374 papers
Het onderzoek toont aan dat een tekort aan autofagie in rode pulpmacrofagen hun functie en weerstand tegen ijzerstress vermindert, wat leidt tot een afname van deze cellen, een vergrote milt en een verslechterde compensatie van bloedarmoede.
Deze studie toont aan dat diffusie-gewogen magnetische resonantiespectroscopie (dMRS) leeftijdsgerelateerde veranderingen en acute ontstekingsinducatie door IFN-β in gliale morfologie kan detecteren via meetbare variaties in de diffusie van choline-bevattende verbindingen.
Deze studie ontwikkelde en beoordeelde een veilig en effectief mRNA-vaccin op basis van GnRH-epitopen gekoppeld aan lumazine-synthase-nanopartikels, dat bij muizen en katten een sterke immuunrespons, langdurige reproductieve onderdrukking en een gunstig veiligheidsprofiel opleverde.
Dit onderzoek toont aan dat een zeldzame menselijke TNFAIP3-variant (A20S254R) in combinatie met een TAX1BP1-variant (p.Leu207Ile) de auto-immuunziekteneigenschappen van A20 beïnvloedt doordat TAX1BP1 normaal de fosforylering van A20 remt, wat de abundantie van A20 via autofagie reguleert in plaats van via MALT1-gemedieerde degradatie.
Dit onderzoek toont aan dat het interferon-geïnduceerde eiwit IFIT3 hepatitis C-virusinfectie beperkt door specifiek te binden aan m⁶A-gemodificeerd virale en gastheer-RNA via een nieuw ontdekt helicaal haarstructuur, waardoor een tot nu toe onbekende antivirale rol van m⁶A-modificaties wordt onthuld.
Deze studie identificeert CD226+ macrofagen als een nieuw, door MDP-monocyten afstammend en weefseloverschrijdend celtype dat door GM-CSF en CSF1R wordt gereguleerd en essentieel is voor de homeostase van het lipidenmetabolisme.
Dit onderzoek toont aan dat de uitputting van extracellulair asparagine de activatie en pathogeniciteit van autoreactieve CD4+ T-cellen remt, waardoor de ernst van experimentele auto-immuunencephalomyelitis (EAE) als model voor multiple sclerose aanzienlijk wordt verminderd.
Dit onderzoek biedt een uitgebreide ruimtelijke classificatie van 77 celtypen in normale menselijke lymfeklieren door middel van hypergeplexde proteomica, waardoor nieuwe celpopulaties, interacties en niches in de weefselorganisatie worden onthuld.
Dit onderzoek toont aan dat endogene en exogene elektrofielen covalente, niet-enzymatische modificaties aan peptide-antigenen kunnen veroorzaken die de MHC-I-presentatie en T-celherkenning fundamenteel veranderen, zelfs wanneer de peptidebinding intact blijft.
Dit onderzoek combineert experimenten met mechanistische modellering om aan te tonen dat de variabiliteit in de therapeutische werkzaamheid van T-celengagers wordt bepaald door de verhouding tussen dosering en bindingsaffiniteit, waarbij onder de affiniteit de donor-afhankelijkheid toeneemt en de steilheid van de dosis-responscurve een cruciale indicator wordt.
Deze studie toont aan dat een specifiek IGHV3-53-germline-antilichaam met vier somatische mutaties (G26E, T28I, S53P en Y58F) zijn neutraliserende breedte kan uitbreiden tot nieuwe SARS-CoV-2-varianten, waaronder Omicron, door kritieke interacties te herstellen die door antigeendrift waren verstoord.
Dit onderzoek beschrijft een nieuw muismodel met een germline-deletie van het FIRE-增强er in de Csf1r-locus, wat leidt tot een selectief tekort aan weefselresidente macrofagen zonder ernstige fysiologische gevolgen en een mogelijkheid biedt om de functies van deze cellen te bestuderen.
In deze studie wordt beschreven hoe nanolichamen met hoge affiniteit en specifieke binding voor MR1-5-OP-RU-complexen zijn ontwikkeld en gekarakteriseerd, wat leidt tot de creatie van bispecifieke antilichamen die T-cel-gemedieerde afweer tegen bacteriële infecties en tumoren mogelijk maken.
Deze studie toont aan dat MAIT-cellen in de lever VEGFA, VEGFB en vimentine produceren die via VEGFR2 de proliferatie van epitheel- en endotheelcellen stimuleren, waardoor ze een cruciale rol spelen in weefselherstel en leverregeneratie.
Dit onderzoek toont aan dat de ziektecontext bepaalt welke cellen IL-17 signaleren bij ontstekingshuidziektes, waarbij fibroblasten de primaire doelwitcellen zijn bij hidradenitis suppurativa, terwijl zowel fibroblasten als keratinocyten een rol spelen bij psoriasis.
Deze studie identificeert via een genomische CRISPR-screening dat UBE2L6 een nieuwe regulator is die de tolerogene functie van dendritische cellen bevordert door de expressie van CD86 te beperken via een ISGylation-afhankelijk pad.
Deze studie toont aan dat specifieke vroege immuunreacties, zoals verhoogde antivirale transcriptie en expansie van CD16++ monocyten, al vóór de systemische heropleving van HIV optreden en verschillen tussen individuen die het virus kunnen onderdrukken en zij die dat niet kunnen.
Dit onderzoek toont aan dat HIV-1-infectie geen intrinsieke weerstand tegen celdood door cytotoxische T-lymfocyten conferert, waarbij de waargenomen overlevingsvoordelen voornamelijk worden veroorzaakt door Nef-gemedieerde vermindering van MHC-klass I-antigenen op het celoppervlak.
De studie toont aan dat remming van HDAC1 in myeloïde suppressorcellen (MDSC's) de expressie van Malat1 verhoogt, wat leidt tot verminderde STAT3-activatie, verhoogde apoptose en celcyclusarrestatie, en uiteindelijk de immuunsuppressieve werking van deze cellen op T-cellen vermindert.
Deze studie toont aan dat neonatale regulatorische T-cels een cruciale rol spelen bij de vorming van longblaasjes door neutrofiel-gemedieerde ontsteking te remmen, waardoor een evenwichtige epitheelontwikkeling en normale longstructuur worden gewaarborgd.