Digital Tools and Care Practices: Technology Utilisation Amon Caregivers in South African Old Age Homes

Technische Samenvatting: Digitale Hulpmiddelen en Zorgpraktijken onder Zorgverleners in Zuid-Afrikaanse Ouderenzorginstellingen

Probleemstelling
De studie behandelt de toenemende complexiteit van ouderenzorg in het tijdperk van de Vierde Industriële Revolutie, specifiek binnen de context van de laag- en middeninkomenssetting van Zuid-Afrika. Hoewel digitale gezondheidstechnologieën (mHealth, telemedicine, elektronische patiëntendossiers) potentieel bieden voor verbeterde coördinatie en zorgverlening, blijft de implementatie ervan in onderbediende rurale en urbane faciliteiten problematisch. Het onderzoek identificeert een kritieke kloof: zorgverleners missen vaak voldoende training, infrastructuur en financiële middelen om digitale hulpmiddelen effectief te gebruiken. Deze digitale kloof wordt verergerd door hoge datakosten, slechte netwerkdekking, intermitterende elektriciteit en een laag digitaal geletterdheid. Als gevolg hiervan is de praktische impact van digitale gezondheidszorg, ondanks de theoretische voordelen, beperkt, wat potentieel kan leiden tot een verminderde kwaliteit van zorg en verhoogde isolatie voor zowel zorgverleners als ouderen. De studie stelt dat zonder gerichte interventie de verschuiving naar digitale zorgomgevingen bestaande sociale en economische ongelijkheden kan verdiepen.

Methodologie
Het onderzoek maakte gebruik van een kwalitatief, exploratief, descriptief en contextueel ontwerp, geworteld in het Technology Acceptance Model (TAM) en het Ubuntu filosofische kader. De studie maakte gebruik van een Engaged Scholarship benadering om kennis te co-creëren met participanten.

• Setting: Twee ouderenzorginstellingen werden geselecteerd om contrasterende demografieën en infrastructuren te vertegenwoordigen: één in een stedelijk gebied en één in een ruraal gebied.
• Participanten: Dertien zorgverleners werden geselecteerd via doelgerichte steekproefverdeling (purposive sampling). De groep bestond uit drie mannen en tien vrouwen, in de leeftijd tussen 38 en 51 jaar, met uiteenlopende onderwijsprofielen variërend van certificaten voor thuiszorg tot diploma's in de verpleegkunde.
• Gegevensverzameling: Gegevens werden gedurende twee maanden verzameld via individuele, semi-gestructureerde, face-to-face interviews van 25–30 minuten. De interviews werden audio-opgenomen en er werden veldnotities gemaakt.
• Analyse: Gegevens werden geanalyseerd met behulp van Tesch's achttrapsmethode voor kwalitatieve data-analyse. Betrouwbaarheid werd gewaarborgd door peer review, member checking, een audit trail en voortdurende betrokkenheid bij de participanten.
• Ethische overwegingen: Ethische goedkeuring werd verkregen van de University of South Africa, met aanvullende toestemming van het Departement van Sociale Ontwikkeling en het management van de instellingen. Anonimiteit werd gewaarborgd door middel van gecodeerde identificatoren.

Belangrijkste Bevindingen
Thematische analyse onthulde zes hoofdonderwerpen en verschillende subthema's met betrekking tot de houdingen, kennis en ervaringen van zorgverleners:

1. Acceptatie en Afhankelijkheid van Persoonlijke Apparaten: Zorgverleners toonden een positieve houding tegenover technologie, maar vertrouwden bijna uitsluitend op hun persoonlijke mobiele telefoons voor werkgerelateerde taken (communicatie, informatie zoeken, verificatie van medicatie). Instellingen boden geen institutionele apparaten, luchttijd of datastructuur, waardoor zorgverleners deze kosten persoonlijk moesten dragen.
2. Waargenomen Nuttigheid:
   • Zorgverbetering: Technologie werd gezien als cruciaal voor noodsituaties (het oproepen van ambulances), medicatiebeheer (Google gebruiken om recepten te begrijpen) en familiecoördinatie.
   • Sociale en Emotionele Ondersteuning: Digitale hulpmiddelen werden gebruikt om isolatie onder bewoners te verminderen door middel van muziek, video's en videogesprekken met familieleden.
   • Administratieve Efficiëntie: Mobiele telefoons vergemakkelijkten snellere communicatie, verslaglegging en de inkoop van middelen (bijv. toegang tot aanbiedingen voor boodschappen via sociale media).
3. Waargenomen Gebruiksgemak: Zorgverleners vonden mobiele technologieën intuïtief en direct bruikbaar, waarbij zij opmerkten dat deze hen in staat stelden om multitasken en snellere informatieverwerking mogelijk te maken vergeleken met traditionele methoden.
4. Infrastructuur en Financiële Barrières: Significante barrières waren instabiele elektriciteit (met name in rurale keukens), slechte netwerkdekking en de hoge kosten van data in verhouding tot het inkomen. In stedelijke omgevingen beperkte de verwijdering van vaste lijnen door werkgevers de communicatiemogelijkheden verder.
5. De Ubuntu-context: De studie benadrukte dat technologie weliswaar nuttig is, maar de relationele, mensgerichte aard van zorg niet mag vervangen. Zorgverleners benadrukten dat technologie de emotionele en spirituele banden die inherent zijn aan de Ubuntu-filosofie ("Ik ben omdat jij bent") moet ondersteunen, niet moet vervangen.
6. Trainingstekorten: Ondanks een bereidheid om technologie te gebruiken, wezen participanten op een gebrek aan formele training en digitale geletterdheid, met name met betrekking tot gespecialiseerde applicaties voor gezondheidstracking en online veiligheid.

Belangrijkste Bijdragen
Het artikel draagt bij aan het vakgebied door:

• Empirisch bewijs te leveren van de specifieke barrières (infrastructureel, financieel en educatief) waar Zuid-Afrikaanse zorgverleners in zowel rurale als urbane ouderenzorginstellingen mee te maken hebben.
• Aan te tonen dat, ondanks een lage formele opleiding en beperkte middelen, zorgverleners over een sterke intrinsieke motivatie beschikken om technologie te adopteren om de kwaliteit van de zorg te verbeteren.
• Het Ubuntu-kader te integreren met het Technology Acceptance Model (TAM) om een cultureel geworteld perspectief op digitale inclusie voor te stellen, waarbij wordt beargumenteerd dat digitale systemen gemeenschappelijke banden moeten bevorderen in plaats van isolatie te vergroten.
• De specifieke rol van zorgverleners als primaire enablers van technologiegebruik voor oudere bewoners te identificeren, een rol die momenteel niet wordt ondersteund door institutioneel beleid of financiering.

Betekenis en Claims
De studie claimt dat de primaire betekenis ligt in het informeren van de ontwikkeling van een trainingsprogramma voor zorgverleners. Door de huidige kennis, houdingen en ervaringen van zorgverleners in kaart te brengen, beoogt het onderzoek een curriculum te creëren dat zorgverleners in staat stelt technologie efficiënt te gebruiken. De auteurs stellen dat een dergelijk programma niet alleen de kwaliteit van de ouderenzorg zal verbeteren (door betere communicatie, respons in noodsituaties en emotionele ondersteuning), maar ook kansen biedt voor de professionele groei van zorgverleners door digitale competentie.

Het artikel concludeert bescheiden dat hoewel digitale gezondheidszorg transformatief potentieel heeft, de realisatie ervan in Zuid-Afrika vereist dat structurele ongelijkheden worden aangepakt en de geleefde ervaringen van zorgverleners centraal staan. Er wordt aanbevolen dat toekomstige studies de houdingen van de ouderen zelf onderzoeken met betrekking tot het gebruik van technologie door hun zorgverleners. Het onderzoek stelt geen nieuwe applicaties of experimentele technologieën voor, maar pleit voor beleidswijzigingen en trainingsstrategieën die aansluiten bij de bestaande realiteit van onderbediende zorginstellingen.