Epidemiology, Treatment Patterns, and Healthcare Utilisation Costs of Essential Tremor in Japan: An Analysis of Insurance Claims Data

Technische Samenvatting: Epidemiologie, Behandelingspatronen en Kosten van Gezondheidszorggebruik bij Essentiële Tremor in Japan

Probleemstelling
Essentiële tremor (ET) is een veelvoorkomende, progressieve bewegingsstoornis die het dagelijks functioneren en de kwaliteit van leven aanzienlijk beperkt, met name bij oudere volwassenen. Ondanks de klinische en economische impact is de real-world data met betrekking tot de epidemiologie, behandelingspatronen en het gebruik van gezondheidsbronnen (HCRU) van ET in Japan beperkt. In tegen tegenstelling tot westerse landen, waar specifieke patiëntenregisters en langdurige observationele studies bestaan, ontbreekt het in Japan aan een formeel ET-registratiesysteem. Als gevolg hiervan is er een kenniskloof in het begrip van de werkelijke ziektelast, therapietrouw en de kostenimplicaties van ET binnen de vergrijzende samenleving van Japan. Deze studie adresseert de behoefte aan evidence-based inzichten om beheersstrategieën en de ontwikkeling van gezondheidsbeleid te optimaliseren.

Methodologie
Deze retrospectieve cohortstudie analyseerde gegevens uit ziektekostenverzekeringen van de DeSC Database, een grootschalige, leeftijdsgestratificeerde gemeentelijke database die werklozen en gepensioneerden in Japan beslaat. De dataset omvatte ongeveer 12,5 miljoen geanonimiseerde records van boekjaren (FY) 2016 tot 2022.

• Studiepopulatie: Drie afzonderlijke cohorten werden gedefinieerd op basis van ICD-10 code G250 (Essentiële Tremor):
  1. Incidentiecohort: Patiënten gediagnosticeerd tussen 1 april 2017 en 31 maart 2022, zonder voorafgaande ET-claims en met een continue verzekeringsdekking voor 12 maanden voorafgaand aan de diagnose.
  2. Prevalentiecohort: Patiënten die continu verzekerd waren van 1 april 2016 tot 31 maart 2022, met een bevestigde ET-diagnose.
  3. Nieuw gediagnosticeerd cohort: Een subset van het incidentiecohort met een continue dekking voor 12 maanden na de diagnose om longitudinale follow-up mogelijk te maken.
• Exclusiecriteria: Patiënten met claims die wijzen op de ziekte van Parkinson, medicatie-geïnduceerde tremor, dystonie, multiple sclerose, ziekte van Huntington of loopstoornissen werden uitgesloten om diagnostische specificiteit te waarborgen.
• Uitkomsten: Primaire uitkomsten omvatten de cumulatieve incidentie en de jaarlijkse puntprevalentie (zowel baseline als leeftijdgecorrigeerd). Secundaire uitkomsten beoordeelden comorbiditeiten (met behulp van de CCI-, ECI- en CHA₂DS₂-VASc-indices), behandelingspatronen (farmacologisch en procedureel), HCRU (poliklinische bezoeken, hospitalisaties) en directe behandelingskosten.
• Statistische Analyse: Beschrijvende statistiek vatte variabelen samen. Multivariate logistische regressie identificeerde factoren geassocieerd met de start van de behandeling, terwijl multivariate algemene regressie factoren analyseerde die geassocieerd waren met behandelingskosten. Leeftijdgecorrigeerde schattingen werden berekend met behulp van nationale populatiestatistieken.

Belangrijkste Resultaten

• Epidemiologie:

  • Incidentie: De cumulatieve incidentie van ET piekte in FY 2019 (17,0 per 100.000 baseline; 10,6 leeftijdgecorrigeerd) voordat deze daalde. De incidentie was het hoogst bij individuen van ≥70 jaar.
  • Prevalentie: De prevalentie nam gestaag toe en bereikte 122,9 per 100.000 (baseline) en 71,2 per 100.000 (leeftijdgecorrigeerd) in FY 2021.
  • Demografie: ET kwam vaker voor bij oudere volwassenen (≥70 jaar). Hoewel de incidentie hoger was bij mannen in specifieke oudere leeftijdscategorieën (50–59 en 70–79), was de algehele prevalentie iets hoger bij vrouwen, wat waarschijnlijk de hogere proportie oudere vrouwen in de Japanse populatie en hogere consultatiecijfers onder vrouwen weerspiegelt. Een bimodale leeftijd van aanvang werd waargenomen, met name bij vrouwen, met pieken in de leeftijdsgroepen 18–29/30–39 en opnieuw in de groep 70+.

