Impacts of the Black Summer bushfires on threatened fish and frogs in eastern Australian wallum wetlands

Stel je de natuurlijke wereld voor als een enorme, bruisende stad waar elk wezen een specifieke buurt heeft. Sommige dieren wonen in de hoogbouwappartementen van het regenwoud, terwijl anderen, zoals de kleine visjes en kikkers waar we het vandaag over hebben, wonen in de laaggelegen, drassige kelders die bekend staan als "wallum-wetlands". Dit zijn geen gewone plassen; ze zijn zuur, zanderig en vaak geïsoleerde waterzakken die langs de kust van oost-Australië te vinden zijn. Denk aan kleine, privé-eilandjes die drijven in een zee van zand.

Stel je nu een enorme, woedende storm voor die door deze stad rolt. In de echte wereld is die storm vuur. Hoewel vuur een natuurlijk onderdeel is van het leven voor veel planten en dieren — zoals een pittige workout die sommige soorten sterker maakt — zijn deze "workouts" in recente jaren gevaarlijk intens geworden. Wanneer een vuur het land rond deze natte kelders verbrandt, is dat alsoverstandig alsof iemand een emmer hete as en modder in een viskom stort. Wetenschappers maken zich al lang zorgen dat dit de kleine bewoners zou kunnen verdrinken of hun water zou kunnen vergiftigen. Maar hier is de grote vraag: zijn deze bewoners van de wetlands makkelijke prooien die wachten om weggevaagd te worden, of zijn het taaie overlevers die hebben geleerd om te dansen in de regen (of de as)? Het begrijpen hiervan is cruciaal, want als deze kleine, gespecialiseerde wezens verdwijnen, verliest het hele ecosysteem een vitaal puzzelstukje.

Dit artikel is als een enorme detectiveverhaal waarin onderzoekers tussen 2020 en 2022 naar 216 verschillende wetlandlocaties gingen, vlak na de beruchte "Black Summer"-bosbranden die oost-Australië verschroeiden. Ze wilden zien of het vuur de vissen en kikkers die in deze zure wetlands leven daadwerkelijk schade had toegebracht, of dat de wezens het prima af hadden. Ze keken niet alleen naar het vuur; ze controleerden ook hoe lang het water er al was, of het water eerder was opgedroogd, en of er "slechte buren" (zoals invasieve rietkikkers) waren binnengekomen.

De resultaten waren een beetje verrassend en lieten zien dat de natuur complexer is dan een simpel "vuur is slecht"-verhaal. Voor de vissen was het vuur geen universele schurk. In plaats daarvan was de impact als een spelletje stoelendans dat veranderde afhankelijk van waar je zat. In sommige noordelijke gebieden leken de vissen de brand eigenlijk goed te verwerken, of kwamen ze zelfs vaker voor, terwijl ze in zuidelijke gebieden minder waarschijnlijk te vinden waren in verbrande gebieden. Het bleek dat voor de vissen het vuur niet de belangrijkste baas was; de locatie en de snelheid van het water deden er net zo toe. De onderzoekers ontdekten dat de meeste vissen niet in paniek raakten en wegvluchttenten alleen maar omdat het land om hen heen afbrandde.

De kikkers vertelden echter een iets ander verhaal. Ze waren breed veerkrachtig tegen het vuur en kwamen vaak zelfs in hogere aantallen voor in de gebieden die verbrand waren, in plaats van ze te vermijden. De echte boosdoener voor de kikkers was niet het vuur zelf, maar het water. Als een wetland voor een lange tijd opdroogde, was dat een veel groter probleem voor de kikkers dan het vuur. Het artikel suggereert dat de kikkers taaie kleine overlevers zijn, aangepast aan een wereld waarin de dingen snel veranderen.

Er was echter een grote "maar" in het verhaal. Hoewel het vuur de inheemse kikkers niet wegvaagde, merkte de studie op dat rietkikkers, een invasieve soort die als een pestkop in het dierenrijk fungeert, in hogere aantallen werden gevonden in de verbrande gebieden. Het is alsof het vuur het podium vrijmaakte voor de pestkoppen om zichtbaarder te worden, en hun aanwezigheid leek de inheemse kikkers naar beneden te drukken. De onderzoekers ontdekten dat de overvloed aan rietkikkers een belangrijke factor was die de aantallen inheemse amfibieën beïnvloedde, met name voor de wallum-specialistische soorten.

Dus, wat is het definitieve oordeel van dit detectivewerk? Het artikel suggereert dat deze wallum-vissen en -kikkers verrassend veerkrachtig zijn. Ze zijn geen fragiele glazen poppen die verbrijzelen bij de eerste tekenen van rook; ze zijn meer als taaie, oude bomen die veel stormen hebben doorstaan. Het vuur alleen heeft hen niet vernietigd. Maar het verhaal eindigt niet met een gelukkig "alles is in orde". De onderzoekers waarschuwen dat de combinatie van vuur, uitdrogend water en invasieve soorten zoals de rietkikker een lastige situatie creëert. Als het water te veel opdroogt of de rietkikkers te sterk worden, kunnen de inheemse soorten nog steeds in gevaar komen. Het artikel concludeert dat hoewel deze wezens gebouwd zijn om de chaos van een brandende wereld te weerstaan, ze hun water nat moeten houden en hun buurten vrij van pestkoppen nodig hebben om te blijven overleven.