90,7% en een specificiteit van 89,2%.
  • Standalone 2D-echografie: AUC van 0,81 (95% CI: 0,74–0,87), sensitiviteit 81,5%, specificiteit 84,2%.
  • Standalone ABUS: AUC van 0,86 (95% CI: 0,80–0,91), sensitiviteit 87,0%, specificiteit 88,3%.
  • Het gecombineerde model demonstreerde een statistisch superieure diagnostische efficiëntie vergeleken met elke modaliteit afzonderlijk gebruikt (P < 0,05).

Betekenis en Claims
Het artikel claimt dat de combinatie van ABUS en conventionele 2D-echografie een prominente klinische waarde heeft voor het differentiëren tussen benigne en maligne intraductale borstlaesies. Door de respectievelijke beperkingen van elke modaliteit te compenseren — het gebrek aan 3D-context bij 2D en het potentiële gebrek aan interne echodetails bij ABUS — verbetert de gecombineerde benadering de preoperatieve diagnostische nauwkeurigheid. De studie stelt dat het gebruik van de zeven geïdentificeerde risicofactoren echografen in staat stelt om een gestandaardiseerde beeldvorming-pathologie cognitie te vestigen, wat daarmee betere klinische besluitvorming en behandelstrategieën faciliteert.

De auteurs erkennen beperkingen, waarbij zij wijzen op het retrospectieve karakter van de studie met één centrum en een steekproefomvang van 200, wat selectiebias kan introduceren. Zij merken ook op dat er geen head-to-head vergelijkingen zijn gemaakt met mammografie of MRI, en dat er een potentieel voor subjectieve bias in beeldinterpretatie bestaat ondanks de blinde evaluatie. Bijgevolg suggereren de auteurs dat toekomstig multicenter prospectief onderzoek met externe validatiecohorten noodzakelijk is om het diagnostische model te verifiëren, en zij stellen voor dat radiomics en kunstmatige intelligentie in toekomstig werk kunnen worden toegepast om automatische intelligente diagnostische systemen te ontwikkelen.