4535 papers
In dit artikel onderzoeken de auteurs, naar aanleiding van een suggestie van Jordan Ellenberg, maatstaven voor complexiteit van zelf-correspondenties op algebraïsche variëteiten en beantwoorden ze een vraag van Rhyd over krommen in het kwadraat van een zeer algemene hyperelliptische kromme.
Dit artikel onderzoekt door warmtekerneel gebaseerde p-energienormen op metrische maatruimten, waaronder geneste fractalen, en bewijst hun equivalentie en zwak-monotoonheid, waardoor klassieke resultaten zoals de BBM-karakterisering en de Gagliardo-Nirenberg-ongelijkheid worden uitgebreid naar deze context.
Dit artikel generaliseert het concept van quasi-elliptische krommen naar een hiërarchie van reguliere krommen met infinitesimale symmetrieën in alle kenmerken, door gebruik te maken van infinitesimale groepsschema's, numerieke semigroepen en niet-abelse cohomologie om hun gedraaide vormen te classificeren.
Deze paper classificeert lineair genormeerde oppervlakken met een hoge graad ten opzichte van het genus en past deze resultaten toe op de extensietheorie van meervoudig canonieke en hyperelliptische krommen, waarbij wordt aangetoond dat alle ribbons over deze krommen integreerbaar zijn en dat er een universele extensie bestaat.
Dit artikel toont aan dat de Witt-groep van schuif-hermitische vormen over een divisie-algebra met symplectische involutie canoniek isomorf is aan die van symmetrische bilineaire vormen over de bijbehorende Severi-Brauer-variëteit, en breidt dit resultaat voor quaternionenalgebra's uit tot twee exacte vijf-termenrijen die Witt-groepen over het centrum, het functieveld en de residuvelden van de coniek met elkaar verbinden.
Dit artikel bewijst dat elke commutatieve groepsschema met verbonden vezels en een relatief ample lijnbundel over een eindig type basisschema over een lichaam polariseerbaar is in de zin van Ngô, waardoor de toepassingsmogelijkheden van Ngô's steunstelling worden uitgebreid naar nieuwe gevallen zoals Lagrangiaanse fibraties met integrale vezels.
De auteurs stellen normaalvormen voor quasi-elliptische Enriques-oppervlakken op en passen deze toe om de classificatie van Enriques-oppervlakken met een eindige automorfismegroep, die eerder werd gestart door Kondo, Nikulin, Martin en Katsura-Kondo-Martin, te voltooien.
Dit artikel construeert het polylogaritmemotief als een expliciet relatief cohomologiemotief, gedefinieerd door het complement van een specifieke hypersfeer in de affiene ruimte ten opzichte van een vereniging van hypervlakken.
Dit artikel toont aan dat, onder de aanname van een natuurlijk vermoeden over het gedrag van de Nakayama-Zariski-decompositie binnen het programma voor minimale modellen, de terminatie van één opeenvolging van flips voor pseudoeffectieve projectieve paren de terminatie van alle flips impliceert.
De auteurs bewijzen dat de K-theoretische Fourier-Mukai-transformaties geassocieerd met muurkruising in torische variëteiten overeenkomen met analytische voortzettingstransformaties van Gamma-reeksoplossingen van beter-gedragen GKZ-systemen, waarmee een conjectuur van Borisov en Horja wordt bevestigd.
Dit artikel presenteert een nieuwe probabilistische bewijsvoering voor Otters asymptotische formule voor het aantal niet-gelabelde bomen, bewijst dat de totale variatieafstand tussen willekeurige Pólya-bomen en willekeurige niet-gelabelde bomen naar nul convergeert naarmate het aantal knopen toeneemt, en breidt deze resultaten uit tot boomachtige grafenklassen.
Dit artikel verbindt de anabeliaanse conjectuur voor krommen over eindige velden met de rekenkunde van krommen over globale functievelden door een bijectie te tonen tussen conjugatieklassen van fundamenteelgroep-morfismen en lokaal constante adelicke punten die de étale-descent-obstructie doorstaan.
Dit artikel toont aan dat moduli-ruimten van vectorbundels op zeer algemene opblazingen van het projectieve vlak in ten minste tien punten, in tegenstelling tot die op minimale rationale oppervlakken, ongereduceerd, onverbonden en met componenten van verschillende dimensies kunnen zijn, waarbij onder de SHGH-conjectuur zelfs moduli-ruimten met willekeurig veel componenten van willekeurige grootte worden gevonden.
Deze studie onderzoekt stabiliteitsvoorwaarden op vrije abelse quotiënten, bewijst een analytische isomorfie tussen -invariante stabiliteitsvoorwaarden op de bedekking en die op het quotiënt, en levert een deels antwoord op een vraag van Fu, Li en Zhao over niet-geometrische stabiliteitsvoorwaarden, terwijl het tevens een conjecture over de Le Potier-functie weerlegt en deze functie generaliseert naar oppervlakken met willekeurige Picard-rang.
Dit artikel schat de irrationaliteit van moduli-ruimten van projectieve hyperkähler-variëteiten van types K3, Kum, OG6 en OG10 in, en bewijst dat deze worden begrensd door een universeel polynoom in de dimensie en graad van de geparameetrizeerde variëteiten, evenals voor moduli-ruimten van -gepolariseerde abelse oppervlakken.
Dit artikel onderzoekt de verdeling van -gladde polynomen met voorgeschreven coëfficiënten in door gebruik te maken van karaktersom-schattingen, Bourgains' argumentatie en dubbele karaktertellen.
Deze paper toont aan dat de natuurlijke homomorfisme van karakters van het additieve groep van het residuveld naar de p-torsie van de Picard-groep van een component van de eerste Drinfeld-overschrijding injectief is, en bewijst bovendien dat alle vectorbundels op de Drinfeld-ruimte triviaal zijn.
Dit artikel bewijst de Secant-conjectuur van Green-Lazarsfeld voor krommen van genus in alle divisoriale gevallen, waarbij de lijnbundels die niet (p+1)-zeer ruim zijn een divisor vormen in de Jacobiaan van de kromme.
Dit artikel breidt de door Conway en Ryba ontdekte patronen in bi-oneindige Fibonacci-rijen uit naar recursies van het type , waarbij de auteurs bij het zoeken naar nieuwe patronen een 'Rode Muur' en exotische numeratiesystemen tegenkomen.
Dit artikel beschrijft een grote verzameling hyperelliptische krommen die birationeel op een abelse oppervlakte afbeelden, en gebruikt deze om vele rationale equivalenties in de Chow-groep van nul-cycli te vinden, wat vooruitgang oplevert voor Beilinson's conjectuur over de trivialiteit van de kern van de Albanese-afbeelding.