Front-of-Package Labeling Policies and Projected Reductions in Obesity and Premature Mortality in the United States

Het voedsel dat we kopen staat op de schappen vol met informatie, maar veel ervan blijft verborgen totdat we de verpakking omdraaien. Al decennia lang is het in de Verenigde Staten verplicht om gedetailleerde voedingswaarden op de achterkant van verpakkingen te printen, een plek waar consumenten actief naar moeten zoeken om ze te vinden. Deze informatie is vaak compact en vol met getallen en percentages die mentale berekeningen vereisen terwijl men in het gangpad van de supermarkt staat. Als gevolg hiervan hebben veel mensen moeite om snel te begrijpen welke voedingsmiddelen hoog zijn in schadelijke ingrediënten zoals toegevoegde suikers, natrium of verzadigde vetten. Deze verwarring draagt bij aan een groeiende volksgezondheidscrisis waarbij dieetgerelateerde ziekten, zoals hartziekten en type 2 diabetes, de cijfers van obesitas en voortijdige sterfte in het land opdrijven. Om dit aan te pakken, onderzoeken wetenschappers en beleidsmakers front-of-package labeling (etikettering op de voorzijde), een strategie die eenvoudige, gemakkelijk leesbare symbolen of waarschuwingen direct op de voorkant van de doos plaatst om keuzes te sturen voordat een product zelfs maar is opgepakt.

Een team van onderzoekers zette zich scharpe om te voorspellen wat er zou gebeuren als de Verenigde Staten deze nieuwe etiketten verplicht zouden stellen, waarbij verschillende ontwerpen werden getest om te zien welke de meeste levens zou redden. Ze voerden geen nieuw experiment uit in een supermarkt; in plaats daarvan bouwden ze een geavanceerde computersimulatie die de levens van 220 miljoen Amerikaanse volwassenen over een periode van twintig jaar modelleerde. Met behulp van echte gegevens over wat mensen eten, hun lichaamsgewicht en hun gezondheidsuitkomsten, projecteerden de onderzoekers hoe de populatie zou veranderen als verschillende etiketteringsregels vanaf 2026 van kracht zouden worden. Hun doel was om te zien of deze etiketten mensen naar gezondere voedingsmiddelen zouden kunnen sturen, de obesitascijfers zouden kunnen verlagen en sterfte door hartziekten en beroertes konden voorkomen.

De studie vergeleek vijf verschillende soorten etiketteringssystemen. Sommige waren puur informatief, zoals het systeem dat de Food and Drug Administration heeft voorgesteld, dat een klein vakje met belangrijke voedingswaarden aan de voorkant van de verpakking zou toevoegen. Andere waren interpretatief, ontworpen om een snelle beoordeling te geven van de gezondheid van het product, zoals een verkeerslichtsysteem met kleurcodes of een opvallend zwart waarschuwingslabel, vergelijkbaar met die in Chili. De simulatie draaide duizenden scenario's om onzekerheid te compenseren, waarbij werd bijgehouden hoe veranderingen in voedingsaankopen door de populatie heen zouden kunnen rimpelen en zo het lichaamsgewicht en de mortaliteit te beïnvloeden.

De resultaten wezen duidelijk naar één conclusie: het ontwerp van het etiket doet er enorm toe. De meest effectieve systemen waren die welke onmiddellijke, ondubbelzinnige begeleiding boden. Een verkeerslichtsysteem, dat kleuren gebruikt om aan te geven of een voedingsmiddel laag, gemiddeld of hoog is in ongezonde voedingsstoffen, werd geprojecteerd om ongeveer 580.750 sterfgevallen tussen 2026 en 2043 te voorkomen. Deze aanpak zou ook ongeveer 11 miljoen levensjaren toevoegen aan de levens van Amerikanen. Op dezelfde manier werden de Chileense-stijl waarschuwingslabels, die een scherp zwart achthoekig symbool gebruiken om producten met veel suiker, natrium of vet te markeren, verwacht ongeveer 509.750 sterfgevallen te voorkomen en 9,8 miljoen levensjaren te winnen. Deze systemen werken door een snelle, negatieve reactie bij de consument te triggeren, waardoor het moeilijker wordt om de ongezonde aard van een product te negeren.

