Factors associated with rabies vaccination uptake among dog owners in Butaleja Town Council, Eastern Uganda: A cross-sectional study
Deze dwarsdoorsnedestudie in Butaleja, Oeganda, onthult dat hoewel 57% van de hondeneigenaren ten minste één hond liet vaccineren, de algehele dekking onder de drempelwaarde van 70% voor groepsimmuniteit bleef vanwege aanzienlijke barrières, waarbij werd vastgesteld dat een hogere leeftijd, hoger onderwijs, inkomen, toegang tot veterinaire klinieken en gemeenschapseducatie de belangrijkste factoren zijn die geassocieerd worden met een succesvolle opname van rabiësvaccinatie.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van een preprint die niet peer-reviewed is. Dit is geen medisch advies. Neem geen gezondheidsbeslissingen op basis van deze inhoud. Lees de volledige disclaimer
Rabiës is een dodelijke ziekte die zich verspreidt via het speeksel van geïnfecteerde dieren, meestal honden. Zodra een persoon of dier symptomen vertoont, is de ziekte bijna altijd dodelijk, waardoor preventie de enige echte verdediging is. De meest effectieve manier om de verspreiding van het virus te stoppen, is door honden te vaccineren, wat een schild van bescherming rond de gemeenschap creëert. Gezondheidsexperts zijn het al lang eens over het feit dat als ten minste zeventig procent van een hondpopulatie is gevaccineerd, het virus zichzelf niet kan in stand houden en uiteindelijk zal uitsterven. In veel delen van de wereld is het echter moeilijk gebleken om deze kritieke drempel te bereiken. In Oeganda, ondanks de beschikbaarheid van vaccins, hebben de nationale vaccinatiegraden historisch gezien rond de tien procent gezwaveld, waardoor miljoenen mensen en dieren kwetsbaar zijn voor een vermijdbare tragedie.
Onderzoekers van Makerere University en het Ministerie van Volksgezondheid besloten te onderzoeken waarom dit gat bestaat in een specifiek risicogebied genaamd Butaleja Town Council in Oost-Oeganda. Ze wilden begrijpen wat de werkelijke redenen zijn waarom sommige hondeneigenaren ervoor kiezen om hun huisdieren te vaccineren terwijl anderen dat niet doen. Het team voerde tussen mei en juni 2024 een enquête uit, waarbij zij rechtstreeks spraken met 173 hondeneigenaren. Ze stelden gedetailleerde vragen over het leven van de eigenaren, hun kennis van de ziekte, hun toegang tot veterinaire diensten en de gewoonten van de honden zelf. Het doel was niet alleen om te tellen hoeveel honden er gevaccineerd waren, maar om de specifieke factoren te ontdekken die eigenaren aanmoedigen of ontmoedigen om actie te ondernemen.
De studie onthulde een complex beeld van vaccinatiegedrag. Hoewel 57 procent van de ondervraagde hondeneigenaren ten minste één van hun honden had gevaccineerd, vertaalde dit succes zich niet naar volledige bescherming voor elk dier in het huishouden. Onder de eigenaren die wel deelnamen aan vaccinatie, slaagde meer dan tachtig procent erin om al hun honden te vaccineren. Echter, omdat bijna de helft van de eigenaren helemaal geen van hun honden vaccineerde, lag de algehele vaccinatiegraad voor de gehele hondpopulatie in het gebied op slechts 48 procent. Dit cijfer ligt aanzienlijk onder de doelstelling van zeventig procent die nodig is om de verspreiding van de ziekte te stoppen, wat betekent dat de gemeenschap in gevaar blijft.
De onderzoekers ontdekten dat verschillende duidelijke factoren de beslissing van een eigenaar om te vaccineren beïnvloedden. Oudere eigenaren, mensen met meer jaren formele scholing en mensen met een hoger maandelijks inkomen waren eerder geneigd hun honden te vaccineren. Ook het type gezinsstructuur deed ertoe; mensen die in uitgebreide families leefden, waren eerder geneigd te vaccineren dan mensen in kerngezinnen. Misschien wel het belangrijkste is dat toegang tot diensten een enorme rol speelde. Eigenaren die in de buurt van een veterinaire kliniek woonden of precies wisten waar ze vaccins konden krijgen, waren veel eerder geneigd hun huisdieren te vaccineren. Op dezelfde manier toonden zij die herinneringen hadden ontvangen over vaccinatie of die hadden deelgenomen aan gemeenschapseducatiesessies, veel hogere participatiegraden.
De studie benadrukte ook hoe de eigen kenmerken van de hond de uitkomst beïnvloedden. Honden die primair werden gehouden voor beveiliging, werden eerder gevaccineerd dan honden die werden gehouden voor de jacht. Interessant genoeg werden honden die in de stad waren geboren eerder gevaccineerd dan honden die van andere locaties waren meegebracht, wat suggereert dat nieuwkomers vaak door de mazen van het vaccinatiesysteem glippen. Kennis was een andere krachtige drijfveer; eigenaren die correct konden identificeren hoe rabiës zich verspreidt, de tekenen konden herkennen en het belang van vaccinatie begrepen, waren aanzienlijk eerder geneigd tot actie over te gaan.
Ondanks deze inzichten merkten de onderzoekers op dat de huidige situatie nog niet voldoende is om de dreiging te elimineren. De gegevens suggereren dat hoewel veel eigenaren bereid zijn te vaccineren zodra zij worden betrokken, het systeem er niet in slaagt een groot deel van de populatie te bereiken, met name jongere, minder opgeleide en lager inkomen hebbende eigenaren. De auteurs concluderen dat het bereiken van het doel om sterfte door rabiës te elimineren meer vereist dan alleen het beschikbaar hebben van vaccins. Het vereist gerichte inspanningen om de educatie te verbeteren, veterinaire diensten gemakkelijker toegankelijk te maken en herinneringssystemen te creëren die elk huishouden bereiken. Zonder deze specifieke barrières aan te pakken, zal de gemeenschap moeite hebben om het beschermingsniveau te bereiken dat nodig is om zowel mensen als honden veilig te houden voor deze dodelijke ziekte.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.