Evaluation and challenges on the hygiene quality of surface and staff hands in elderly care institutions of Guangxi: 2024

Stel je een wereld voor waarin onzichtbare kleine wezens, zoals microscopische liftgenoten, constant van de ene naar de andere plek proberen te springen. In de wetenschap van de volksgezondheid noemen we deze liftgenoten "bacteriën" en "kiemen". Ze houden ervan om te reizen op dingen die we dagelijks aanraken—zoals deurklinken, tafels en het allerbelangrijkste: onze eigen handen. Denk aan je handen als drukke bussen; als de bus niet goed wordt schoongemaakt, kunnen de passagiers (de kiemen) eraf springen en een feestje beginnen op iemands anders huid of op een gedeeld speelgoedje. Dit is vooral lastig in plaatsen waar mensen samenwonen, zoals ouderenzorginstellingen. Hier zijn de "passagiers" oudere volwassenen wiens lichamen misschien wat vermoeider zijn en minder goed in staat zijn om deze kleine indringers te bestrijden. De grote vraag die wetenschappers stellen is: doen de schoonmaakploegen in deze instellingen wel hun werk goed genoeg om de bussen schoon te houden en te voorkomen dat de kiemen zich verspreiden?

Dit artikel is als een detectiveverslag uit Guangxi, China, waar een team van gezondheidsonderzoekers undercover ging in 3 7 verschillende ouderenzorginstellingen tijdens de tweede helft van 2024. Hun missie was om de netheid van twee belangrijke zaken te controleren: de "drukke" oppervlakken die iedereen aanraakt (zoals leuningen, tafels en deurklinken) en de handen van het personeel dat daar werkt. Ze gebruikten een speciale "kiementeller" om te zien hoeveel kleine kolonies er op deze oppervlakken verscholen zaten. Het doel was om te zien of het aantal kiemen laag genoeg was om als veilig te worden beschouwd, wat volgens de regels 10 of minder kiemen per vierkante centimeter (ongeveer de grootte van een klein postzegeltje) moet zijn.

Het onderzoek toonde een gemengd beeld van resultaten, als een rapportcijfer met zowel A's als D's. Van de in totaal 1.312 genomen monsters slaagde slechts ongeveer 6 op de 10 (60,29%) voor de veiligheidstest. Wanneer ze specifiek naar de oppervlakken keken, ging het iets beter, waarbij ongeveer twee derde (66,70%) slaagde. Sommige plekken waren verrassend schoon, zoals deurklinks en tafels in privévertrekken, die de test bijna altijd haalden. Echter, de "publieke feestzones" waren probleemgebieden. Tafels en stoelen in gedeelde activiteitsruimtes slaagden slechts in 46,04% van de gevallen, en gedeeld bestek dat gebruikt werd voor activiteiten slaagde in slechts 48,31% van de gevallen. Het lijkt erop dat hoewel de schoonmakers een geweldig werk doen met de privézaken, de drukke, gedeelde ruimtes een beetje rommelig worden.

Het verhaal wordt nog interessanter wanneer ze de handen van het personeel controleerden. Handen zijn de belangrijkste bussen voor kiemen, en de resultaten hier waren veel lager dan voor de oppervlakken. Slechts 40,00% van alle handen van het personeel slaagde voor de test. Wie had de schoonste handen? De verpleegkundigen, die een formele medische opleiding hadden, waren de kampioenen met een slagingspercentage van 77,14%. Maar het schoonmaakpersoneel en de koks hadden het meest te verduren. Het schoonmaakpersoneel slaagde slechts in 30,95% van de gevallen, en de koks hadden het erg zwaar, met een slagingspercentage van slechts 7,84%. Dit betekent dat voor elke 100 monsters genomen van de handen van koks, 92 van hen te veel kiemen hadden.

De auteur suggereert dat hoewel de ouderenzorginstellingen hun best doen, ze nog een lange weg te gaan hebben om iedereen veilig te houden. De gegevens laten zien dat de huidige schoonmaak- en desinfectiegewoonten niet sterk genoeg zijn, vooral voor de mensen die schoonmaken en koken. Het artikel zegt niet dat het systeem onherstelbaar kapot is, maar het wijst duidelijk aan dat de "buschauffeurs" (het personeel) meer training en betere hulpmiddelen nodig hebben om te voorkomen dat de kiemen aan boord springen. De onderzoekers bevelen aan dat deze instellingen meer moeten investeren in het onderwijzen van hun personeel over hoe ze goed moeten schoonmaken en misschien betere apparatuur moeten aanschaffen om hen daarbij te helpen. Tot die tijd kunnen de onzichtbare liftgenoten nog steeds manieren vinden om rond te reizen in deze zorginstellingen.