196 papers
Immunologie onderzoekt hoe ons lichaam zich verdedigt tegen ziekteverwekkers, van kleine virussen tot ingewikkelde parasieten. Het is een dynamisch veld dat niet alleen kijkt naar infecties, maar ook naar auto-immuunziektes en de ontwikkeling van vaccins. Omdat dit onderzoek zich razendsnel ontwikkelt, is het voor buitenstaanders vaak lastig om de meest recente doorbraken te volgen.
Op Gist.Science zorgen wij ervoor dat de nieuwste inzichten uit bioRxiv direct toegankelijk zijn. Wij verwerken elke nieuwe preprint binnen dit domein om zowel heldere, algemene uitleg als diepgaande technische samenvattingen te bieden. Zo blijft u op de hoogte van de voortgang zonder vast te lopen in complexe vakterminologie. Hieronder vindt u de meest recente publicaties in immunologie.
Deze studie karakteriseert de genetische, intrinsieke en omgevingsbepalende factoren van aangeboren immuuncytokine-antwoorden bij 286 gezonde vierjarige kinderen, en onthult dat genetische varianten een aanzienlijk deel van de variatie in het antwoord verklaren, terwijl systemische ontsteking en seizoensgebonden virale lasten ook de immuunactiviteit significant beïnvloeden.
Deze studie identificeert ZC3H12C als een geconserveerde marker van T-cel-uitputting en toont aan dat genetische verstoring ervan de persistentie, expansie en antitumorale werkzaamheid van T-cellen verbetert, zowel bij TCR- als CAR-T-celtherapieën in diverse kankermodellen.
Deze studie toont aan dat homoloog superponerende *Echinostoma caproni*-infectie bij muizen een gecoördineerde proteomische herprogrammering van ileale epitheelcellen teweegbrengt, gedreven door IL25, die intestinale homeostase herstelt via geïntegreerde metabole, barrière- en immuunadaptaties.
Deze longitudinale studie van ART-onderdrukte SIV-geïnfecteerde rhesusapen onthult een biphasisch immuunhermodelleringproces dat wordt gekenmerkt door een initiële acute interferon-gedreven respons die oplost met virale controle, gevolgd door late-stadiumdysregulatie die TGF-beta- en NF-kappaB-signaleringspaden en ontstekingsmonocytenuitbarstingen in het beenmerg omvat, wat ten grondslag kan liggen aan niet-AIDS-complicaties en reservoirpersistentie bij mensen die met HIV leven.
Deze studie toont aan dat CMV-replicatie bij AML-patiënten de IFNγ-niveaus verhoogt, wat gelijktijdig HLA-E op leukemiecellen omhoogreguleert en NKG2C-exprimerende NK-cellen primeert, waardoor de NK-gemedieerde cytotoxiciteit tegen AML via de NKG2C-HLA-E-as wordt versterkt.
Deze studie toont aan dat CRISPR-geengineerde, allogene CAR-T-cellen die gericht zijn op GPC2- en GPC3-antigenen en afkomstig zijn van gezonde donoren, een krachtige en schaalbare antitumorwerking vertonen in modellen voor solide tumoren, wat hun klinische ontwikkeling ondersteunt als een kant-en-klare therapie.
Deze studie toont aan dat de op TLR4 gerichte adjuvans SMNP, maar niet MPLA, ex vivo bij met ART behandelde personen effectief immuunactivatie induceert en indirect het inductieve HIV-1-reservoir verkleint, wat het potentieel voor therapeutische vaccinatie ondersteunt en tegelijkertijd de noodzaak van verdere veiligheidsbeoordeling benadrukt.
Deze studie onthult dat de moderne, sterk gereguleerde NLRP3-inflammasoom uniek is voor eutherische zoogdieren en ongeveer 160 miljoen jaar geleden is geëvolueerd, en verschilt van de NLRP3-achtige eiwitten die bij niet-eutherische gewervelden worden aangetroffen en die essentiële structurele en regulatorische kenmerken missen.
Deze studie toont aan dat monocyten bij reumatoïde artritis een stabiele, ziekte-intrinsieke toestand bezitten die gekenmerkt wordt door een aanhoudende metabool-secretorische ontkoppeling met uitgeputte nucleotide- en redoxmetabolieten, een neergereguleerde mitochondriële en translatiepaden, en een verminderde glycosyleringscapaciteit, die consistent blijft onder diverse activatieomstandigheden.
Deze studie definieert het GID/CTLH-afhankelijke ubiquitylome in macrofagen en toont aan dat het complex metabole en aangeboren immuunresponsen op *Mycobacterium tuberculosis* reguleert door het richten van belangrijke remmende fosfatases, zoals PTEN en INPP5D, voor proteasomale degradatie.