Minor Consent state policies and COVID-19 vaccination in adolescents

De studie concludeert dat staten met beleid voor toestemming door minderjarigen geen hogere COVID-19-vaccinatiecijfers bij adolescenten vertoonden, maar juist lagere booster-doseringen, met name in landelijke gebieden.

De kern

Stel je voor dat het land een groot schoolplein is waar alle kinderen (de tieners) en hun ouders (de volwassenen) staan. De overheid wilde dat iedereen een "beschermingspak" (de COVID-vaccinatie) zou dragen. De volwassenen trokken hun pakken snel aan, maar de kinderen bleven wat achter.

De onderzoekers van dit paper stelden zich een interessante vraag: Zou het helpen als de kinderen zelf hun pakje mochten ophalen, zonder dat hun ouders hoeven te tekenen?

In sommige staten (de "Minor Consent" staten) mochten tieners dat zelf doen. In andere staten moesten ze eerst toestemming van hun ouders vragen. De onderzoekers wilden weten of die "zelfstandigheid" ervoor zorgde dat meer kinderen zich lieten vaccineren.

Hier is wat ze ontdekken, vertaald in alledaags taal:

1. De eerste stap en de volledige set: Geen verschil
Het bleek dat het voor de eerste dosis en de volledige basisserie niet uitmaakte of een staat een "zelfstandigheidsregel" had of niet. Of de kinderen nu zelf mochten tekenen of dat hun ouders moesten, ze kwamen evenveel in actie. Het was alsof je een deur opende, maar de kinderen stonden toch even lang te twijvelen als in de staten waar de deur dichtbleef.

2. De 'booster' (de extra dosis): Een verrassende draai
Maar toen het tijd werd voor de extra dosis (de booster), gebeurde er iets raars. In de staten waar kinderen zelf toestemming mochten geven, bleek dat er minder tieners deze extra dosis kregen dan in de staten waar ouders het regelen.

3. Het dorp versus de stad: Waar het echt speelde
Waarom? Het verschil zat hem in de locatie:

• In de stad: Het maakte niets uit. De mensen in de stad gedroegen zich overal hetzelfde.
• Op het platteland (het dorp): Hier was het effect groot. In dorpen waar kinderen zelf mochten beslissen, lieten ze zich veel minder vaak een booster geven.

De metafoor:
Stel je voor dat je een feestje organiseert. In de stad komen de gasten gewoon binnen, of ze nu zelf een kaartje hebben of dat hun ouders het hebben geregeld. Maar op het platteland, waar de gemeenschap heel hecht is en vertrouwen in de "ouders" (de traditionele autoriteit) heel belangrijk is, leek het idee dat een kind zonder zijn ouders een beslissing kon nemen, juist een rode vlag te zijn. Het leek alsof de "zelfstandigheid" in de dorpen het vertrouwen in het vaccin ondermijnde, waardoor mensen zich juist afkeerden van de booster.

De conclusie in het kort:
De onderzoekers concluderen dat deze "zelfstandigheidsregels" voor tieners niet hebben geholpen om meer kinderen te vaccineren. Sterker nog, in de dorpen leek het zelfs averechts te werken voor de boosters.

Het advies voor de toekomst? Misschien moeten we niet alleen kijken naar de regels, maar ook onderzoeken hoe deze regels het vertrouwen van ouders in de gezondheidszorg beïnvloeden. Soms is het beter om de ouder aan het stuur te houden, zeker in gemeenschappen waar dat vertrouwen de sleutel is.

Technische samenvatting

Technische Samenvatting: Beleid voor toestemming door minderjarigen en COVID-19-vaccinatie bij adolescenten

1. Het Probleem
Sinds de beschikbaarheid van de COVID-19-vaccins bleven vaccinatiepercentages onder adolescenten (12-17 jaar) achter bij die van volwassenen. Een mogelijke strategie om deze kloof te dichten, is het implementeren van "Minor Consent"-beleid (beleid dat minderjarigen toestaat om zonder ouderlijke toestemming te worden gevaccineerd). Het was echter onbekend of adolescenten in staten met dergelijke wetten daadwerkelijk vaker werden gevaccineerd dan in staten zonder deze wetten.

2. Methodologie
De onderzoekers voerden een kwantitatieve analyse uit met de volgende kenmerken:

• Data: Gebruik van county-level data over de toediening van COVID-19-vaccins aan adolescenten (12-17 jaar) van de CDC, gedurende de periode december 2020 tot mei 2023.
• Outcome-maatstaven: Het aantal toegediende vaccins werd onderverdeeld in drie categorieën:
  1. Eerste dosis (initiële dosis).
  2. Voltooiing van het basischema (compleet schema).
  3. Boosterdoses.
• Statistische Analyse: Er werden panel-Poisson-regressiemodellen toegepast.
  • Random effects: Staat en tijd.
  • Fixed effects: Seizoensinvloeden.
  • Offsets: Logaritme van de bevolking.
  • Covariaten: Vaccinatiepercentages onder volwassenen.
• Doel: Het berekenen van incidentie-ratio's (IRR) om de associatie tussen het wonen in een staat met "Minor Consent"-beleid en de vaccinatiegraad te testen.

3. Belangrijkste Resultaten
De analyse leverde verrassende en nuanceerde bevindingen op:

• Initiële dosis en compleet schema: Er was geen significant verschil in de vaccinatiegraad voor de eerste dosis of het voltooide basischema tussen adolescenten in staten met of zonder "Minor Consent"-beleid.
• Boosterdoses: Er werd een significante negatieve associatie gevonden. Adolescenten in staten met "Minor Consent"-beleid kregen minder vaak een boosterdosis (IRR = 0,582; 95% BI: 0,409–0,828; p = 0,0026).
• Geografische differentiatie: Deze negatieve associatie voor boosterdoses was niet uniform:
  • Stedelijke gebieden: Geen significant effect (IRR = 0,867; p = 0,1295).
  • Plattelandsgebieden (Ruraal): Een sterke negatieve associatie (IRR = 0,541; p < 0,0001). Dit betekent dat in rurale staten met "Minor Consent"-beleid de boostergraad aanzienlijk lager was.

4. Bijdragen en Conclusies
De studie weerlegt het idee dat "Minor Consent"-beleid de algehele vaccinatiegraad bij adolescenten verhoogt. Integendeel, de data suggereren dat dit beleid geassocieerd is met een lagere vaccinatiegraad voor boosters, met name in rurale gebieden. Ondanks het gebrek aan bewijs voor een positief effect, blijven staten dergelijke beleidsmaatregelen implementeren.

5. Significantie en Aanbevelingen
De bevindingen hebben belangrijke implicaties voor de volksgezondheid:

• Het huidige beleid lijkt niet te werken zoals beoogd voor het verhogen van de vaccinatiegraad en kan zelfs contraproductief werken in specifieke contexten (ruraal).
• De auteurs wijzen op de noodzaak van verder onderzoek naar hoe deze wetgeving het ouderlijk vertrouwen in de volksgezondheid beïnvloedt.
• Toekomstig onderzoek moet zich niet alleen richten op andere vaccins, maar ook de bredere impact van "Minor Consent"-beleid op het vertrouwen in publieke gezondheidsinstanties onderzoeken.