Socio-demographic and behavioral factors influencing the utilization of community-post interventions for HIV testing services by men (>=18 years) in Kericho County, Kenya

In de wereldwijde inspanning om hiv te bestrijden, blijft er een hardnekkige kloof bestaan: mannen zoeken aanzienlijk minder vaak test aan dan vrouwen. Dit verschil is van belang, omdat het kennen van je status de eerste stap is naar behandeling en het voorkomen van verdere verspreiding van het virus. Hoewel ziekenhuizen en klinieken testen aanbieden, vinden veel mannen deze omgevingen moeilijk toegankelijk vanwege lange openingstijden, wachttijden of de angst om door buren gezien te worden. Om deze kloof te overbruggen, zijn gezondheidssystemen in plaatsen zoals Kenia begonnen met het opzetten van gemeenschapsposten—gedecentraliseerde, kleinere locaties die vaak dichter bij de plekken zijn waar mensen wonen en werken. Deze posten hebben als doel de diensten uit de muren van de hoofdziekenhuizen te halen en ze in de dagelijkse loop van het gemeenschapsleven te brengen. De centrale vraag voor ambtenaren op het gebied van de volksgezondheid is niet alleen of deze posten bestaan, maar wat mannen er daadwerkelijk toe aanzet om door hun deuren te stappen. Het begrijpen van de specifieke gewoonten, banen en houdingen die mannen stimuleren of ontmoedigen om gebruik te maken van deze lokale diensten, is essentieel voor het ontwerpen van programma's die hen werkelijk bereiken.

Een team van onderzoekers in Kericho County, Kenia, zette zich in om deze vraag te beantwoorden door direct te luisteren naar mannen die onlangs een hiv-test hadden ondergaan. Ze voerden een studie uit waarbij 397 mannen van 18 jaar en ouder werden betrokken, waarbij informatie werd verzameld via schriftelijke vragenlijsten en diepgaande interviews. De onderzoekers richtten zich op twee hoofdgroepen factoren: wie de mannen waren in termen van hun dagelijks leven, zoals hun beroep en opleiding, en wat zij dachten of deden met betrekking tot hun gezondheid, zoals hun bereidheid om te reizen of over testen te praten met vrienden. Ze vergeleken mannen die in het afgelopen jaar een gemeenschapspost hadden gebruikt met mannen die alleen traditionele, grotere gezondheidsinstellingen hadden bezocht.

De studie onthulde een duidelijk patroon dat gekoppeld is aan werk. Mannen die in formele banen werkten of die hun eigen bedrijf runden, waren bijna drie keer zo groot de kans dat zij een gemeenschapspost voor testen hadden gebruikt vergeleken met mannen die werkloos waren of ander type werk verrichtten. Deze bevinding suggereert dat de flexibiliteit en locatie van gemeenschapsposten goed aansluiten bij de schema's van werkende mannen. In contrast hiermee vonden de onderzoekers dat de leeftijd van een man, of hij getrouwd was, zijn religie, zijn opleidingsniveau of hoeveel hij verdiende, niet onafhankelijk voorspelde of hij gebruik zou maken van deze lokale diensten. De gegevens toonden aan dat simpelweg ouder zijn of meer scholing hebben niet maakte dat een man wel of niet eerder een gemeenschapspost zou bezoeken; de primaire drijfveer was zijn werkstatus.

Naast werk bracht de studie specifieke gedragingen aan het licht die mannen minder waarschijnlijk het gebruik van deze lokale diensten lieten maken. Mannen die aarzeling of onwil uitten om deel te nemen aan toekomstige campagnes voor gemeenschapstesten, hadden in het verleden veel minder waarschijnlijk een post bezocht. Evenzo waren mannen die veel reisden of vaak rondtrokken, en mannen die rapporteerden onbeschermde seks te hebben gehad, ook minder waarschijnlijk een gemeenschapspost bezocht. Interessant genoeg, hoewel veel mannen over hiv-testen discussieerden met vrienden of familie, veranderde de frequentie van deze gesprekken de waarschijnlijkheid van het gebruik van een gemeenschapspost niet. De research merkte ook op dat het hebben van meerdere seksuele partners of drugsgebruik niet onafhankelijk de het gebruik van de gemeenschapspost voorspelde in deze specifieke groep, wat het idee uitdaagt dat risicovol gedrag automatisch leidt tot het zoeken naar deze specifieke diensten.

Om het "waarom" achter deze cijfers te begrijpen, spraken de onderzoekers met belangrijke gemeenschapsleden en zorgverleners. Deze gesprekken schetsen een beeld van waarom gemeenschapsposten voor sommigen werken en voor anderen niet. De informanten legden uit dat gemeenschapsposten vaak later open zijn dan standaardklinieken, soms tot 22:00 uur, wat aansluit bij het schema van mannen die overdag werken. Ze merkten ook op dat deze posten minder intimiderend aanvoelen omdat ze niet exclusief bedoeld zijn voor mensen die met hiv leven, wat de angst om beoordeeld of gestigmatiseerd te worden vermindert. De informanten benadrukten echter ook dat de angst voor een positieve uitslag en de schaamte die daarmee gepaard gaat, de grootste barrières blijven, en zwaarder wegen dan zelfs het bewustzijn dat deze diensten bestaan.

De studie concludeert dat hoewel gemeenschapsposten een levensvatbare optie zijn voor mannen, met meer dan de helft van de deelnemers aan de studie die aangaven er een te hebben gebruikt, het succes afhangt van het afstemmen van de dienst op het leven van de man. Het bewijs suggereert dat het richten op werkende mannen en het aanpakken van de diepgewortelde angsten voor stigma en diagnose effectievere strategieën zijn dan focussen op leeftijd of opleidingsniveau. Omdat de studie naar een enkel moment in de tijd keek, kan het niet bewijzen dat een baan een man doet een gemeenschapspost gebruiken, maar het identificeert wel sterk een verband dat planners in de gezondheidszorg kunnen gebruiken. Door de openingstijden flexibel te houden en privacy te garanderen, kunnen deze lokale posten een cruciale schakel in de zorgketen blijven, mits ze de psychologische hindernissen kunnen overwinnen die nog steeds veel mannen op afstand houden.