Effectiveness of a 12-week multicomponent occupational lifestyle intervention to increase physical activity among Japanese teleworkers: a cluster randomised controlled trial (TELEWORK study)

Deze cluster-randomisatie-gecontroleerde studie concludeert dat een 12-weekse multicomponenten-interventie geen significant effect had op het aantal dagelijkse stappen van Japanse telewerkers.

De kern

De Proef: Een "Gezondheids-App" voor Thuiswerkers

Stel je voor dat je een grote, gezonde boom wilt laten groeien. Normaal gesproken staat die boom in een park (het kantoor) waar iedereen samen loopt, er zijn borden met tips, en de manager geeft af en toe een aanmoediging. Maar door de pandemie zijn veel mensen verhuisd naar hun eigen "tuin" thuis. Het probleem? In die thuistuin is het vaak stil, zitten ze de hele dag op een stoel, en bewegen ze minder.

De onderzoekers uit Japan wilden weten: Kunnen we een speciale "gezondheids-opleiding" bedenken die mensen helpt om meer te bewegen, zelfs als ze thuis werken?

Wat deden ze? (De Proef)

Ze namen 310 mensen die thuis werkten (teleworkers) en verdeelden hen in twee groepen, net als twee teams in een wedstrijd:

1. Het Interventieteam: Deze groep kreeg een 12 weken durende "gezondheidspakket".
2. Het Wachtteam: Deze groep deed gewoon hun normale werk. Pas na de proef kregen ze ook het pakket (een eerlijke wachtlijst).

Wat zat er in dat pakket?
Het was een mix van verschillende dingen, alsof je een gereedschapskist vol met tips opende:

• Online lessen: Korte filmpjes over waarom bewegen goed is en hoe je dat doet.
• Feedback: Een rapportje met hun eigen stappen (gemeten door een apparaatje om hun taille) zodat ze zagen hoeveel ze bewogen.
• Posters en pop-ups: Plaatjes voor op het bureau of in de gang met tips over rekken en niet te lang zitten.
• Aanmoediging: Een berichtje van de baas dat zei: "Hé, doe je best!"
• E-mails: Twee keer per week een tip in hun inbox.

Het doel was simpel: Laten ze meer stappen zetten?

Wat was het resultaat? (De Verassing)

Je zou denken: "Met al die tips, posters en aanmoedigingen, moeten ze toch wel meer lopen?"

Het antwoord is verrassend: Nee.

De groep die het pakket kreeg, liep gemiddeld slechts 55 stappen meer per dag dan de groep die niets kreeg. Dat verschil is zo klein dat het statistisch gezien als "geen verschil" wordt beschouwd. Het is alsof je een plantje een beetje water geeft, maar het groeit net zo langzaam als een plantje dat geen water krijgt. Ook bij andere dingen, zoals minder zitten of meer intensief sporten, was er geen groot verschil.

Waarom werkte het niet? (De Redenen)

De onderzoekers dachten na over waarom hun "gezondheids-opleiding" niet werkte. Ze kwamen op een paar belangrijke ideeën:

1. Te weinig "smaakmakers": Het pakket was goedkoop en makkelijk te versturen (alleen via internet), maar miste de "krachtige ingrediënten". In kantoren werken vaak geldprijzen, speciale loopbanen of echte fysieke veranderingen (zoals sta-bureaus). Dit pakket was te zacht.
2. De "Eenzaamheids-muur": Telewerken kan eenzaam zijn. In een kantoor kun je met collega's een stappenwedstrijd doen. In dit onderzoek konden ze dat niet goed regelen omdat sommige bedrijven al wedstrijden hadden en anderen geen ruimte zagen voor competitie. Zonder die sociale druk of gezelligheid, haken mensen sneller af.
3. Te veel aandacht voor te veel dingen: Het pakket probeerde drie dingen tegelijk: meer bewegen, minder rugpijn én een beter thuisbureau. Misschien was de boodschap daardoor te vaag. Het was alsof je iemand probeert te leren zwemmen, fietsen én autorijden in één les.
4. Mensen keken niet echt: Veel mensen kregen de e-mails, maar keken de video's niet of lazen de posters niet. Ze waren wel "aangesloten", maar niet echt "geïnteresseerd".

