Multilevel Determinants of Academic Performance and Subject Interest among Public University Students in Bangladesh

Stel je voor dat je de perfecte taart probeert te bakken. Je weet dat de kwaliteit van de ingrediënten (de student) ertoe doet, maar dat ook de vaardigheid van de bakker (de docent) en de kwaliteit van de oven (de universiteit) belangrijk zijn. In de wereld van het onderwijs weten wetenschappers al lang dat de cijfers van een student niet alleen gaan over hoe slim ze zijn; het is een complexe mix van persoonlijke gewoften, familieachtergrond, onderwijsstijlen en campusfaciliteiten. Maar er is een lastige vraag die vaak wordt genegeerd: verandert het recept als de student houdt van bakken versus wanneer ze alleen maar bakken omdat hun ouders dat zeiden? Deze studie duikt in precies die vraag, door te kijken of de "geheime ingrediënten" voor succes anders zijn voor studenten die hun major kozen omdat ze er gepassioneerd over zijn, vergeleken met studenten die gewoon de routine volgen.

De onderzoekers in deze studie besloten dit mysterie te onderzoeken door te kijken naar bijna 2.000 afgestudeerde bètawetenschappelijke studenten aan 20 openbare universiteiten in Bangladesh. Ze gebruikten een speciaal statistisch instrument genaamd "multilevel regressie", wat een vergrootglas is dat kan inzoomen op een individuele student, kan uitzoomen om de hele afdeling te zien, en zelfs nog verder kan uitzoomen om de hele universiteit te zien, allemaal tegelijk. Hierdoor konden ze zien hoe factoren op elk niveau—van de opleiding van de moeder van een student tot de busdienst van de universiteit—tegenover elkaar staan. Ze verdeelden de studenten in twee teams: het "Ik hou van dit vak"-team en het "Ik ben er eigenlijk niet echt in geïnteresseerd"-team. En toen vroegen ze: Wat zorgt ervoor dat elk team goede cijfers haalt?

De resultaten waren alsof men ontdekte dat de twee teams twee verschillende spellen spelen met verschillende regelboeken. Ten eerste, het voor de hand liggende: studenten die daadwerkelijk geïnteresseerd waren in hun vak scoorden gemiddeld aanzienlijk hoger (een gemiddeld cijfer van 3,44) dan studenten die dat niet waren (3,28). Maar de echte magie gebeurde toen ze keken naar waarom ze die cijfers haalden.

Voor de studenten die van hun vak hielden, werd hun succes vooral gedreven door hun eigen interne motor. Hun cijfers waren sterk verbonden met hoe tevreden ze waren met hun resultaten, hoe regelmatig ze de lessen volgden, of ze een beurs ontvingen en zelfs het opleidingsniveau van hun moeder. Het is alsof deze studenten een ingebouwde GPS hadden; zolang ze maar bleven verschijnen en regelmatig studeerden, vonden ze de weg naar de top. Hun persoonlijke motivatie was de belangrijkste brandstof.

Echter, voor de studenten die niet van hun vak hielden, was het verhaal totaal anders. Deze studenten konden niet vertrouwen op hun eigen interne drive om hen erdoorheen te helpen. In plaats daarvan hingen hun cijfers zwaar af van de "externe steunstructuur" die door de universiteit werd geboden. Voor deze groep waren het het hebben van een docent met een PhD, het regelmatig ontvangen van opdrachten en het krijgen van kwalitatieve feedback van instructeurs, die de sleutels tot succes waren. Het is alsof ze een berg proberen te beklimmen zonder kaart; ze hadden een echt goede gids nodig (de docent) en een stevig touw (opdrachten) om de top te bereiken. Als het onderwijs slecht was, leden hun cijfers eronder, ongeacht hoe hard ze op eigen kracht probeerden.

De studie vond ook dat de "omgeving" voor iedereen belangrijk was, maar op specifieke manieren. Voor de geïntresseerde studenten gaf het hebben van geweldige extra-curriculaire faciliteiten (zoals sportscholen en clubs) en goede huisvesting en transportdiensten hen een boost. Het lijkt erop dat wanneer je houdt van wat je doet, een gelukkig en goed ondersteund leven je helpt om nog beter te presteren. Interessant genoeg vond de studie een verrassende wending: universiteiten met PhD-programma's en eigen academische tijdschriften hadden zelfs iets lagere gemiddelde cijfers voor bachelorstudenten. De onderzoekers suggereren dat dit kan komen omdat deze universiteiten zo gefocust zijn op hoogwaardig onderzoek en promovendi, dat ze misschien minder middelen overhouden voor de reguliere bachelorstudenten, of dat de beoordelingsstandaarden daar simpelweg strenger zijn.

Kortom, dit artikel suggereert dat er geen "one-size-fits-all" recept is voor academisch succes. Als een student al gepassioneerd is over zijn onderwerp, moeten universiteiten zich richten op het ondersteunen van hun persoonlijke gewoonten en familieachtergrond. Maar als een student niet geïnteresseerd is, moet de universiteit instappen met hoogwaardig onderwijs, duidelijke opdrachten en deskundige instructeurs om hen op het juiste pad te houden. De beste manier om studenten te helpen slagen is niet alleen zeggen dat ze "harder moeten proberen"; het is begrijpen of ze een zetje van hun eigen motivatie nodig hebben of een heleboel ondersteuning vanuit de school om hen heen.