Factors Influencing User Acceptance, Adoption, and Long-Term Engagement with Virtual Reality Across Application Domains: A Systematic Synthesis of Review Evidence
Deze systematische synthese van review-bewijs van 2015 tot 2025 identificeert belangrijke determinanten en barrières voor de adoptie van Virtual Reality over diverse domeinen heen, waarbij de noodzaak wordt benadrukt van een geïntegreerd kader dat methodologische hiaten aanpakt en cognitieve, ervaringsgerelateerde, fysiologische en organisatorische factoren combineert om langdurige gebruikersbetrokkenheid te waarborgen.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
Stel je voor dat je zojuist een hightech bril hebt opgezet die je naar een digitale wereld transporteert. Plotseling sta je in een Maritians landschap, oefent je een operatie uit op een virtuele patiënt, of loop je door een museum in het oude Rome. Dit is Virtual Reality (VR), een technologie die is geëxplodeerd van een niche-speeltje tot een hulpmiddel dat wordt gebruikt in scholen, ziekenhuizen, fabrieken en zelfs op het slagveld. Maar hier komt het lastige deel bij: alleen omdat een technologie werkt in een gecontroleerde test, betekent dit niet dat mensen het ook daadwerkelijk zullen blijven gebruiken. Denk aan een nieuwe spelcomputer. Je bent misschien dolenthousiast om de eerste dag een uur lang te spelen, maar als de controller zwaar is, het spel saai is, of je vrienden niet meespelen, stop je er misschien een week later mee. Wetenschappers noemen dit "acceptatie" (het leuk vinden), "adoptie" (beginnen met het gebruiken) en "langdurige betrokkenheid" (erbij blijven). De grote vraag die onderzoekers proberen op te lossen is: Waarom houden sommige mensen van VR en komen ze steeds terug, terwijl anderen het één keer proberen en het daarna nooit meer aanraken?
Dit artikel is een enorme "review van reviews". In plaats van nieuwe experimenten uit te voeren, heeft de auteur, Amelia Kowalska, tientallen hoogwaardige studies, samenvattingen en rapporten verzameld en geanalyseerd die tussen 2015 en 2025 zijn gepubliceerd. Ze keek naar hoe VR wordt gebruikt in alles van onderwijs en gezondheidszorg tot toerisme en militaire training om de gemeenschappelijke draden te vinden die ervoor zorgen dat mensen "ja" zeggen en de redenen waarom ze "nee" zeggen.
De belangrijkste bevinding is dat VR-acceptatie niet slechts over één ding gaat; het is een delicaat evenwicht tussen drie verschillende krachten. Ten eerste is er de Instrumentele Kracht: Helpt dit hulpmiddel mij echt om mijn werk te doen of iets te leren? (Zoals een rekenmachine die je helpt wiskunde op te lossen). Ten tweede is er de Ervaringsgerichte Kracht: Is het leuk, meeslependend en voelt het also alsof ik er echt ben? (Zoals de sensatie van een achtbaan). Ten derde is er de Wrijvingskracht: Word ik er duizelig van, is het moeilijk te begrijpen, of ondersteunt mijn baas of docent het niet?
Het artikel suggereert dat voor kortstondig plezier, zoals een toerist die een virtueel strand ziet, de "Ervaringsgerichte Kracht" (genot en het gevoel van aanwezigheid) de hoofdrol speelt. Echter, voor serieus werk, zoals een chirurg die traint of een fabrieksmedewerker die onderdelen assembleert, worden de "Instrumentele Kracht" (bruikbaarheid) en de "Wrijvingskracht" (is het gemakkelijk te gebruiken en wordt het door de organisatie ondersteund?) de belangrijkste factoren. Als een fabrieksmedewerker de VR-headset te zwaar vindt of de software verwarrend is, zullen ze het niet gebruiken, ongeacht hoe nuttig het op papier staat.
Cruciaal is dat het artikel zich verzet tegen het idee dat we simpelweg een checklist die voor gewone computers wordt gebruikt, kunnen toepassen op VR. Het suggerekt dat standaardmodellen vaak de unieke "VR-dingen" missen, zoals Cybersickness (dat misselijke gevoel wanneer je ogen beweging zien maar je lichaam dat niet doet) en Presence (het magische gevoel dat je daadwerkelijk binnen de virtuele wereld bent). De review vindt dat Cybersickness een grote barrière is die vaak genegeerd wordt in studies, wat werkt als een verborgen drempel die mensen ervan weerhoudt om VR op de lange termijn te gebruiken.
Misschien wel de meest significante ontdekking is wat het artikel zegt over wat er mist. Het wijst erop dat we wel veel studies hebben die mensen vragen: "Zou je dit gebruiken?" (wat de intentie meet), maar dat we zeer weinig studies hebben die daadwerkelijk bijhouden of mensen het daadwerkelijk gebruiken over maanden of jaren. Het is als vragen aan een diëter of hij van plan is om gezond te eten, in plaats van te controleren wat er zes maanden later in zijn koelkast staat. Het artikel suggereert dat veel huidige studies te kort zijn, vaak slechts naar één sessie kijken, wat betekent dat we eigenlijk niet weten wat mensen op de lange termijn bij VR houdt.
Kortom, het artikel concludeert dat om VR een permanent onderdeel van ons leven te maken, we systemen moeten bouwen die niet alleen nuttig en leuk zijn, maar ook comfortabel, ondersteund worden door organisaties en bewezen werken over een langere tijd. Het roept op tot een nieuwe, verenigde manier van het meten van deze factoren die rekening houdt met de unieke eigenaardigheden van immersieve technologie, in plaats van alleen maar te gokken op basis van reacties op de korte termijn. De auteur suggereert dat totdat we het puzzelstukje van langdurige betrokkenheid oplossen en de "wrijvingsproblemen" zoals duizeligheid en een gebrek aan ondersteuning verhelpen, VR een cool gadget zal blijven die veel mensen proberen, maar die slechts enkelen echt voor de lange termijn adopteren.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.