Wat betekent dit voor ons?

Dit onderzoek is een belangrijke les. Het zegt niet dat mensen thuis niet kunnen bewegen, maar wel dat simpele tips via e-mail en posters niet genoeg zijn om mensen echt te veranderen.

Om mensen die thuis werken écht aan het bewegen te krijgen, hebben we waarschijnlijk iets nodig dat:

• Meer sociale druk of gezelligheid creëert (bijvoorbeeld echte teamwedstrijden).
• Meer gericht is op de specifieke problemen van thuiswerken.
• Misschien iets "krachtigers" biedt dan alleen een e-mailtje.

Kortom: Je kunt een boom niet laten groeien door alleen een klein bordje "Groeit!" neer te zetten. Je moet de grond bewerken, water geven en zorgen dat er genoeg zon is. Voor thuiswerkers moeten we nog betere manieren vinden om die "grond" te bewerken.

Technische samenvatting

Probleemstelling

Telewerken is wereldwijd toegenomen, vooral na de COVID-19-pandemie, en is in Japan gestabiliseerd op ongeveer 24,6% van de werknemers. Hoewel telewerken voordelen biedt, zoals minder reistijd, wordt het geassocieerd met ongunstige levensstijlfactoren: een toename van sedentair gedrag (zittend gedrag) en een afname van fysieke activiteit (PA). Deze factoren vormen risico's voor cardiovasculaire ziekten en kunnen leiden tot musculoskeletale klachten.

Bestaande multicomponent-interventies voor kantoorwerkers (gebaseerd op het sociaal-ecologisch model) hebben bewezen effectief te zijn. Echter, de toepasbaarheid van deze strategieën op telewerkers is onduidelijk vanwege de unieke context van telewerk, zoals sociale isolatie, vage grenzen tussen werk en privé, en heterogene thuiswerkomgevingen. Er is een gebrek aan geëvalueerde, op telewerkers toegesneden interventies.

Methodologie

De studie is opgezet als een 12-weekse, tweearmige, parallelle, cluster-gewijs gerandomiseerde gecontroleerde trial (RCT).

• Deelnemers en Setting: De studie omvatte 310 telewerkers (gemiddelde leeftijd 43,0 jaar; 72,6% mannen) uit 12 clusters (afdelingen/teams) binnen 6 Japanse bedrijven in de Tokio-regio. Deelnemers werkten minimaal 1 dag per week thuis.
• Randomisatie: De clusters werden 1:1 gerandomiseerd naar de interventiegroep (6 clusters, n=156) of de wachtlijst-controlegroep (6 clusters, n=154). Randomisatie vond plaats via stratificatie op clustergrootte.
• Interventie (Multicomponent): De interventie was gebaseerd op het sociaal-ecologisch model en werd uitsluitend op afstand (remote) geleverd via een website en e-mails. De componenten waren:
  1. Individueel: Online lezingen over PA, feedbackrapporten op basis van versnellingsmeters (met focus op werkdagen vs. thuiswerkdagen), en wekelijkse e-mails met tips.
  2. Sociaal-cultureel: Een geplande stapwedstrijd (individueel en teamgebaseerd) om sociale steun te bevorderen.
  3. Fysiek: Promotieposters en "pop-up" displays voor op het bureau met stretch-oefeningen.
  4. Organisatorisch: Aanmoedigende berichten van het hogere management.
• Controle: De controlegroep ontving gedurende 12 weken geen interventie (wachtlijst).
• Outcome-metingen:
  • Primair: Verandering in het dagelijkse aantal stappen.
  • Secundair: Verandering in sedentaire tijd (ST), licht intensieve PA (LPA) en matig-vigorende PA (MVPA).
  • Meting: Objectief gemeten met een tri-axiale versnellingsmeter (Active style Pro HJA-750C) gedurende 14 opeenvolgende dagen op baseline (week 0) en follow-up (week 12).
  • Data-analyse: Intent-to-treat (ITT) analyse met een Generalized Estimating Equation (GEE) model, rekening houdend met clustering en een bias-corrected robust variance estimation (CR2) vanwege het kleine aantal clusters.

