The PET Paradox: How Amazon Instrumentalises PETs in Sidewalk to Entrench Its Infrastructural Power

Stel je het internet voor als een enorme, bruisende stad. In deze stad zijn speciale hulpmiddelen genaamd Privacy Enhancing Technologies (PETs). Denk aan deze als onzichtbare mantels of beveiligde kluizen. Hun taak is om je geheimen te verbergen, zodat niemand anders naar binnen kan gluren wanneer je een bericht stuurt of gegevens deelt. De grote droom van deze hulpmiddelen is om gigantische bedrijven te stoppen met het hebben van te veel macht over gewone mensen, waardoor er een eerder evenwicht ontstaat waarbij jij de controle hebt over je eigen informatie.

Maar hier komt de twist: wat als de persoon die jou de mantel aanreikt, eigenlijk hetzelfde gigantische bedrijf is dat je probeert te beschermen? En wat als die persoon, terwijl hij je mantel dichtritst, stiekem de stof gebruikt om een enorme, onzichtbare brug te bous die de huizen van iedereen verbindt met hun eigen privéfort? Dit is de puzzel die wetenschappers beginnen op te merken. Ze vragen zich af: kunnen deze privacyhulpmiddelen er eigenlijk voor zorgen dat de grote bedrijven nóg sterker worden, terwijl wij ons veilig voelen? Dit artikel duikt in precies die vraag en kijkt naar een praktijkvoorbeeld om te zien of de "onzichtbare mantel" eigenlijk een valstrik is.

---

De Grote Stoepruil: Hoe Amazon een Geheime Snelweg Bouwde

Dit artikel onderzoekt een echt experiment van Amazon genaamd Sidewalk. Om te begrijpen wat er gebeurt, stel je voor dat je huis een huis is met een voordeur (je Wi-Fi-router). Normaal gesproken kunnen alleen mensen binnen in jouw huis die deur gebruiken. Maar Amazon kwam met een slim idee: ze vroegen miljoenen mensen om hun voordeuren op een kier te laten staan, zodat hun buren erdoorheen konden lopen om hun eigen bestemmingen te bereiken.

In de echte wereld deed Amazon dit door een software-update te sturen naar miljoenen Echo (smart speakers) en Ring (slimme deurbellen) apparaten. Plotseling werden deze apparaten "gateways" (doorgangen). Ze deelden een klein beetje van de internetbandbreedte van hun eigenaren met andere apparaten in de buurt. Het klinkt als een mooi gemeenschapsproject, zoals buren die een tuinslang delen om elkaars planten water te geven. Amazon beloofde dat dit mensen zou helpen bij het vinden van verloren huisdieren of het verbonden houden van slimme apparaten, zelfs als ze ver van huis zijn.

De Truc van de "Onzichtbare Mantel"

Om mensen comfortabel te laten voelen bij dit idee, gebruikte Amazon die eerder genoemde Privacy Enhancing Technologies (PETs). Ze plaatsten een "Privacyschild" (encryptie en obfuscatie). Ze zeiden tegen de gebruikers: "Maak je geen zorgen! Wij verbergen de gegevens. Niemand kan zien wat je buurman doet, en wij kunnen ook niet zien wat jouw apparaat verzendt."

Het artikel betoogt dat dit het moment is waarop de goocheltruc plaatsvindt. Door deze privacyhulpmiddelen te gebruiken, overtuigde Amazon mensen om een schakelaar om te zetten en hun persoonlijke apparaten te veranderen in onderdeel van een massaal, crowdsourced netwerk. Maar zodds de schakelaar werd omgezet, gebeurde er iets verrassends.

Het artikel stelt dat Sidewalk niet zoma van een eenvoudige "weg" voor data is. Het is in feite een software productiemilieu voor IoT-fabrikanten.

Hier is de analogie: Stel je voor dat Amazon een enorme, onzichtbare snelweg heeft gebouwd die zich over 90% van de Verenigde Staten uitstrekt. Ze hebben de weg niet zelf gebouwd; ze hebben miljoenen huiseigenaren ervan overtuigd om een klein stukje van hun eigen oprit te plaveien om er verbinding mee te maken. Nu bezit Amazon de snelweg. Maar de echte truc is wie er nog meer gebruik van maakt.

Andere bedrijven (zoals makers van slimme sloten, luchtkwaliteitssensoren of huisdier-trackers) willen hun apparaten op deze snelweg sturen. Amazon zegt: "Natuurlijk, je kunt onze snelweg gebruiken, maar je moet wel onze regels volgen."

De Addertje onder het gras: Je moet je auto op mijn manier bouwen

Hier komt de "Paradox" om de hoik. Het artikel laat zien dat om gebruik te maken van Amazons snelweg, andere fabrikanten hun producten volledig moeten veranderen. Het gaat niet alleen om het inpluggen van een kabel; ze moeten:

1. Hun hardware aanpassen: Ze moeten specifieke computerchips gebruiken die door Amazon zijn goedgekeurd.
2. Hun software aanpassen: Ze moeten het specifieke besturingssysteem van Amazon (FreeRTOS) en de encryptiesleutels gebruiken.
3. Hun fabriek aanpassen: Ze moeten speciale beveiligingsmachines in hun fabrieken opzetten om de apparaten zelfs nog voordat ze het gebouw verlaten te voorzien van de geheimen van Amazon.
4. Hun data routeren: Alle data van deze apparaten moet eerst via de cloud van Amazon (AWS) gaan. Hoewel ze die data uiteindelijk via API's naar andere servers kunnen verplaatsen, is de initiële verbinding en verwerking vastgelegd in het ecosysteem van Amazon.

