Chinese nursing students’ experiences of workplace violence in the clinical setting: a qualitative study

Technische Samenvatting: Ervaringen van Chinese Verpleegkundestudenten met Geweld op de Werkplek in de Klinische Setting

Probleemstelling
Geweld op de werkplek (WPV), bestaande uit mishandeling, dreigementen en agressie, is een wijdverbreid probleem in de gezondheidszorg, waarbij verpleegkundigen de meerderheid van de slachtoffers vormen. Verpleegkundestudenten, die zich onderaan de klinische hiërarchie bevinden en beperkte ervaring hebben, zijn bijzonder kwetsbaar. Hoewel kwantitatieve studies in China hoge incidentiecijfers van WPV onder verpleegkundestudenten hebben vastgesteld (variërend van 33,97% tot 87,80%), ontbreekt het aan een uitgebreid kwalitatief begrip van de specifieke aard van deze ervaringen, de onderliggende redenen en de copingmechanismen van de studenten. Bestaande literatuur behandelt WPV vaak nauw; deze studie adresseert de noodzaak voor een bredere definitie die ook pesten, onbeleefdheid en verbaal, fysiek en seksueel geweld omvat om de ervaring van studenten in Chinese klinische settings volledig te vatten.

Methodologie
De studie maakte gebruik van een beschrijvend fenomenologisch ontwerp om de geleefde ervaringen van verpleegkundestudenten te verkennen.

• Setting en Steekproef: Er werd gebruikgemaakt van doelgerichte steekproeftrekking om 16 vierdejaars bachelorverpleegkundestudenten van de Henan University of Chinese Medicine te rekruteren. Deze studenten liepen stage in vier tertiaire onderwijsziekenhuizen in de stad Zhengzhou, China.
• Inclusiecriteria: Deelnemers moesten verpleegkundestudenten zijn in de bacheloropleiding tijdens de klinische praktijk (minimaal 6 maanden), ervaring hebben gehad met WPV en vrijwillige geïnformeerde toestemming hebben gegeven.
• Gegevensverzameling: De gegevens werden verzameld via diepte-interviews met een semi-gestructureerde methode, die van gezicht tot gezicht werden afgenomen tussen maart en juni 2025. De interviews duurden 21–57 minuten en werden uitgevoerd door twee onderzoekers. De interviewgids richtte zich op de soorten geweld die werden ervaren, afhandelingsstrategieën en de impact van deze ervaringen. Niet-verbale signalen werden genoteerd, en alle sessies werden videografisch opgenomen en letterlijk getranscribeerd.
• Gegevensanalyse: Er werd gebruikgemaakt van conventionele inhoudelijke analyse. Onderzoekers voerden iteratieve regel-voor-regel lezingen uit om primaire codes te identificeren, die vervolgens door vergelijking werden gecategoriseerd. Rigor werd gewaarborgd door consensusdiscussies tussen drie onderzoekers, het schrijven van memo's en het bijhouden van een audit trail. Dat verzadiging werd bereikt na 16 interviews.

Belangrijkste Bijdragen en Resultaten
De analyse leverde vier overkoepelende categorieën op die het fenomeen van WPV onder Chinese verpleegkundestudenten beschrijven:

1. Incidenten van Geweld op de Werkplek:

   • Daders: Geweld kwam primair voort uit patiënten en hun familieleden, maar kwam ook regelmatig voor bij verpleegkundig personeel, specifiek bij klinische instructeurs.
   • Vormen: Patiëntgerelateerd geweld uitte zich voornamelijk als verbale mishandeling, berispingen en incidentele fysieke intimidatie (bijv. dreigementen met een klap). Instructeurgerelateerd geweld werd gekenmerkt door psychologische agressie, waaronder opzettelijk negeren, het ontzeggen van leermogelijkheden, een gebrek aan respect en het niet verstrekken van veiligheidswaarschuwingen (bijv. met betrekking tot infectieziekten).

2. Rationale voor Geweld op de Werkplek:

   • Studentfactoren: Deelnemers schreven veel van het geweld toe aan hun eigen gebrek aan klinische ervaring en de kloof tussen theoretische kennis en de complexe klinische realiteit.
   • Systemische en Instructiefactoren: Onprofessionele competentie onder instructeurs, ongelijke geletterdheid en de dubbele last van instructeurs (die zowel klinische verpleegkundigen als supervisoren zijn zonder adequate prikkels) werden aangehaald als bijdragende factoren.
   • Culturele Context: Sommige studenten zagen pesten als een "rite de passage", terwijl anderen opmerkten dat stressvolle afdelingen en frustratie bij patiënten over niet ingevulde verwachtingen er vaak toe leidden dat studenten de zondebok werden.

3. Reacties op Geweld op de Werkplek:

   • Vermijding en Stoïcisme: De meest voorkomende reactie was het negeren van de agressor of het "doorbijten" om escalatie te voorkomen of de stage niet in gevaar te brengen.
   • Actieve Coping: Sommige studenten maakten gebruik van peer support (ervaringen delen met klasgenoten), zelfregulatie door empathie (begrip tonen voor de instabiliteit van de patiënt) en introspectie om hun vaardigheden te verbeteren.
   • Communicatie: Een subgroep van deelnemers geloofde dat verbeterde communicatie incidenten kon verminderen.

4. Impact op Verpleegkundestudenten:

   • Psychologische Tol: Ervaringen met WPV leidden tot gevoelens van verdriet, verlies, nervositeit en een aanzienlijke afname van het zelfvertrouwen.
   • Professionele Identiteit: Het trauma droeg bij aan een perceptie van de verpleegkunde als een overweldigend en burn-outgevoelig beroep, wat ertoe leidde dat sommige studenten hun toekomstige carrièrecommitment in twijfel trokken.

Significantie en Claims
Het artikel stelt dat verpleegkundestudenten in China te maken hebben met een veelzijdige omgeving van geweld die verder gaat dan patiëntagressie en ook omvat aanzienlijke mishandeling door klinische instructeurs. De studie benadrukt dat wanneer klinische instructeurs de daders zijn, de psychologische schade vaak ernstiger is omdat studenten instructeurs zien als hun primaire steunsysteem.

De auteurs concluderen dat het aanpakken van dit probleem een meerlagige aanpak vereist:

• Institutionele Hervorming: Gezondheidsinstellingen moeten evaluatie- en stimulingsmechanismen opzetten om klinische instructeurs te motiveren en de stress van hun dubbelrol te verlichten.
• Educatieve Interventie: Verpleegkundig docenten moeten rigoureuze training bieden op het gebied van geweldpreventie, communicatie en veerkracht.
• Beleidontwikkeling: Er is behoefte aan beleid dat een veilige praktijkomgeving creëert en een "zero tolerance"-cultuur bevordert ten opzichte van geweld, waarbij de normalisering van misbruik als standaard onderdeel van de klinische training wordt doorbroken.

De studie benadrukt dat hoewel het versterken van de veerkracht van studenten veelbelovend is, dit gepaard moet gaan met structurele veranderingen in de klinische leeromgeving om verpleegkundestudenten effectief te beschermen.