Estimating Social Norm Complementarities

Technische Samenvatting: Schatting van Complementariteiten in Sociale Normen

Probleem en Motivatie
De bestaande economische literatuur documenteert uitgebreid de invloed van sociale normen op individueel gedrag, variërend van samenwerking en vertrouwen tot schadelijke genderpraktijken zoals vrouwelijke genitale verminking (FGC), kinderhuwelijk (CMA) en polygynie (PGY). De standaardbenadering analyseert deze normen echter doorgaans geïsoleerd, waarbij naleving van een bepaalde norm als onbeïnvloed wordt beschouwd door naleving van andere. Dit artikel betoogt dat normen vaak onderling afhankelijk zijn: de opbrengsten van het naleven van één norm kunnen afhangen van de prevalentie van een andere. De auteurs stellen dat normen kunnen fungeren als complementen (waarbij gezamenlijke naleving opbrengsten oplevert die de som van de individuele opbrengsten overtreffen) of als substituten (waarbij naleving van de ene de opbrengsten van de andere vermindert). Het begrijpen van deze onderlinge afhankelijkheden is cruciaal voor beleidsontwerp, aangezien schokken aan één norm zich kunnen voortplanten naar andere, waardoor beoogde beleidsresultaten worden versterkt of opgeheven.

Methodologie
De auteurs ontwikkelen een structureel keuzemodel voor bundels van normen, waarbij het discrete-keuzeraamwerk met sociale interacties (Brock en Durlauf, 2001) wordt uitgebreid om niet-exclusieve acties mogelijk te maken.

• Theoretisch Kader: Individuen kiezen uit vier opties: het aannemen van norm $A$ alleen, norm $B$ alleen, beide ($AB$), of geen van beide ($\emptyset$). De nutswaarde wordt afgeleid uit twee bronnen:

  1. Intrinsieke (Technologische) Opbrengst: De private waarde van het naleven van een norm of bundel, aangeduid met parameters $\delta_A, \delta_B$, en een parameter voor gezamenlijke adoptie $\Gamma$. Als $\Gamma > 0$, zijn er technologische complementariteiten; als $\Gamma < 0$, technologische substituties.
  2. Sociale Opbrengst: Opbrengsten uit conformiteit of sancties voor niet-conformiteit. Het model staat niet-lineaire sociale opbrengsten toe, waarbij de boete (of beloning) voor gezamenlijke niet-adoptie/adoptie ($s_{AB}$) kan verschillen van de som van individuele boetes ($s_A + s_B$).
  • Evenwichtscharacterisering: Het artikel leidt voorwaarden af waaronder normen complementen, substituten of onafhankelijk zijn in een stabiel evenwicht. Stelling 1 stelt dat complementariteit ontstaat wanneer de intrinsieke gezamenlijke nutswaarde super-additief is ($\Gamma > 0$) en/of de sociale opbrengsten voor gezamenlijke conformiteit super-additief zijn ($s_{AB} \geq s_A + s_B$). Omgekeerd treedt substitutie op wanneer de intrinsieke nutswaarde sub-additief is en/of de sociale opbrengsten sub-additief zijn.

• Empirische Strategie:

  • Data: Het model wordt geschat met behulp van herhaalde kruisdoorsneden uit de Demografische en Gezondheidsenquêtes (DHS) in Sierra Leone (2008–2019) en Nigeria (2003–2024). De analyse richt zich op twee bundels: (FGC, CMA) en (Polygynie, CMA).
  • Identificatie: De auteurs maken gebruik van exogene verschuivers in de nutswaarde van kinderhuwelijk om de structurele parameters te identificeren. In beide landen dient de invoering van Kinderrechtenwetten (die kinderhuwelijk verbieden) als een uitsluitingsrestrictie, waardoor de basisnutswaarde van CMA verschuift maar die van de andere normen niet. In Nigeria wordt blootstelling aan droogtes tijdens de tienerjaren gebruikt als een extra verschuiver, gebaseerd op bewijs dat droogtes via bruidsprijsmechanismen de prikkels voor kinderhuwelijk vergroten.
  • Schatting: Het model wordt geschat via maximum likelihood met een dynamische specificatie waarbij huidige adoptieaandelen afhankelijk zijn van vertraagde adoptieaandelen op groepsniveau. De auteurs houden rekening met het probleem van gegenereerde regressors dat ontstaat door het gebruik van geschatte adoptieaandelen in de nutswaardefunctie.