In contrast hiermee vonden de studie dat meer subtiele of puur informatieve benaderingen veel minder effectief waren. Het door de FDA voorgestelde informatievakje over voedingswaarden, hoewel goedbedoeld, werd geprojecteerd om aanzienlijk minder sterfgevallen te voorkomen, namelijk rond de 329.500. Misschien nog wel het meest opmerkelijk was dat een systeem bekend als Nutri-Score, dat een lettergraad van A tot E gebruikt, geen significante vermindering van sterfgevallen liet zien in de simulaties. Sterker nog, het model suggereerde dat dit systeem zelfs zou kunnen leiden tot een lichte toename van obesitas, mogelijk omdat consumenten de scores verkeerd interpreteerden of een vals gevoel van veiligheid kregen bij het zien van een "goed" cijfer op een verder bewerkt voedingsmiddel. De onderzoekers merkten op dat waarschuwingslabels en verkeerslichten succesvol waren omdat ze minder tijd nodig hadden om te verwerken en een duidelijke boodschap overbrachten die niet afhankelijk was van het vermogen van de consument om complexe gegevens te interpreteren.

Buiten de totale aantallen om, onthulde de studie dat deze beleidmaatregelen waarschijnlijk het meest zouden helpen aan de meest kwetsbare leden van de samenleving. De gezondheidsvoordelen waren niet gelijkmatig verdeeld; ze waren geconcentreerd bij groepen met een lager inkomen. Omdat mensen met een lager inkomen momenteel hogere percentages dieetgerelateerde ziekten en sterfte ervaren, heeft een beleid dat erin slaagt hun voedselkeuzes te veranderen een grotere impact op het redden van levens in die groep. De simulatie toonde aan dat de groep met het laagste inkomen het grootste aantal vermeden sterfgevallen en gewonnen levensjaren zou zien, wat suggereert dat verplichte etikettering een krachtig middel kan zijn om gezondheidsverschillen te verminderen in plaats van ze te vergroten.

De onderzoekers keken ook naar hoe deze veranderingen in de loop van de tijd zouden uitpakken. Ze ontdekten dat de voordelen uit twee hoofdbronnen zouden komen: consumenten die ervoor kiezen minder ongezond voedsel te kopen wanneer ze een waarschuwing zien, en voedingsbedrijven die hun recepten aanpassen om een slecht etiket te vermijden. In landen als Chili, waar vergelijkbare waarschuwingen al aanwezig zijn, hebben bedrijven al de hoeveelheid suiker en natrium in hun producten verminderd om het zwarte achthoekige symbool te vermijden. De studie suggereert dat als de Verenigde Staten deze etiketten zouden overnemen, een soortgelijke golf van herformulering zou kunnen optreden, waardoor het voedselaanbod zelf gezonder wordt, nog voordat een consument een verpakking oppakt.

De studie benadrukte echter ook de beperkingen van wat een etiket kan doen. De onderzoekers merkten op dat deze beleidmaatregelen alleen van toepassing zijn op verpakte voedingsmiddelen, waardoor een aanzienlijk deel van het Amerikaanse dieet dat afkomstig is van restaurants en afhaalmaaltijden buiten beschouwing blijft. Ze hielden ook rekening met de mogelijkheid dat mensen meer van andere voedingsmiddelen zouden eten om de calorieën die ze bespaarden te compenseren, een gedrag dat bekend staat als compensatie. Zelfs met deze factoren lieten de simulaties zien dat de positieve effecten sterk zouden blijven, hoewel iets kleiner dan in een perfecte wereld. De studie concludeerde dat hoewel etikettering geen wondermiddel is dat de obesitas-epidemie op zichzelf zal oplossen, het een essentieel onderdeel is van een grotere strategie. Door het ongezonde karakter van bepaalde voedingsmiddelen onmogelijk te missen, zouden verplichte front-of-package labels miljoenen Amerikanen naar betere keuzes kunnen sturen, waardoor honderdduizenden voortijdige sterfgevallen worden voorkomen en jaren aan leven worden toegevoegd aan de populatie.