Quantifying Carbon Emissions and Footprint Associated with Student Lifestyle: Specifically on methods of Commute and Air Conditioner Usage

Stel je de aarde voor als een gigantisch, gezellig huis dat langzaam te warm wordt. De "energierekening" voor dit huis gaat niet alleen over het hoger zetten van de thermostaat; het gaat over de onzichtbare rook en dampen die we elke dag uitstoten, bekend als koolstofemissies. Denk aan je "voetafdruk" als een schaduw die je werpt, maar in plaats van gemaakt te zijn van licht en donker, is deze gemaakt van broeikasgassen die warmte vasthouden. Twee van de grootste manieren waarop we deze zware, warmtevasthoudende schaduwen werpen, zijn door hoe we ons verplaatsen (zoals met een auto rijden of met een bus reizen) en hoe we onze huizen koelen (zoals het gebruiken van een airconditioner). Hoewel we ons vaak zorgen maken over de uitlaatgassen van onze voertuigen, klinkt er een stille vraag op de achtergrond: voor studenten, die de toekomstige leiders van deze planeet zijn, welk van deze dagelijkse gewoonten is eigenlijk de grootste boosdoener in het opwarmen van onze wereld?

Dit onderzoekspaper, geschreven door Fezel Putra Achmad, duikt in die exacte vraag door te kijken naar het dagelijs leven van 63 studenten in Jakarta, Indonesië. De auteur zette zich erop gericht om de "koolstofschaduw" van deze studenten te meten, waarbij hij zich specif kind richtte op twee belangrijke variabelen: hun reis naar school en hoeveel ze thuis airconditioners gebruiken. Om dit te doen, heeft de onderzoeker niet simpelweg geraden; hij heeft een digitale vragenlijst (een Google Form) naar studenten gestuurd, waarin hen werd gevraagd hun reisafstand, hun vervoersmiddel en precies hoeveel uur zij hun airconditioners lieten draaien, te rapporteren. Vervolgens gebruikte de auteur een aangepast Python-programma (een type computercode dat werkt als een supersnelle rekenmachine) om deze dagelijkige gewoonten om te zetten in getallen die kilogrammen koolstofdioxideequivalent (kg CO₂e) per dag vertegenwoordigen.

De resultaten van dit onderzoek bleken een kleine plotwending te zijn. Lange tijd hebben veel mensen aangenomen dat de manier waarop we reizen — in de file zitten met auto's of motorfietsen — de zwaargewichtkampioen is van de koolstofemissies van studenten. Dit paper suggereert echter dat voor deze studenten de echte reus in de kamer de airconditioner is. De gegevens toonden aan dat de gemiddelde student elke dag ongeveer 6,717 kg CO₂e uitstoot. Toen de auteur dit getal uitsplitste, bleek de airconditioner verantwoordelijk te zijn voor een enorme 94,9% van dat totaal, wat gemiddeld 6,375 kg CO₂e/dag bijdroeg. In contrast hiermee was transport een veel kleinere speler, verantwoordelijk voor slechts 5,1% van de emissies, oftewel ongeveer 0,342 kg CO₂e/dag.

De studie onderzocht ook of zaken zoals geslacht of de afstand die een student aflegde de cijfers veranderden. Hoewel studenten die verder reisden inderdaad iets hogere transportemissies hadden, overschaduwde de enorme hoeveelheid elektriciteit die nodig is om airconditioners gemiddeld 9,99 uur per dag te laten draaien, de reisfactor volledig. De auteur merkt op dat deze bevinding anders zou kunnen zijn in andere plaatsen waar het openbaar vervoer minder betrouwbaar is of waar elektriciteit uit schonere bronnen komt, maar voor de studenten in deze specifieke studie was de airconditioner de dominante bron van hun dagelijkse koolstofvoetafdruk. Het paper concludeert dat, hoewel we vaak de nadruk leggen op het vertellen van studenten dat ze de bus moeten nemen of moeten fietsen, we misschien net zoveel aandacht moeten besteden aan hoe zij hun koelsystemen gebruiken, aangezien dat is waar de grootste kans ligt voor het verkleinen van hun persoonlijke koolstofschaduwen.