The projected dementia burden attributable to periodontal disease in England: a modelling study

Technische Samenvatting: De geprojecteerde dementiebelasting toe te schrijven aan parodontitis in Engeland

Probleemstelling
Parodontitis (PD) treft ten minste 50% van de volwassenen van 65 jaar en ouder in Engeland, waarbij projecties wijzen op een relatieve toename van parodontale pockets van 39,7% tussen 2020 en 2050. Gelijktijdig wordt voorspeld dat de kosten voor dementie in Engeland aanzienlijk zullen stijgen, waarbij ongeveer 45% van de gevallen toe te schrijven is aan vermijdbare risicofactoren. Hoewel er groeiend bewijs is voor een verband tussen PD en dementie — mogelijk gemedieerd door systemische inflammatie die de bloed-hersenbarrière passeert — blijft de omvang van de toekomstige dementiebelasting die specifiek toe te schrijven is aan de geprojecteerde groei van PD nog onkwantificeerd. Deze studie beoogt de extra dementiegevallen en de daarmee gepaard gaande economische kosten in Engeland van 2024 tot 2040 te schatten, uitgaande van een causaal verband tussen de onset van PD en dementie.

Methodologie
De auteurs hebben een microsimulatiemodel op individueel niveau ontwikkeld van de Engelse populatie van 65 jaar en ouder, lopend vanaf een baseline in 2023 tot een horizon in 2040.

• Modelstructuur: De simulatie volgt individuen door vijf toestanden: cognitief normaal, milde dementie, matige dementie, ernstige dementie en overlijden. Transities worden gedreven door leeftijdsafhankelijke hazards, achtergrondsterfte en dementie-specifieke mortaliteit (beperkt tot het ernstige stadium).
• Risicofactoren: Het model bevat zes modificeerbare risicofactoren (hypertensie, gehoorproblemen, depressie, obesitas, Type 2 diabetes en PD) en genetische status (APOE ε4). De hazard ratios (HRs) voor dementie-onset zijn primair afgeleid van de UK Biobank, waarbij de PD-dementie HR (1,21) afkomstig is van een meta-analyse van longitudinale studies om reverse causaliteit te corrigeren.
• Scenario's: Er werden twee scenario's vergeleken:
  1. Baseline: De prevalentie van PD blijft gedurende de gehele forecastperiode constant op 50%.
  2. Groei: De prevalentie van PD neemt lineair toe van 50% in 2023 naar 61,25% in 2040, wat een geschaalde projectie weerspiegelt van de 39,7% relatieve toename die in andere Britse modellen is waargenomen.
• Uitkomsten: Het model schatte cumulatieve incidentele dementiegevallen, prevalente gevallen, formele zorgkosten (NHS en sociale zorg), informele zorgkosten en Quality-Adjusted Life Years (QALYs) voor zowel patiënten als mantelzorgers.
• Gevoeligheidsanalyse: Een probabilistische gevoeligheidsanalyse (PSA) met 500 Monte Carlo-iteraties en een deterministische eenweg-gevoeligheidsanalyse werden uitgevoerd om de parametervariabiliteit te beoordelen, met name met betrekking tot de PD hazard ratio (95% BI: 1,07–1,38).

Belangrijkste Resultaten

• Ziektebelasting: Onder het baseline-scenario werd voor 2024–2040 een totaal van 2,36 miljoen cumulatieve incidentele dementiegevallen geprojecteerd. Het groeiscenario resulteerde in een extra 24.445 cumulatieve incidentele gevallen. Tegen 2040 projecteerde het groeiscenario 16.894 meer prevalente dementiegevallen dan de baseline (een toename van 1,6%).
• Economische impact: De groei in PD-prevalentie leidde tot significante incrementele kosten. Tegen 2040 bracht het groeiscenario een extra jaarlijkse maatschappelijke kostenpost van £548 miljoen met zich mee vergeleken met de baseline. Dit bestond uit een incrementele £293 miljoen aan formele zorgkosten en £256 miljoen aan informele zorgkosten. De incrementele maatschappelijke kosten per extra dementiegeval bedroegen ongeveer £32.500.
• Risicofactorenlandschap: Bij een prevalentie van 50% was PD de meest voorkomende modificeerbare risicofactor in het model. Echter, de relatieve verrijking ervan in de dementiepopulatie (8,4%) was lager dan die van depressie (66,3%) of Type 2 diabetes (79,5%), wat aangeeft dat PD fungeert als een zwakke maar wijdverbreide risicofactor waarbij de populatiebelasting wordt gedreven door prevalentie in plaats van een hoge individuele risico.
• Gezondheidsnut (Health Utility): De verschillen in populatiebrede QALYs tussen de scenario's waren minimaal. De QALYs van mantelzorgers varieerden aanzienlijk meer en namen toe naarmate de dementieprevalentie steeg, wat de structurele afhankelijkheid van het model van de omvang van de mantelzorgerpopulatie reflecteert.

Betekenis en Claims
Het artikel beweert de eerste orde van grootte schatting te geven van de toekomstige dementiebelasting in Engeland die specifiek toe te schrijven is aan de geprojecteerde groei van parodontitis.

• Publieke Gezondheidsimplicatie: De studie suggereert dat hoewel PD een "zwakke" risicofactor is op individueel niveau (HR = 1,21), de hoge prevalentie ervan een belangrijke drijfveer is voor de populatiebrede ziektebelasting. De auteurs stellen dat zelfs bescheiden reducties in de PD-prevalentie op populatieniveau aanzienlijke publieke gezondheids- en economische voordelen kunnen opleveren.
• Beleidcontext: De bevindingen worden gepresenteerd in de context van een verslechterend mondgezondheidsprofiel in Engeland, waar de deelname aan tandheelkundige zorg afneemt. De auteurs stellen dat het integreren van mondgezondheidsscreening in algemene gezondheidscontroles individuen kan identificeren die baat zouden kunnen hebben bij vroege interventie.
• Onderzoeksrechtvaardiging: De auteurs verklaren expliciet dat hun studie geen definitief bewijs van causaliteit is, maar een modelleringsstudie om de economische basis te leggen voor verdere investeringen in causaal onderzoek. Ze benadrukken de noodzaak van prospectieve longitudinale studies en interventieproeven om de effectgrootte te bevestigen, waarbij zij opmerken dat dergelijke proeven logistiek complex en kostbaar zijn.
• Transparantie: De auteurs maken melding van een tegenstrijdig belang, waarbij zij hun affiliatie met 21D Clinical Limited vermelden, een bedrijf dat gericht is op volledige kaakrehabilitatie. Zij stellen dat de studie bedoeld is om het groeiende bewijs voor PD als dementierisicofactor te ondersteunen en dat elk indirect voordeel voor hun klinische rationale erkend is, maar dat dit geen directe financiële winst uit de onderzoeksresultaten inhoudt.

Beperkingen
De auteurs erkennen verschillende beperkingen: de aanname van constante prevalentie van risicofactoren en hazard ratios over de tijd; het modelleren van PD als een binaire variabele in plaats van een ernstengradiënt; het gebrek aan interactietermen tussen risicofactoren (uitgaande van multiplicatieve effecten); en de afhankelijkheid van observationele hazard ratios die residuele confounding kunnen bevatten. Daarnaast bevat het model niet de kosten van de interventies die nodig zijn om een stabiele PD-prevalentie te handhaven.