Diverging trends in health at older ages in England, 2004-2024: evidence from the English Longitudinal Study of Ageing

Technische Samenvatting: Divergerende trends in gezondheid op oudere leeftijden in Engeland, 2004–2024

Probleemstelling
Het artikel behandelt een cruciale onzekerheid in onderzoek naar de volksgezondheid: of de gezondheid op vergelijkbare chronologische leeftijden in de loop der tijd verbetert of verslechtert. Deze vraag is centraal voor beleidsplanning met betrekking tot de vergrijzing van de bevolking, het werkende leven en de criteria voor sociale zorg, aangezien de chronologische leeftijd vaak als een proxy wordt gebruikt voor behoefte en capaciteit. Hoewel de winst in levensverwachting in hooginkomenslanden zoals het VK is afgenomen, en de gezonde levensverwachting is gedaald, bieden bestaande literatuur wisselende bevindingen. Sommige studies rapporteren een toename van cardiometabole risico's en ziekten, terwijl andere wijzen op stabiliteit of verbetering in functionele beperkingen en biomarkers. Bov�elijke is het bewijs vaak gefragmenteerd over enkelvoudige gezondheidsdomeinen, leunt het op brede leeftijdsgroepen en ontbreekt een voldoende integratie van zelfgerapporteerde versus biomarker-gebaseerde metingen. Het blijft daarom onduidelijk of recente cohorten uniforme gezondheidsverbeteringen ervaren of dat winst in sommige domeinen samengaat met verslechtering in andere, met name over verschillende sociodemografische groepen heen.

Methodologie
De studie maakt gebruik van gegevens uit de English Longitudinal Study of Ageing (ELSA), een nationaal representatieve enquête onder volwassenen van 50 jaar en ouder die in de gemeenschap wonen in Engeland. De analyse is dwarsdoorsnede-georiënteerd en vergelijkt drie golven van gegevens die ongeveer een decennium uit elkaar liggen: Wave 2 (2004/05, N=8.389), Wave 6 (2012/13, N=8.549) en Wave 11 (2023/24, N=6.090).

De studie onderzoekt gezondheidstrends over drie brede domeinen:

1. Zelfgerapporteerde gezondheid, pijn en functionele beperkingen: Inclusief zelfgerapporteerde gezondheid (SRH) als 'matig' of 'slecht', beperkende langdurige ziekte (LLI), pijnintensiteit, activiteiten van het dagelijks leven (ADL), instrumentele activiteiten van het dagelijks leven (IADL) en mobiliteitstaken.
2. Cardiometabole en chronische aandoeningen: Het vergelijken van zelfgerapporteerde diagnoses (hypertensie, hoog cholesterol, diabetes, etc.) met door waarnemers gemeten biomarkers (bloeddruk, totaal cholesterol, glycated haemoglobine voor diabetes), naast obesitas (BMI) en inflammatie (C-reactief proteïne).
3. Mentale gezondheid en cognitie: Inclusief psychiatrische problemen, depressieve symptomen (CES-D schaal), kwaliteit van leven (CASP-19 schaal) en geheugenscores.

De analytische strategie maakt gebruik van gewogen gepoolde gemodificeerde Poisson- en lineaire regressies om uitkomsten in de tijd te vergelijken. Modellen zijn aangepast voor geslacht en vermogenskwintielen en zijn gestratificeerd naar leeftijdscategorieën (50–59, 60–69, 70–79, 80+) en opleidingsniveau (laag, gemiddeld, hoog) om sociale patronen te beoordelen. Robuuste standaardfouten houden rekening met herhaalde observaties bij deelnemers.

Belangrijkste Resultaten
De analyse laat divergerende, in plaats van uniform gunstige, trends zien in de gezondheid op oudere leeftijden tussen 2004/05 en 2023/24:

