Generative AI and linguistic diversity in academic writing and publishing: Perspectives from World Englishes

De Grote Taalmixer: Waarom AI Onze Wereld Zou Kunnen Afvlakken

Stel je het internet voor als een enorme, bruisende bibliotheek waar mensen uit alle hoeken van de wereld samenkomen om hun verhalen te delen. Lange tijd had deze bibliotheek een zeer strikte regel: om gehoord te worden, moest je spreken in een zeer specifieke, gepolijste versie van het Engels, het soort dat je zou kunnen horen op het nieuws in New York of Londen. Als je met een ander accent sprak, lokaal jargon gebruikte of woorden uit je eigen taal mengde, kon je verhaal genegeerd of als "fout" worden gemarkeerd. Dit is de wereld van de academische publicaties, waar wetenschappers en geleerden hun grote ideeën opschrijven.

Stel je nu voor dat er een super slimme robotbibliothecaris is gearriveerd. Deze robot, aangedreven door Generatieve AI (zoals de chatbots die je misschien gebruikt om essays te schrijven), is ongelooflijk snel in het verbeteren van grammatica en het ordenen van gedachten. Het wordt Generatieve AI genoemd omdat het vanuit het niets nieuwe tekst kan creëren. Maar hier komt de adder onder het gras: deze robot is voornamelijk getraind op boeken geschreven door mensen die al die "perfecte" New Yorkse of Londense Engelse taal spraken. Het weet eigenlijk niet hoe het moet omgaan met de kleurrijke, rommelige, prachtige manieren waarop miljoenen andere mensen spreken.

De grote vraag die iedereen stelt is: gaat deze robot iedereen helpen om hun verhalen gehoord te laten worden, of gaat het ervoor zorgen dat iedereen precies hetzelfde klinkt, waardoor de unieke stemmen van de wereld worden uitgewist? Dit is een enorme zaak, want als we onze verschillende manieren van spreken verliezen, verliezen we misschien ook verschillende manieren van denken en de wereld begrijpen.

---

Het Dilemma van de Robotbibliothecaris

Een groep van vijf taalexperts besloot om (virtueel) samen te komen en te praten over deze robotbibliothecaris. Ze noemden hun gesprek een "wetenschappelijke dialoog", maar je kunt het zien als een rondetafelgesprek van detectives die proberen uit te zoeken of deze nieuwe technologie een held of een schurk is voor de linguïstische diversiteit. Ze stelden vijf grote vragen om te zien hoe Generatieve AI de manier waarop wetenschappers hun werk schrijven en publiceren verandert.

Het Tweesnijdende Zwaard
De experts waren het erover eens dat de robot een "tweesnijdend zwaard" is. Aan de ene kant is het een nuttig hulpmiddel. Het kan een student die nerveus is over zijn grammatica helpen om zijn ideeën duidelijk over te brengen. Het kan een onderzoeker helpen om in enkele seconden een enorme stapel boeken samen te vatten. Het is alsoal een superbijlesleraar die nooit moe wordt.

Maar aan de andere kant maken de experts zich zorgen. Ze ontdekten dat de robot de neiging heeft om alles hetzelfde te laten klinken. Het is als een fotokopieerapparaat dat alleen zwart-wit kan printen, zelfs als je er een regenboog in stopt. Als je de robot vraagt om in een specifieke lokale stijl van het Engels te schrijven, zoals Nigeriaans Engels of Jamaicaans Engels, gaat hij het vaak fout. In plaats van een slim, academisch artikel in die stijl te schrijven, maakt hij er per ongeluk een karikaturale versie of een grap vol straattaal van. Het is alsof de robot denkt: "Oh, je wilt Nigeriaans Engels? Hier is wat pidgin!" terwijl de wetenschapper eigenlijk een serieuze, academische toon wilde.

De "Standaard"-valstrik
Een van de belangrijkste bevindingen is dat de robot geobsedeerd is door één specifieke versie van het Engels: het Amerikaanse standaardengels. Zelfs als je hem vraeft om in het Brits Engels te schrijven, glipt hij vaak terug naar Amerikaanse spelling en grammatica. Het is als een DJ die slechts één nummer kent; ongeacht welk genre je vraagt, blijft hij steeds dezelfde hit draaien.