• Comorbiditeiten:

  • Hypertensie (66,6%), pijn (65,3%) en hyperlipidemie (52,8%) waren de meest voorkomende comorbiditeiten in het prevalentiecohort.
  • Depressie en hypertensie waren significant geassocieerd met de waarschijnlijkheid van het starten van een behandeling (OR 2,704 en 1,206, respectievelijk).
  • Leeftijd en specifieke comorbiditeiten (hartfalen, dementie, hypertensie) waren positief geassocieerd met hogere behandelingskosten.

• Behandelingspatronen:

  • Gebruik: Slechts 53,1% van de nieuw gediagnosticeerde patiënten en 40,5% van de prevalentiepatiënten ontving een farmacologische behandeling.
  • Medicatie: Benzodiazepinen (19,4% prevalentie, 24,6% nieuw gediagnosticeerd) en anticonvulsiva (13,1% prevalentie, 20,4% nieuw gediagnosticeerd) werden het meest voorgeschreven.
  • Naleving van richtlijnen: Ondanks richtlijnen die bètablokkers aanbevelen als eerstelijns therapie, werden deze slechts door 5,9% van de prevalentiepatiënten en 10,3% van de nieuw gediagnosticeerde patiënten gebruikt. Arotinolol is de enige bètablokker die specifiek voor ET is goedgekeurd in Japan; andere bètablokkers worden off-label gebruikt maar minder frequent voorgeschreven.
  • Procedures: Procedurele interventies (Deep Brain Stimulation, MRgFUS) kwamen extreem zelden voor (<0,5%).

• Gebruik van Gezondheidsbronnen (HCRU) en Kosten:

  • Bezoeken: Poliklinisch beheer is dominant; 64,5% van de nieuw gediagnosticeerde patiënten had vijf of meer huisartsbezoeken in het eerste jaar. De hospitalisatiecijfers waren laag (<7%).
  • Kosten: De gemiddelde totale directe behandelingskosten bedroegen 248.216 JPY in het eerste jaar en stegen naar 365.993 JPY in het tweede jaar.
  • Kostendrijvers: De kosten waren significant hoger bij patiënten van ≥60 jaar en bij patiënten met comorbiditeiten zoals hartfalen, dementie en hypertensie.

Betekenis en Claims
De auteurs positioneren deze studie als de eerste nationale analyse van de ET-epidemiologie, behandeling en kosten in Japan met behulp van verzekeringsclaimsgegevens. De studie claimt verschillende belangrijke bijdragen:

1. Bewijs van Onderherkenning: De geobserveerde leeftijdgecorrigeerde prevalentie (71,2 per 100.000) is aanzienlijk lager dan de schattingen in westerse landen (0,20%–0,38%). De auteurs suggereren dat dit verschil duidt op potentiële onderdiagnose en onderherkenning in Japan, mogelijk door milde symptomen, niet-specifieke codering of een tekort aan specialisten in bewegingsstoornissen.
2. Behandelingskloof: Het lage behandelingspercentage (ongeveer 40–50%) en de afwijking van de richtlijn aanbevolen eerstelijns therapieën (bètablokkers) benadrukken een kloof tussen klinische richtlijnen en de real-world praktijk in Japan.
3. ET als Klinisch Signaal: De studie stelt dat de scherpe stijging van de gezondheidszorguitgaven na een ET-diagnose, met name bij patiënten boven de 60, suggereert dat ET een vroege indicator kan zijn van escalerende gezondheidskosten geassocieerd met multimorbiditeit en systemische veroudering. De diagnose valt vaak samen met het ontstaan van cardiovasculaire en neurologische comorbiditeiten.
4. Beleidsimplicaties: De bevindingen vormen een basis voor het ontwikkelen van therapeutische strategieën en gezondheidsbeleid, waarbij de nadruk ligt op de noodzaak van verbeterde herkenning, vroegere diagnose en multidisciplinair beheer om de groeiende sociaaleconomische last van ET in de vergrijzende populatie van Japan te verzachten.

De auteurs hanteren een bescheiden toon bij hun claims en erkennen beperkingen zoals de afhankelijkheid van claimsgegevens (die milde gevallen kunnen missen of ET foutief kunnen classificeren), de specifieke demografie van de database (gepensioneerden/zelfstandigen) en het gebrek aan klinische ernstgegevens. Zij concluderen dat hoewel de ET-specifieke kosten bescheiden zijn, de bredere gezondheidszorglast geassocieerd met de aandoening en haar comorbiditeiten aanzienlijk is.