• Divergentie in Zelfrapportage vs. Biomarkers: Er bestaat een scherp contrast tussen zelfgerapporteerde en door biomarkers gedefinieerde cardiometabole aandoeningen. Zelfgerapporteerd hoog cholesterol steeg van 19% naar 39%, terwijl door biomarkers gedefinieerd hoog cholesterol significant daalde van 78% naar 54%. Op dezelfde wijze nam de aangepaste schatting van zelfgerapporteerde hypertensie toe van 35% naar 40%, terwijl de door biomarkers gedefinieerde hypertensie daalde van 38% naar 30%. Diabetes nam echter toe op beide meetmethoden.
• Functionele en Subjectieve Gezondheid: Aangepaste schattingen laten zien dat de waarschijnlijkheid van een matige/slechte zelfgerapporteerde gezondheid toenam van 27% naar 34%, en de waarschijnlijkheid van matige of ernstige pijn toenam van 27% naar 33%. Daarentegen namen mobiliteitsbeperkingen overall af (58% naar 52%), terwijl beperkingen in I/ADL relatief stabiel bleven.
• Mentale Gezondheid en Cognitie: Psychiatische problemen namen toe (6% naar 10%) en de kwaliteit van leven-scores daalden. Daartegenover stonden verbeterde geheugenscores (+0,58 punten), met name onder degenen van 70 jaar en ouder.
• Sociale en Age-Heterogeniteit: Geaggregeerde trends maskeerden significante ongelijkheden.
  • Opleiding: Verbeteringen in mobiliteit en dalingen in beperkende langdurige ziekte waren geconcentreerd bij mensen met een hogere opleiding, terwijl mensen met een lagere opleiding te maken hadden met verslechterende trends op deze gebieden. Zelfgerapporteerde diabetes nam significant toe onder laagopgeleiden, terwijl het stabiel bleef onder hoogopgeleiden.
  • Leeftijd: De verslechtering in zelfgerapporteerde gezondheid en kwaliteit van leven was meer uitgesproken in de 80+-groep en de 50–69-groep respectievelijk. Mobiliteitsverbeteringen werden waargenomen in de 50–79-range, maar niet bij de 80+.

Belangrijkste Bijdragen
Het artikel draagt bij aan de literatuur door een multidomein beoordeling te bieden van de gezondheid op vergelijkbare leeftijden over twee decennia binnen een enkele nationale dataset. De primaire bijdragen zijn:

1. Integratie van Metingen: Het toont aan dat conclusies over veranderingen in de volksgezondheid sterk afhangen van de meetmethode, aangezien zelfgerapporteerde aandoeningen en biomarkers tegenovergestelde trends kunnen vertonen (bijv. toenemend bewustzijn/behandeling versus dalend fysiologisch risico).
2. Multidomein Complexiteit: Het stelt vast dat gezondheid op oudere leeftijden niet in één richting beweegt; winst in functioneren, biomarkers en cognitie gaat hand in hand met een toename van pijn, slechtere mentale gezondheid en een toenemende prevalentie van diabetes.
3. Ongelijkheid-analyse: Het benadrukt dat geaggregeerde populatiegemiddelden hardnekkige of toenemende gezondheidsverschillen verhullen, met name wat betreft functionele beperkingen en cardiometabole risico's.

Betekenis en Claims
De auteurs stellen dat de gezondheid op vergelijkbare leeftijden in Engeland op divergente en sociaal bepaalde wijzen is veranderd, wat suggereert dat de chronologische leeftijd alleen een steeds minder volledige proxy is voor behoefte, capaciteit en risico in de latere levensfase.

Het artikel voert aan dat het vertrouwen op enkelvoudige gezondheidsindicatoren of populatiegemiddelden de veranderende profielen van gezondheid in vergrijzende populaties kan misrepresenteren. Specifiek suggereren de bevindingen dat:

• Beleidsreacties met betrekking tot het werkende leven en de geschiktheid voor staatsondersteuning rekening moeten houden met het feit dat het gezondheidsprofiel dat bij een bepaalde leeftijd hoort, aan het veranderen is.
• Het samengaan van geheugenverbeteringen met een verslechterde mentale gezondheid en kwaliteit van leven (vooral in de 50–69-leeftijdsgroep) het narratief van "gezond ouder worden" compliceert.
• Epidemiologische monitoring en beleidsplanning voor vergrijzende populaties multidomein gezondheidsprofielen moeten adopteren die fysiek functioneren, biomarkers, mentale gezondheid en cognitie omvatten, in plaats van te vertrouwen op chronologische leeftijd of enkelvoudige indicatoren.

De studie erkent beperkingen, waaronder het onvermogen om geboortecohorteffecten te scheiden van periode-effecten (zoals de financiële crisis of de pandemie), de uitsluiting van populaties in residentiële zorg, en mogelijke biases in zelfrapportage en deelname aan biomarker-onderzoek. Ondanks deze beperkingen concluderen de auteurs dat multidomein gezondheidsmonitoring essentieel is voor het interpreteren van trends in de volksgezondheid en het plannen van effectief beleid voor gezond ouder worden, preventie en langdurige zorg.