De experts wezen erop dat dit gevaarlijk is. Als wetenschappers de robot gaan gebruiken om hun schrijfwerk te verbeteren, kunnen ze er uiteindelijk zelf als robots gaan klinken. Een jonge wetenschapper vertelde dat ze nu bang is om bepaalde woorden zoals "delve" of "underscore" te gebruiken, omdat ze weet dat de robot er zo van houdt dat als zij ze gebruikt, mensen kunnen denken dat zij de robot is! Het is een vreemde wereld waarin mensen proberen minder als machines te klinken om te bewijzen dat ze mens zijn.

Het "Algoritmisch Kolonialisme"
Eén van de experts, Sender, kwam met een coole maar angstaanjagende term: "algoritmisch kolonialingualisme". Stel je voor dat een koning naar je dorp komt en zegt: "Jouw manier van spreken is slordig. Vanaf nu moet je zoals wij spreken, anders kun je niet handelen." Dat is wat de experts vrezen dat er gebeurt met AI. De robot is gebouwd op data uit het "Mondiale Noorden" (rijke westerse landen), dus hij begrijpt de "Mondiale Zuiden" (ontwikkelingslanden) of inheemse manieren van spreken niet. Het is alsoal een tropische storm proberen te beschrijven met alleen woorden voor sneeuw; de robot begrijpt de context gewoon niet.

Wie is de Baas?
De groep sprak ook over wie verantwoordelijk is voor het oplossen van dit probleem. Ze zeiden dat het niet alleen de schuld is van de wetenschappers; de universiteiten en tijdschriften (de poortwachters van kennis) moeten ook stappen ondernemen. Op dit moment hebben veel tijdschriften vage regels over AI. Sommigen zeggen "gebruik het niet", anderen zeggen "gebruik het maar laat het ons weten". De experts suggereren dat tijdschriften duidelijker en vriendelijker moeten zijn. Ze moeten hun reviewers (de mensen die de artikelen controleren) vertellen dat alleen omdat een artikel niet klinkt als een tekstboek uit Londen, het niet betekent dat het slecht is.

Ze waarschuwden ook dat als we de robot al het werk laten doen, we kunnen eindigen met een vloedgolf aan artikelen die er perfect uitzien, maar niets nieuws zeggen. Het is als een fabriek die identieke plastic bloemen produceert; ze zien er mooi uit, maar ze ruiken niet als echte bloemen.

De Weg Vooruit
Dus, wat is de oplossing? De experts zeggen niet dat we de robot weg moeten gooien. In plaats daarvan zeggen ze dat we hem voorzichtig moeten gebruiken. Ze stellen voor dat:

1. Mensen de controle moeten houden: We moeten de robot gebruiken om te helpen, niet om voor ons te schrijven. We moeten onze eigen "stem" behouden.
2. Betere robots bouwen: De mensen die deze AI-tools maken, moeten luisteren naar mensen van over de hele wereld, niet alleen naar de VS en het VK. Ze moeten de robots trainen op meer diverse boeken en gesprekken.
3. Eerlijk zijn: Als je de robot gebruikt, moet je dat melden. En als je een artikel beoordeelt, moet je de robot niet gebruiken om het te beoordelen, want de robot kan de essentie missen.

De Kern van het Verhaal
Het artikel concludeert dat de robot niet inherent goed of slecht is; het is gewoon een hulpmiddel. Maar op dit moment is het een hulpmiddel dat de machtigen en de standaard bevoordeelt. Als we niet opletten, bouwen we misschien per ongeluk een wereld waarin iedereen op dezelfde manier denkt en klinkt. De experts hopen dat we door hierover te praten, de robot kunnen sturen om een instrument voor diversiteit te zijn, dat helpt om ieders stem gehoord te laten worden, in plaats van een machine die de unieke stemmen de mond snoert. Het is aan ons om ervoor te zorgen dat de robot leert om de hele bibliotheek te waarderen, en niet alleen de voorpagina.