The concept of solid waste through an artistic lens: An alternative approach to mitigate the adverse impact of urban and consumerist culture

Stel je de wereld voor als een enorme, bruisende keuken waar iedereen constant nieuwe dingen staat te bereiden. In deze keuken is "afval" niet zomaar vuilnis; het is eerder een misbegrepen ingrediënt. Al een lange tijd discussiëren wetenschappers en denkers over wat precies als afval telt. Is het iets dat kapot is? Iets dat niet gewenst is? Of is het gewoon een grondstof die nog niet het juiste recept heeft gevonden? Dit debat staat in het hart van een vakgebied genaamd duurzaamheid, dat probeert uit te zoeken hoe we kunnen leven zonder de voorraadkast van onze planeet te verstoppen. Een populair idee is de "circulaire economie", die suggereert dat we, in plaats van dingen weg te gooien, ze in een lus moeten houden door oude items in nieuwe te veranderen. Een ander concept is "upcycling", wat lijkt op het nemen van een restje brood en daar een chique crouton-salade van maken in plaats van het gewoon in de prullenbak te gooien. Mensen geven erom omdat wanneer we ons afval niet goed beheren, het zich opstapelt, onze afvoeren blokkeert, dieren schaadt en onze buurten er rommelig en onveilig uit laat zien. Maar wat als we een stapel vuilnis konden zien als een canvas voor een meesterwerk?

Dit artikel, geschreven door onderzoekers van de Kwame Nkrumah University of Science and Technology, duikt in precies die vraag. Het team, onder leiding van Samuel Prophask Asamoah, Dickson Adom en Steve Kquofi, besloot een creatieve oplossing te testen in Jamestown, een historische en levendige gemeenschap in Accra, Ghana. Jamestown is een plek vol leven, met vissers, handelaren en toeristen, maar het kampt ook met enorme bergen vast afval die de stranden en de nabijgelegen Korle Lagoon verstoppen. De onderzoekers wilden zien of het veranderen van dit afval in kunst meer kon doen dan alleen de straten schoonmaken; ze vroegen zich af of het de manier waarop mensen over afval denken kon veranderen.

Om dit te doen, hebben de onderzoekers niet alleen een rapport geschreven; ze hebben hun handen vuil gemaakt. Ze behandelden het project als een studio-experiment, waarbij ze wetenschap mengden met creativiteit. Eerst spraken ze met 22 mensen uit de gemeenschap, waaronder vissers, handelaren, leraren en zelfs schoolkinderen, om te begrijpen waarom het afval zich opstapelde. Ze ontdekten dat het probleem niet alleen lokaal was; de Odaw-rivier fungeerde als een enorme lopende band die afval uit andere wijken meevoerde en rechtstreeks op de oevers van Jamestown stortte. Ze leerden ook dat veel mensen vonden dat de overheid de afvalverwerking moest regelen, terwijl anderen de toeristen of de enorme hoeveelheid handel de schuld gaven.

Vervolgens verzamelden de onderzoekers een enorme hoeveelheid van dit "misbegrepen ingrediënt". Ze verzamelden ongeveer 3.545 kilogram aan materialen, waaronder 2.980 kilogram plastic, 290 kilogram textiel, 110 kilogram aluminium, 98 kilogram leer en 67 kilogram papier. Ze maakten alles grondig schoon, wasten het vuil en de bacteriën weg, en transformeerden het vervolgens. Met behulp van gereedschappen zoals messen, maalmachines en hittepistolen veranderden ze deze weggegooide items in twee soorten kunst: grote portretten van mensen gemaakt van plastic en textiel, en wandkleden die geschiedenis en cultuur samenweven met aluminium blikjes en stoffen.

Ten slotte hielden ze een tentoonstelling genaamd "Waste Reframed" (Afval Herkadreerd) direct bij de vissershaven van Jamestown. Ze nodigden de gemeenschap uit om de kunst te bekijken en erover te praten. De resultaten waren bemoedigend. Het artikel suggereert dat het zien van afval dat is veranderd in prachtige, betekenisvolle objecten mensen hielp beseffen dat afval niet alleen waardeloos oud ijzer is. De deelnemers, die zowel kinderen als ouderen omvatten, gaven aan dat zij geïnspireerd waren om zelf ook afval te gaan hergebruiken in hun eigen huis. Ze stelden voor dat de overheid trainingscentra zou kunnen oprichten om deze vaardigheden te onderwijzen, waardoor afvalbeheer een bron van banen en creativiteit wordt.

Het artikel concludeert dat hoewel kunst alleen de hele afvalcrisis misschien niet zal oplossen, het wel een krachtig instrument voor verandering is. Het suggereert dat door schoonheid te mengen met duurzaamheid, we onze mindset kunnen verschuiven van "weggooien" naar "creëren met". De onderzoekers betogen dat deze aanpak, geworteld in het idee dat afval een "verplaatste grondstof" is, gemeenschappen zoals Jamestown kan helpen om nieuwe manieren te vinden om hun milieuproblemen aan te pakken. Ze bevelen aan dat scholen deze vaardigheden onderwijzen en dat meer mensen worden aangemoedigd om het potentieel te zien in wat ze gewoonlijk weggooien. De studie beweert niet dat het probleem voor altijd is opgelost, maar suggereert dat het bekijken van afval door een artistieke lens een veelbelovende stap is naar een schonere, creatievere toekomst.