Perceived Patient Safety Competencies Among Anesthesia Technology Students in Jordan: A Cross-Sectional Study

Technische Samenvatting: Waargenomen Competenties op het Gebied van Patiëntveiligheid onder Anesthesietechnologie-studenten in Jordanië

Probleemstelling
Patiëntveiligheid is een cruciaal onderdeel van hoogwaardige gezondheidszorg, maar de integratie van onderwijs over patiëntveiligheid in de opleiding van zorgprofessionals blijft een uitdaging, met name in risicovolle specialismen zoals anesthesie. Hoewel wereldwijde richtlijnen (bijv. de WHO) de noodzaak van curricula voor patiëntveiligheid benadrukken, is er beperkt bewijs over de waargenomen gereedheid van studenten in de geallieerde gezondheidszorg in Jordanië. Specifiek ontbreken gegevens over hoe studenten anesthesietechnologie — sleutelpersoneel in de perioperatieve zorg — hun eigen competenties op het gebied van teamwork, communicatie, risicomanagement en foutrapportage waarnemen. Bovendien kunnen het "verborgen curriculum" en de kloof tussen theoretische instructie en klinische praktijk de formele educatie ondermermijnen, wat er potentieel toe leidt dat afgestudeerden onvoorbereid zijn op de realiteit van veiligheidsuitdagingen.

Methodologie
Deze studie maakte gebruik van een cross-sectioneel enquêteontwerp om de zelfwaargenomen competenties op het gebied van patiëntveiligheid onder bachelorstudenten anesthesietechnologie in Jordanië te beoordelen.

• Deelnemers: De studie omvatte 213 deelnemers (gemiddelde leeftijd 21,74 ± 3,18 jaar; 77,5% vrouw) van één publieke en één private universiteit die bacheloropleidingen in anesthesietechnologie aanbieden. De steekproef bestond uit huidige studenten (van het 2e tot het 6e jaar) en recente afgestudeerden.
• Instrument: Gegevens werden verzameld met behulp van de Health Professional Education in Patient Safety Survey (H-PEPSS), een gevalideerd instrument dat zes domeinen beoordeelt: teamwork, communicatie, risicomanagement, menselijke en omgevingsfactoren, herkenning en respons op ongunstige gebeurtenissen, en veiligheidscultuur. De enquête werd afgenomen in het Engels, de instructietaal, zonder vertaling.
• Procedure: Een census-gebaseerde gemakkelijke steekproefmethode werd gebruikt. Een online vragenlijst werd verspreid via institutionele kanalen, wat een responspercentage van 71,0% opleverde.
• Analyse: Beschrijvende statistieken vatten de kenmerken en scores van de deelnemers samen. Onafhankelijke steekproef t-testen werden uitgevoerd om gemiddelde verschillen in H-PEPSS-scores te identificeren op basis van demografische variabelen (geslacht, type universiteit) en educatieve factoren (formele training, eerdere cursussen). Statistische significantie werd vastgesteld op p < .05.

Belangrijkste Resultaten

• Algemene Competentie: Deelnemers vertoonden matige zelfwaargenomen competenties op het gebied van patiëntveiligheid, met een gemiddelde totale H-PEPSS-score van 3,46 ± 0,76 (op een 5-puntsschaal).
• Klaslokaal versus Kliniek: Er werd een consistente kloof waargenomen tussen theoretisch en praktisch leren. Klaslokaalscores (3,57 ± 0,84) waren significant hoger dan klinische praktijkscores (3,41 ± 0,83).
• Prestaties per Domein:
  • Hoogst Beoordeeld: Klinische veiligheid kreeg de hoogste beoordelingen in beide settings (Klaslokaal: 3,83; Kliniek: 3,66).
  • Laagst Beoordeeld: De laagste scores werden gevonden bij "Huidige Visies (Fouten & Systemen)" (2,93 ± 0,64), wat wijst op zwakke percepties met betrekking tot foutrapportage en gezondheidssystemen. In de klinische praktijk waren teamwork en risicomanagement de laagst beoordeelde domeinen (beiden 3,28).
• Groepsverschillen:
  • Type Universiteit: Studenten van private universiteiten rapporteerden significant hogere scores in algemene klinische competentie, klinische veiligheid, klinisch risicomanagement en klinische veiligheidscultuur vergeleken met studenten van publieke universiteiten. Er werden geen significante verschillen gevonden in scores voor klaslokaalinstructie.
  • Formele Training: Studenten die formele training in patiëntveiligheid hadden ontvangen, scoorden significant hoger over meerdere domeinen, waaronder algemene H-PEPSS-scores, teamwork, communicatie en risicomanagement (p < .05).
  • Eerdere Cursussen: Studenten die een eerdere cursus over kwaliteit van zorg hadden voltooid, rapporteerden lagere scores voor communicatie in het klaslokaal, maar een significant positievere visie op foutrapportage en systeemdenken vergeleken met studenten zonder dergelijke cursussen.
  • Geslacht: Er werden geen statistisch significante verschillen gevonden tussen mannelijke en vrouwelijke deelnemers.
• Betrouwbaarheid: De H-PEPSS-schaal vertoonde een uitstekende interne consistentie in deze steekproef (Cronbach's α = 0,98 voor de totale schaal; subschalen varieerden van 0,81 tot 0,96).

Betekenis en Claims
De studie claimt het eerste gepubliceerde onderzoek in Jordanië dat specifiek de competenties op het gebied van patiëntveiligheid onder anesthesietechnologie-studenten onderzoekt. De primaire betekenis ligt in het identificeren van specifieerbare educatieve tekortkomingen die kunnen dienen voor de verbetering van het curriculum.

De auteurs concluderen dat hoewel anesthesietechnologie-studenten in Jordanië over matige zelfwaargenomen veiligheidscompetenties beschikken, er een duidelijk verschil bestaat tussen hun vertrouwen in het klaslokaalonderwijs en hun waargenomen gereedheid in klinische settings. De lage scores in foutrapportage, systeemdenken en teamwork suggerken dat studenten veiligheid mogelijk nog steeds beschouwen vanuit een individuele-verwijtingsvisie in plaats van een systeemgerichte visie.

Het artikel stelt dat formele, gestructureerde educatie over patiëntveiligheid essentieel is, aangezien dit geassocieerd wordt met significant hogere competentiescores. De bevindingen ondersteunen de noodzaak van:

1. Curriculumintegratie: Verder gaan dan incidenteel onderwijs door middel van expliciete, longitudinale integratie van onderwerpen over patiëntveiligheid.
2. Klinische Toepassing: Het overbruggen van de kloof tussen theorie en praktijk door middel van simulatiegebaseerd leren en gestructureerd klinisch toezicht.
3. Culturele Verschuiving: Het versterken van een "just culture" (rechtvaardige cultuur) en niet-punitieve rapportagesystemen binnen klinische trainingsomgevingen om de visies van studenten op foutrapportage en systeemdenken te verbeteren.

De auteurs hanteren een bescheiden toon en erkennen dat het cross-sectionele ontwerp causale gevolgtrekkingen uitsluit en dat zelfgerapporteerde gegevens de werkelijke prestaties niet perfect kunnen weerspiegelen. Zij benadrukken dat de geobserveerde verschillen tussen universiteitstypen waarschijnlijk een reflectie zijn van niet-gemeten institutionele of klinische plaatsingsfactoren, in plaats van het type universiteit zelf.