Belangrijkste Resultaten

De studie toonde geen statistisch significant effect aan van de interventie op de primaire of secundaire uitkomsten.

• Primair Outcome (Stapgetal):
  • Interventiegroep: Gemiddelde toename van +219 stappen.
  • Controlegroep: Gemiddelde toename van +188 stappen.
  • Gecorrigeerd verschil tussen groepen: +55 stappen (95% CI: -550 tot 660; p=0,844).
• Secundaire Outcomes: Er werden geen significante verschillen gevonden in sedentaire tijd, licht intensieve activiteit of matig-vigorende activiteit.
• Subgroepanalyse: Analyse per dagtype (werkdagen, weekenden, thuiswerkdagen, pendeldagen) leverde evenmin significante effecten op.
• Adherentie: Hoewel het openen van e-mails hoog was (88,3%), was de adhereentie aan de kerneducatieve componenten (online lezingen over PA en oefeningen) lager (rond de 46-55%).
• Protocolafwijking: De geplande teamstapwedstrijden werden niet uitgevoerd omdat sommige bedrijven al vergelijkbare programma's hadden en anderen de infrastructuur ontbrak.

Belangrijkste Bijdragen en Discussie

De studie levert waardevolle inzichten op, ondanks de niet-significante uitkomsten:

1. Eerste RCT voor Telewerkers: Dit is een van de eerste studies die een multicomponent-interventie specifiek voor telewerkers rigoureus test met een cluster-RCT design, wat contaminatie tussen deelnemers minimaliseert.
2. Objectieve Data: Het gebruik van versnellingsmeters gecombineerd met dagboeken voor context (thuiswerken vs. kantoor) biedt een gedetailleerd beeld van gedragspatronen.
3. Redenen voor Null-resultaat: De auteurs identificeren vier mogelijke oorzaken voor het gebrek aan effect:
   • Ontbrekende krachtige componenten: De interventie miste dure maar effectieve elementen zoals financiële prikkels, verstelbare werkplekken of real-time feedback via wearables.
   • Mislukte sociale component: De teamstapwedstrijd, cruciaal voor het bestrijden van sociale isolatie, werd niet geïmplementeerd.
   • Onvoldoende doelgroepspecificatie: De interventie leek meer op een aangepaste kantoorinterventie dan op een specifiek voor telewerkers ontworpen programma.
   • Verwatering van focus: De interventie richtte zich op drie doelen (PA, musculoskeletale gezondheid, werkomgeving), wat mogelijk de "dosis" PA-specifieke inhoud heeft verzwakt.
   • Lage adhereentie aan kernmateriaal: Deelnemers keken minder vaak naar de specifieke educatieve video's over PA.

Betekenis en Conclusie

De conclusie is dat een 12-weekse, low-cost, op afstand geleverde multicomponent-interventie niet significant het dagelijkse stapgetal of andere PA-uitkomsten verbeterde bij Japanse telewerkers.

De studie suggereert dat strategieën die succesvol zijn in traditionele kantoren niet automatisch vertaalbaar zijn naar de thuiswerkcontext zonder aanpassing. Toekomstige interventies moeten:

• Meer gericht zijn op de specifieke behoeften en heterogeniteit van telewerkers.
• Sterkere socioculturele steunmechanismen (zoals teamcompetities) omvatten om isolatie te bestrijden.
• Misschien meer intensieve of specifieke componenten bevatten, ondanks de hogere kosten.
• Nauwkeurigere selectiecriteria hanteren om de heterogeniteit binnen de telewerkerspopulatie beter aan te pakken.

De studie benadrukt dat er meer onderzoek nodig is om effectieve, op maat gemaakte strategieën te ontwikkelen voor de groeiende populatie van telewerkers.