Association of malnutrition with prognosis in patients with acute myocardial infarction undergoing percutaneous coronary intervention and standard modifiable cardiovascular risk factors

Stel je je hart voor als een hoogwaardige motor in een racewagen. Decennialang hebben monteurs (artsen) geweten dat je, om deze motor soepel te laten draaien, vier specifieke "saboteurs" moet vermijden: roken, hoge bloeddruk, hoog cholesterol en diabetes. Dit zijn de standaardproblemen waar iedereen het over eens is dat ze de motor kunnen ruïneren. Maar onlangs ontstond er een vreemd mysterie: soms gaan auto's die geen van deze saboteurs hebben, toch sneller kapot dan de auto's die dat wel hebben. Het is alsoal het vinden van een gloednieuwe, schone auto die plotseling stilvalt, terwijl een stoffige, oude auto met een paar bekende gebreken gewoon blijft doorrijden. Dit heeft wetenschappers hoofdpijn bezorgd, omdat ze zich afvragen of er een verborgen factor is die ze hebben genegeerd.

Hier komt het concept van "brandstofkwaliteit" kijken. Net zoals een auto goede olie en schone brandstof nodig heeft om te kunnen rijden, heeft jouw lichaam goede voeding nodig om zichzelf te herstellen na een hartaanval. De onderzoekers in deze studie besloten een specifieke "brandstofmeter" te onderzoeken genaamd de Nutritional Risk Index (NRI). Denk aan de NRI als een eenvoudige wiskundige formule die twee dingen controleert: hoeveel eiwitten er in je bloed zitten (zoals de kwaliteit van de olie) en hoe je gewicht zich verhoudt tot je ideale omvang (zoals het niveau van de brandstoftank). De grote vraag die zij wilden beantwoorden was: in de race om te herstellen van een hartaanval, doet het hebben van een "saboteur" zoals een hoge bloeddruk er meer toe, of doet het hebben van "slechte brandstof" (ondervoeding) er meer toe? Ze keken naar duizenden patiënten die net een hartaanval hadden gehad en een procedure nodig hadden om hun geblokte slagaders vrij te maken (een "loodgietersfix" genaamd percutane coronaire interventie) om te zien wie het langst overleefde.

De Grote Hartrace: Saboteurs versus Slechte Brandstof

De onderzoekers verzamelden gegevens van 3.811 patiënten die zojuist een acuut myocardinfarct (een hartaanval) hadden gehad en de procedure voor het vrijmaken van de slagaders hadden ondergaan. Ze deelden deze patiënten in groepen in op basis van twee zaken: ten eerste, hadden ze een van de vier "standaard saboteurs" (diabetes, hypertensie, hoog cholesterol of roken)? Ten tweede, waren ze "goed gevoed" (goed brandstofrijk) of "ondervoed" (rijdend op lege tank) op basis van hun NRI-score.

Hier is de wending die de studie vond: het blijkt dat het hebben van slechte brandstof een kritiek gevaar is. De gegevens toonden aan dat de groep patiënten die geen van de standaard saboteurs had (de "schone" auto's) maar wel ondervoed was, de hoogste ruwe sterfte aan hartgerelateerde oorzaken had van 11,8%. Echter, omdat deze specifieke groep vrij klein was, was de statistische zekerheid voor dit specifieke getal een beetje wankel. De meest robuuste en statistisch duidelijke bevinding kwam uit de grotere groepen: patiënten die ten minste één saboteur hadden maar ook ondervoed waren, liepen aanzienlijk hogere risico's vergeleken met degenen die goed gevoed waren.

Toen het team de patiënten vergeleken die ten minste één risicofactor hadden maar goed gevoed waren (de referentiegroep) met de patiënten die ten minste één risicofactor hadden maar ook ondervoed waren, was de ondervoede groep in ernstige problemen. De studie berekende dat patiënten met ten minste één risicofactor die ook ondervoed waren, een 66% grotere kans hadden om te overlijden aan alle oorzaken vergeleken met degenen die goed gevoed waren. Hun kans om te overlijden specifiek aan hartgerelateerde oorzaken was 41% hoger. De cijfers waren duidelijk: de kans op overlijden door alle oorzaken steeg 1,66 keer en de kans op cardiovasculaire dood steeg 1,41 keer.

Wat de Studie Zegt (en Niet Zegt)

De auteurs wijzen er zorgvuldig op dat dit niet betekent dat de standaard saboteurs (zoals roken of hoge bloeddruk) onbelangrijk zijn. Ze zijn nog steeds grote risico's. Echter, deze studie suggereert dat als een patiënt ondervoed is, dat nutritionele tekort misschien de "kantelpunt" is die hen over de rand duwt. Hoewel de ruwe cijfers suggereerden dat de "schone" auto's die op een lege tank reden een zeer hoge sterftecijfers hadden, bevestigde de sterkste statistische bewijsvoering van de studie dat ondervoeding het risico op overlijden aanzienlijk verhoogt voor patiënten die wel traditionele risicofactoren hebben.

Interessant genoeg vond de studie dat dit risico van "slechte brandstof" specifiek gekoppeld was aan overlijden. Er werd geen sterk verband gevonden tussen ondervoeding en andere uitkomsten, zoals het krijgen van een niet-dodelijke beroerte, het nodig hebben van een nieuwe operatie (revascularisatie), of het opnieuw worden opgenomen in het ziekenhuis vanwege hartproblemen. Het gevaar lag specifiek bij overleving.

De onderzoekers merkten ook op dat hoewel de groep met geen saboteurs maar slechte brandstof een zeer hoge sterftecijfer had (11,8%), de statistische "betrouwbaarheid" van dat specifieke getal een beetje wankel was omdat die groep klein was. Echter, de link tussen ondervoeding en overlijden was zeer sterk en duidelijk in de grotere groep patiënten die wel ten minste één saboteur hadden.

De Conclusie

Dus, wat is de les voor onze racewagenmotor? Je kunt niet alleen de loodgieterswerkzaamheden (de slagaders) repareren en dan de brandstof negeren. De studie suggereert dat voor patiënten die herstellen van een hartaanval, het controleren van hun "brandstofmeter" (nutritionele status) net zo cruciaal is als het controleren op de standaard saboteurs. De auteurs stellen voor dat artsen vanaf een vroeg stadium naar voeding moeten kijken, omdat het verbeteren van het dieet van een patiënt een krachtige manier kan zijn om hen te helpen de lange race die voor hen ligt te overleven. Ze zeggen niet dat voeding een wondermiddel is, maar ze suggereren dat het negeren ervan een fatale fout zou kunnen zijn.