Belangrijkste Resultaten
De empirische analyse onthult significante sociale multipliers voor alle onderzochte normen, wat bevestigt dat sociale conformiteit een primaire drijfveer voor adoptie is. De aard van de onderlinge afhankelijkheid tussen normen varieert echter aanzienlijk per context en normbundel:

1. FGC en Kinderhuwelijk in Sierra Leone:

   • De auteurs vinden sterke aanwijzingen voor complementariteit. De geschatte parameter voor technologische complementariteit ($\Gamma$) is positief en significant ($\approx 1,05$).
   • De sociale opbrengsten zijn lineair ($s_{AB} \approx s_A + s_B$), maar de grote positieve $\Gamma$ drijft de algehele complementariteit.
   • Interpretatie: Dit sluit aan bij de traditie van de geheime "Bondo"-samenleving, waar initiatie (FGC) plaatsvindt in de adolescentie en fungeert als een voorwaarde voor huwelijk, waardoor een natuurlijke bundeling van de twee praktijken ontstaat.
   • Beleidsimplicaties: Contrafactuele simulaties tonen aan dat het richten op de intrinsieke nutswaarde van FGC (bijvoorbeeld via verboden of voorlichtingscampagnes) zeer effectief is om de prevalentie van zowel FGC als CMA te verminderen vanwege de complementariteit. Het verminderen van sociale spillovers voor FGC leidt ook tot aanzienlijke verminderingen van beide normen.

2. FGC en Kinderhuwelijk in Nigeria:

   • Er bestaat complementariteit, maar deze is aanzienlijk zwakker dan in Sierra Leone ($\Gamma \approx 0,15$).
   • Interpretatie: In Nigeria wordt FGC vaak uitgevoerd in de zuigelingenleeftijd, terwijl CMA later plaatsvindt, wat leidt tot een tijdelijke disconnectie in besluitvorming in vergelijking met de adolescent-bundeling in Sierra Leone.

3. Polygynie en Kinderhuwelijk in Nigeria:

   • De auteurs vinden aanwijzingen voor substitutie. Hoewel de sociale multipliers positief en significant zijn, is de parameter voor technologische complementariteit $\Gamma$ statistisch niet onderscheidbaar van nul. Cruciaal zijn de sociale opbrengsten sub-additief ($s_{AB} < s_A + s_B$).
   • Interpretatie: Het aangaan van een polygynisch huwelijk als tweede of derde vrouw (de definitie die wordt gebruikt voor de polygynie-variabele) gaat gepaard met een lagere status dan het zijn van een eerste vrouw. Ouders kunnen minder geneigd zijn om een dochter in een polygyn huishouden te trouwen als ze het risico loopt een junior vrouw te worden, wat een afweging creëert met kinderhuwelijk.
   • Beleidsimplicaties: Interventies die gericht zijn op één norm (bijvoorbeeld het verminderen van CMA) hebben beperkte spillovereffecten op de andere vanwege substitutie. In sommige gevallen kan het verminderen van de prevalentie van één norm leiden tot een herverdeling naar de andere, waardoor beleidsdoelen gedeeltelijk worden opgeheven.

4. Polygynie en Kinderhuwelijk in Sierra Leone:

   • Net als in Nigeria blijken de twee normen substituten te zijn, gedreven door sub-additieve sociale opbrengsten en onbeduidende technologische complementariteiten.

Betekenis en Bijdragen
Het artikel levert drie primaire bijdragen aan de literatuur:

1. Theoretische Uitbreiding: Het breidt het discrete-keuzemodel met sociale interacties uit om gebundelde keuzes mogelijk te maken, en onderscheidt formeel tussen "technologische" (intrinsieke) en "sociale" (conformiteits) kanalen van complementariteit en substitutie. Dit generaliseert de karakterisering van complementariteit zoals gevonden in Gentzkow (2007) naar situaties met sociale spillovers.
2. Empirisch Bewijs: Het biedt de eerste structurele schattingen van complementariteiten en substituties van normen in de context van schadelijke genderpraktijken. De bevindingen challenge de aanname dat normen geïsoleerd opereren, en tonen aan dat de relatie tussen normen contextspecifiek is en wordt gedreven door lokale institutionele arrangementen (bijvoorbeeld de rol van Bondo-samenlevingen).
3. Beleidsontwerp: Het artikel toont aan dat de effectiviteit van beleidsinterventies kritiek afhangt van de aard van norm-afhankelijkheden. Het richten op een norm die een sterk complement is voor andere (zoals FGC in Sierra Leone) kan grote, cascade-effecten genereren die leiden tot vermindering van gerelateerde schadelijke praktijken. Omgekeerd kan het richten op substituten kleinere aggregate effecten of onbedoelde herverdeling opleveren. De auteurs tonen aan dat interventies die gericht zijn op sociale spillovers even effectief kunnen zijn als die gericht op intrinsieke nutswaarden.

De auteurs concluderen dat hun kader een hulpmiddel biedt voor het ontwerpen van interventies die ofwel effecten versterken door te richten op complementaire normen, ofwel transities versnellen door de bronnen van persistentie te begrijpen. Zij merken op dat hoewel hun toepassing zich richt op gendernormen in West-Afrika, het kader toepasbaar is op elke situatie waarin individuele nutswaarde zowel intrinsieke als sociale opbrengsten omvat.