Patient Preferences for Dental Practitioner Attire: Insights from a Jordanian Study

Technische Samenvatting: Patiëntvoorkeuren voor de Kleding van Tandartsen: Inzichten uit een Jordaanse Studie

Probleemstelling
Hoewel de impact van de kleding van zorgprofessionals op de perceptie, het vertrouwen en het zelfvertrouwen van patiënten goed gedocumenteerd is in algemene medische settings, blijft de voorkeur voor de dresscode van tandartsen onderbelicht, met name binnen cultureel diverse omgevingen. Bestaande literatuur presenteert gemengde bevindingen: sommige studies suggereren dat patiënten traditionele witte jassen associëren met expertise en autoriteit, terwijl andere studies wijzen op een groeiende voorkeur voor functionele, hygiënische kleding zoals scrubs en persoonlijke beschermingsmiddelen (PBM), vooral na de pandemie. Bovendien is er een aanzienlijke kloof in het begrip van hoe culturele normen, gender en specifieke culturele kenmerken (zoals de hoofddoek) de patiëntvoorkeuren in het Midden-Oosten beïnvloeden. Deze studie adresseert het gebrek aan evidence-based data met betrekking tot de verwachtingen van patiënten voor de kleding van tandartsen in Jordanië.

Methodologie
De studie maakte gebruik van een beschrijvend, dwarsdoorsnede-ontwerp dat is goedgekeurd door de Institutional Review Board (IRB) van de Universiteit van Jordanië.

• Steekproef: De studie omvatte 409 volwassen deelnemers (leeftijd 18+) die werden geworven bij het University of Jordan Hospital en tandartsklinieken. De steekproef bestond voornamelijk uit vrouwen (73,6%) en was in de leeftijdscategorie 20–30 jaar (66,3%), waarbij de meerderheid in Amman woonde.
• Instrument: Er werd gebruikgemaakt van een elektronische, gevalideerde enquête met 40 vragen. Het instrument was aangepast van een eerder gepubliceerde studie door Furnham et al. (2013) en onderging een validatieproces van twee rondes om de betrouwbaarheid te verbeteren (Cronbach's alfa verbeterde van 0,47 naar 0,71).
• Procedure: De enquête beoordeelde sociaal-demografische gegevens, patronen van tandartsbezoeken en percepties van de kleding van de tandarts. Om standaardisatie te waarborgen, werden deelnemers gepresenteerd aan specifieke afbeeldingen van tandartsen die verschillende kledingopties droegen (scrubs, witte jassen, formele overhemden en PBM) voor zowel mannelijke als vrouwelijke tandartsen, inclusclusief variaties met en zonder hoofddoek voor vrouwelijke tandartsen.
• Statistische Analyse: De gegevens werden geanalyseerd met behulp van IBM SPSS Statistics Versie 26. Beschrijvende statistiek (frequenties en percentages) werd gebruikt voor demografische gegevens. Eén-stele t-toetsen werden toegepast om te bepalen of de gemiddelde voorkeursscores significant afweken van een neutrale waarde. Chi-kwadraat-toetsen analyseerden categorische uitkomsten (bijv. voorkeur voor de hoofddoek), en de Kruskal-Wallis test beoordeelde de associaties tussen demografische groepen en perceptiescores. Een p-waarde < 0,05 werd als statistisch significant beschouwd.

Belangrijkste Resultaten

• Voorkeur voor Kleding: Er was een statistisch significante voorkeur voor scrubs boven andere vormen van kleding.
  • Scrubs versus Formeel Overhemd: 85,8% gaf de voorkeur aan scrubs (p < 0,001).
  • Scrubs versus Witte Jas: 57,9% gaf de voorkeur aan scrubs boven de witte jas (p < 0,001).
  • Integratie van PBM: 63,6% van de respondenten gaf de voorkeur aan tandartsen die scrubs met volledige PBM droegen vergeleken met scrubs zonder PBM (p < 0,001). Dit was de sterkste geobserveerde voorkeur.
  • Witte Jas versus Overhemd: Ondanks de voorkeur voor scrubs, werd de traditionele witte jas nog steeds door 71,1% van de deelnemers verkozen boven een formeel overhemd, wat aangeeft dat de witte jas een zekere mate van professionele symboliek behoudt.
• Gender en Culturele Voorkeuren:
  • Gender van de Tandarts: De meerderheid van de respondenten (73,6%) uitte geen voorkeur met betrekking tot het geslacht van hun tandarts.
  • Hoofddoek: Onder vrouwelijke tandartsen was er een significante voorkeur voor degenen die een hoofddoek droegen (29,8%) vergeleken met degenen zonder (8,3%) (p < 0,001), wat aansluit bij de lokale culturele normen met betrekking tot bescheidenheid.
• Niet-verbale Factoren: Hoewel kleding invloed heeft op de eerste indruk, was 83,86% van de deelnemers het erover eens dat de houding van een tandarts ten opzichte van patiëntenzorg de belangrijkste factor is, wat suggereert dat interpersoonlijke warmte essentieel blijft.

Belangrijkste Bijdragen
Deze studie levert empirische gegevens die een gat in de tandheelkundige literatuur vullen met betrekking tot de kledingvoorkeuren van patiënten in een cultureel specifieke, niet-Westerse context.

1. Verschuiving in Normen: Het documenteert een duidelijke verschuiving weg van het traditionele "witte jas"-paradigma in de tandheelkunde naar functionele, hygiënische kleding (scrubs en PBM), wat contrasteert met bevindingen in de algemene geneeskunde waar witte jassen vaak dominant blijven.
2. Culturele Contextualisering: Het benadrukt de cruciale rol van culturele congruentie in de gezondheidszorg, door aan te tonen dat bescheiden kleding (hoofddoeken) de patiëntvoorkeur in Jordanië aanzienlijk beïnvloedt, een factor die vaak over het hoofd wordt gezien in de Westerse-gecentreerde literatuur.
3. Inzichten na de Pandemie: De sterke voorkeur voor PBM weerspiegelt een verhoogd publiek bewustzijn van infectiebestrijding, wat suggereert dat veiligheidsprotocollen nu een primaire component zijn van waargenomen professionaliteit in tandheelkundige settings.

Betekenis en Claims
De auteurs stellen dat deze bevindingen praktische inzichten bieden voor tandheelkundige professionals en instellingen om hun verschijning af te stemmen op de verwachtingen van de patiënt, waardoor vertrouwen en de kwaliteit van de zorg worden verbeterd. De studie suggereert dat in Jordanië de "ideale" tandheelkundige professional niet wordt waargenomen door formele medische kleding (pakken en witte jassen), maar door kleding die hygiëne, veiligheid en cultureel respect signaleert (scrubs met PBM en bescheidenheid).

De paper concludeert dat kleding niet louter oppervlakkig is, maar een essentieel element vormt bij het vestigen van geloofwaardigheid. De auteurs behouden echter een bescheiden standpunt met betrekking tot de generaliseerbaarheid van deze bevindingen, waarbij zij beperkingen erkennen zoals het dwarsdoorsnede-ontwerp, potentiële selectiebias naar jongere en stedelijke populaties, en de noodzaak voor toekomstige longitudinale studies om te bepalen of deze voorkeuren voortbestaan naarmate zorgen over infectiebestrijding evolueren. De studie stelt geen nieuwe experimentele protocollen voor, maar pleit eerder voor evidence-based kledingvoorschriften die zijn afgestemd op de specifieke culturele en procedurele vereisten van de tandheelkundige sector.