De auteurs noemen dit het veranderen van de apparaten van andere bedrijven in "accessoires" van de cloud van Amazon. Het is alsoer dat je een auto wilt rijden, maar dat je de motor, de banden en het stuur precies zo moet bouwen als Ford dat zegt, en dat je op een weg moet rijden die eigendom is van Ford, en dat je Ford moet betalen om je auto in hun garage te parkeren.

Maar er is een verborgen kostenpost voor deze fabrikanten. Terwijl de "mantel" de gegevens verbergt voor de buren, verbergt het de verkeersstromen niet voor Amazon. Sterker nog, het artikel onthult dat door verbinding te maken met Sidewalk, fabrikanten gedwongen worden een stroom van bedrijfssensitieve informatie rechtstreeks naar Amazon te sturen. Amazon kan precies zien hoeveel apparaten er worden gebruikt, waar ze zijn, hoeveel batterij ze verbruiken en hoe vaak ze worden geactiveerd. Dit geeft Amazon een kristalhelder beeld van de marktvraag en de operationele geheimen van de fabrikanten. Het artikel merkt op dat terwijl sommige fabrikanten hopen dat Amazon hun producten niet zal kopiëren, anderen zich berustend voelen, wetende dat Amazon een geschiedenis heeft van het gebruiken van gegevens van externe verkopers om concurrerende producten te lanceren. Het "privacyschild" beschermt de gegevens van de gebruiker tegen de buurman, maar laat de zakelijke geheimen van de fabrikant wagenwijd open voor de reus die de snelweg beheert.

De Twee-Gezichtige Paradox

Het artikel noemt dit de PET Paradox, en deze heeft twee kanten:

Kant 1: De Privacybelofte versus de Surveillance Realiteit
Amazon gebruikte privacyhulpmiddelen om jou te overtuigen om je internet te delen. Ze zeiden: "Wij beschermen je privacy!" Maar daarmee creëerden ze een nieuw netwerk waar zij alles kunnen zien over hoe de apparaten van andere bedrijven werken. Ze weten wanneer een sensor wordt geactiveerd, hoeveel batterij deze verbruikt en waar deze zich bevindt. De "privacymantel" verborg de details voor de buren, maar het verborg het verkeer niet voor Amazon. Sterker nog, het zorgde ervoor dat het verkeer gemakkelijker naar de servers van Amazon stroomde, waarbij de vertrouwelijke gegevens van fabrikanten werden blootgesteld.

Kant 2: De Controleval
De tweede kant gaat over macht. Door andere bedrijven te dwingen hun fabrieken, software en hardware aan te passen aan de regels van Amazon, heeft Amazon hen vastgezet. Zodra een bedrijf begint met het maken van apparaten voor Sidewalk, is het ontzettend moeilijk om te stoppen. Ze zijn nu afhankelijk van de regels van Amazon, de cloud van Amazon en de beveiligingssleutels van Amazon. Het artikel suggereert dat Amazon niet alleen een dienst verkoopt; ze nemen de productielijn van andere bedrijven over.

Wat de auteurs vonden

De onderzoekers hebben niet alleen geraden; ze hebben met acht verschillende bedrijven gesproken die daadwerkelijk Sidewalk gebruiken. Ze kwamen tot de conclusie dat hoewel deze bedrijven enkele voordelen zien (zoals eenvoudigere updates voor hun apparaten), ze zich ook een beetje gevangen voelen. Eén bedrijf beschreef het als "meespelen met een reus". Ze weten dat Amazon de macht heeft, maar ze voelen dat ze mee moeten doen om in het spel te blijven, zelfs als dat betekent dat ze hun bedrijfsgegevens moeten overhandigen en hun productielijnen moeten aanpassen.

Het artikel concludeert dat Amazon deze privacyhulpmiddelen niet alleen heeft gebruikt om jou te beschermen, maar om hun eigen macht te verankeren (onwrikbaar en permanent te maken). Ze hebben jouw persoonlijke Echo-speaker veranderd in een onderdeel van hun enorme infrastructuur, en ze hebben andere bedrijven gedwongen hun producten zo te bouwen dat ze in de mal van Amazon passen, terwijl ze tegelijkertijd een diepe, vertrouwelijke blik kregen in de bedrijven van die fabrikanten.

De Belangrijkste Les

Het artikel waarschuwt ons dat we dieper moeten kijken dan alleen: "Is mijn data versleuteld?" We moeten ook vragen: "Wie bezit de weg waar mijn data over reist?" en "Wie bouwt de auto?"

De auteurs suggeries dat hoewel privacyhulpmiddelen geweldig zijn, we voorzichtig moeten zijn wanneer één enkel groot bedrijf zowel de hulpmiddelen als de infrastructuur beheert. Als zij "privacy" gebruiken als een manier om ons te laten toegeven dat onze apparaten en die van onze buren onderdeel worden van hun eigen private imperium, dan doen de hulpmiddelen misschien precies het tegenovergestelde van wat ze beloofden. In plaats van de macht in evenwicht te brengen, leggen ze de macht juist volledig aan één kant van de weegschaal.

Dus, de volgende keer dat je hoort over een nieuwe "privacy-vriendelijke" functie die vraagt om je internet te delen of je instellingen te wijzigen, denk dan aan het verhaal van de onzichtbare mantel. Het kan de buren wel verbergen, maar het kan ook een snelweg bouwen rechtstreeks naar het fort van de reus, terwijl het de reus tegelijkertijd een gedetailleerde kaart geeft van de zaken van je buurman.