Gender Differences in Health Services Access and Harm Reduction Practices Among Women Who Use Image and Performance Enhancing Drugs: Findings from a Large International Sample

Technische Samenvatting: Geslachtsverschillen in de toegang tot gezondheidsdiensten en schadereductiepraktijken onder vrouwen die beeldvormende en prestatiebevorderende middelen gebruiken

Probleemstelling
Vrouwen die beeldvormende en prestatiebevorderende middelen (IPEDs) gebruiken, waaronder anabole-androgene steroïden (AAS), worden geconfronteerd met unieke gezondheidsrisico's die verschillen van die van mannen, zoals virilisatie (stemverrassing, clitorisvergroting) en menstruatiestoornissen, waarvan veel onomkeerbaar zijn. Hoewel er kwalitatief onderzoek bestaat, is er een aanzienlijk tekort aan kwantitatieve gegevens over hoe vrouwen het zorgsysteem navigeren in vergelijking met mannen. De bestaande literatuur leunt vaak op kleine steekproeven (meestal <16 deelnemers) of richt zich uitsluitend op atleten, waardoor de bredere populatie van vrouwen die IPEDs gebruiken voor diverse motivaties niet wordt gedekt. Bovendien vertrouwen vrouwen vaak op door mannen gedomineerde netwerken van gelijken voor advies over schadereductie, wat hen kwetsbaar maakt voor misinformatie en strategieën die niet zijn afgestemd op hun specifieke fysiologische risico's. Deze studie adresseert het gat in kwantitatief bewijs door de geslachtsgebonden verschillen in barrières voor de toegang tot de gezondheidszorg en schadereductiepraktijken te onderzoeken binnen een grote internationale steekproef.

Methodologie

• Databron: De studie maakte gebruik van gegevens uit de Global Drug Survey 2024 (GDS2024), een anonieme, webgebaseerde dwarsdoorsneden-enquête gericht op gebruikers van legale en illegale psychoactieve stoffen.
• Steekproef: De analyse richtte zich op respondenten die het IPED-module voltooiden en zichzelf identificeerden als man of vrouw. De uiteindelijke steekproef bestond uit 1.366 mannen en 134 vrouwen.
• Maten:
  • Demografie: Leeftijd, genderidentiteit, land van verblijf, opleidingsniveau, werkstatus en seksuele geaardheid.
  • IPED-geschiedenis: Typen gebruikte stoffen (injecteerbare/orale AAS, trenbolon, HGH, insuline, clenbuterol), leeftijd bij eerste gebruik en verwervingsmethoden.
  • Toegang tot de gezondheidszorg: Deelnemers rapporteerden problemen bij het benaderen van specifieke diensten: huisartsen (GP's), ziekenhuizen, apotheken en injectieprogramma's/verstrekkers van naalden (NSP's).
  • Schadereductie: Betrokkenheid bij drugstesten (het controleren van zuiverheid) en specifieke methoden die werden gebruikt (thuistestkits, laboratoriumtesten, overig).
• Analyse: Beschrijvende statistieken vatten de sociaal-demografische gegevens samen. Chi-kwadraattesten (en Fisher's exacte testen voor kleine celgroottes) werden gebruikt om genderverschillen in toegangsproblemen en schadereductiepraktijken te beoordelen. Effectgroottes werden berekend met behulp van Phi-coëfficiënten.

Belangrijkste Resultaten

• Demografie: De steekproef was overwegend wit, universitair geschoold en werkzaam. Vrouwen waren gemiddeld iets ouder (M=35,40) dan mannen (M=32,32). Vrouwen rapporteerden een latere leeftijd bij de start van de meeste IPEDs vergeleken met mannen, hoewel een subgroep hoogrisico-middelen (bijv. insuline, orale trenbolon) startte in hun vroege twintiger jaren.
• Toegang tot de gezondheidszorg:
  • In totaal rapporteerde 3,7% van de vrouwen problemen bij het contact met gezondheidsdiensten, vergeleken met 20,9% van de mannen. De associatie tussen gender en algemene moeilijkheden bij het bereiken van de gezondheidszorg was echter niet statistisch significant (p = .08).
  • Specifieke diensten: Vrouwen rapporteerden aanzienlijk minder problemen bij het benaderen van huisartsen (3,0% vs. 17,2%), ziekenhuizen (1,5% vs. 5,3%) en apotheken (1,5% vs. 6,6%) dan mannen.
  • Meest voorkomende barrière: Voor beide geslachten waren huisartsen de dienst die het vaakst als moeilijk toegankelijk werd beschreven.
  • Naaldenservices: Toegangsproblemen voor NSP's kwamen voor beide groepen zelden voor (3,5% mannen, 0,7% vrouwen) en waren niet significant verschillend.
• Schadereductiepraktijken:
  • Drugstesten: Er was geen significant genderverschil in de algehele prevalentie van het controleren van de productzuiverheid (29,6% van de vrouwen versus 31,6% van de mannen).
  • Testmethoden: Mannen waren significant vaker geneigd om laboratoriumtesten te gebruiken (13,0% vs. 3,7%; p = .002). Er werd geen significant verschil gevonden in het gebruik van thuistestkits (7,0% mannen vs. 3,0% vrouwen; p = .07).

Belangrijkste Bijdragen

• Steekproefomvang: Deze studie presenteert de grootste internationale kwantitatieve steekproef van vrouwen die IPEDs gebruiken tot nu toe (n=134), wat aanzienlijk hoger is dan eerdere studies die doorgaans minder dan 16 vrouwelijke deelnemers bevatten.
• Vergelijkende Analyse: Het biedt een van de eerste directe kwantitatieve vergelijkingen van barrières voor de toegang tot de gezondheidszorg en schadereductiestrategieën tussen mannen en vrouwen in deze populatie.
• Genuanceerde Bevindingen: De studie daagt de aanname van uniforme barrières voor de toegang tot de gezondheidszorg uit door te laten zien dat, hoewel vrouwen minder gerapporteerde problemen ervaren bij het benaderen van specifieke diensten (huisartsen, ziekenhuizen, apotheken), zij nog steeds te maken hebben met een tekort aan gender-specifieke ondersteuning bij schadereductie.

Betekenis en Claims
De auteurs stellen dat hoewel vrouwen in deze steekproef minder problemen rapporteerden bij de toegang tot gezondheidsdiensten dan mannen, zij te maken hebben met een kritiek "tekort aan gender-specifieke ondersteuning bij schadereductie". De studie benadrukt dat, ondanks een vergelijkbare of betere toegang tot formele diensten, vrouwen vaak vertrouwen op door mannen georiënteerde netwerken van gelijken voor advies, wat mogelijk niet ingaat op hun specifieke risico's (bijv. virilisatie).

Het artikel betoogt dat omdat vrouwen regelmatig contact hebben met gezondheidsdiensten (met name huisartsen, ziekenhuizen en apotheken) zonder hetzelfde niveau van toegangsproblemen te rapporteren als mannen, deze bestaande contactpunten belangrijke, onderbenutte mogelijkheden vormen voor interventie. De auteurs concluderen dat er een dringende behoefte is aan:

1. Vrouwgerichte interventies: Op maat gemaakte educatie over schadereductie en klinische ondersteuning die de specifieke risico's en trajecten van vrouwen adresseren.
2. Professionele Educatie: Richtlijnen voor zorgverleners om vrouwen die IPEDs gebruiken beter te ondersteunen, waarbij verder wordt gekeken dan richtlijnen die geëxtrapoleerd zijn uit mannelijke data.
3. Verbeterde Drugstesten: Verhoogde bewustwording en toegang tot betrouwbare drugstestdiensten, aangezien vrouwen minder geneigd zijn om laboratoriumtesten te gebruiken, wat cru�jes is voor het verifiëren van de legitimiteit van producten en het vermijden van maskuliniserende effecten door vervalste of verkeerd gelabelde substanties.

De studie houdt rekening met de beperkingen van haar eigen claims, waarbij zij wijst op zaken als de gemakste steekproefmethode (die mogelijk een oververtegenwoordiging geeft van hoogopgeleide, westerse en witte populaties), het dwarsdoorsneden-ontwerp (wat causale gevolgtrekking verhindert) en de zelfgerapporteerde aard van de gegevens. Zij stelt geen nieuwe experimentele interventies voor, maar roept op tot de aanpassing van bestaande kaders voor gezondheidszorg om responsiever te zijn op de gedocumenteerde behoeften van vrouwen die IPEDs gebruiken.