Performance of pathogen identification and resistance gene expression tests using ASTar(R) remnant bacterial suspension in Gram-negative contrived positive blood cultures

Stel je een ziekenhuislaboratorium voor als een drukke keuken waar chefs (wetenschappers) snel proberen uit te zoeken wat voor soort "slechte gast" (bacterie) er een feestje (een bloedkweek van een patiënt) heeft overreden en welke wapens (resistentiegenen) deze gast bij zich draagt. Normaal gesproken is dit proces traag, rommelig en houdt het in dat de gast naar verschillende kamers moet worden gestuurd voor verschillende tests, wat tijd en geld verspilt.

Dit artikel beschrijft een nieuwe, snellere manier om dit te doen met een machine genaamd ASTar. Zo werkt het, eenvoudig uitgelegd:

1. De "Restjes Soep" Strategie
Normaal gesproken, nadat de ASTar-machine een test heeft uitgevoerd om te zien hoe bacteriën op antibiotica reageren, gooit deze de vloeibare soep die de bacteriën bevat weg. Deze studie vroeg zich af: Wat als we dit niet weg zouden gooien?
In plaats daarvan bewaarden ze een klein kopje van deze "restjes soep" (ongeveer ter grootte van een enkele regendruppel) een uur of twee nadat de machine was begonnen. Ze gebruikten deze overgebleven vloeistof om direct twee andere belangrijke tests uit te voeren, in plaats van te wachten tot er een hele nieuwe dag zou beginnen om opnieuw te starten.

2. De Twee Snelle Controles
Met behulp van deze bewaarde vloeistof voerden ze twee specifieke controles uit:

• De ID-kaart Controle (MALDI-TOF MS): Ze gebruikten een hightech scanner om een "vingerafdruk" van de bacterie te maken om exact te identificeren wie het is. De resultaten waren bijna perfect; elke enkele monster kreeg een identificatie met een hoge betrouwbaarheid, en de weinige gevallen waarbij men twijfelde, werden direct opgelost door ze simpelweg nogmaals te scannen.
• De Wapen Detector (Lateral Flow Assay): Ze gebruikten speciale teststrips (zoals een zwangerschapstest, maar dan voor bacteriën) om te zien of de bacteriën specifieke "wapens" zoals CTX-M of Carbapenemase-enzymen bij zich hadden.
  • Het Resultaat: De teststrips waren ongelooflijk nauwkeurig. Ze identificeerden correct 30 van de 30 CTX-M gevallen en behaalden bijna 100% nauwkeurigheid op de Carbapenemase-tests (60 van de 61). Zelfs toen ze een realistisch scenario nabootsten waarbij ze wachtten tot de eerste test voltooid was voordat ze de tweede uitvoerden, bleven de resultaten net zo nauwkeurig.

3. De "Reflex" Workflow
De onderzoekers testten ook een "reflex"-aanpak. Denk hierbij aan een beveiliger die eerst je ID controleert, en alleen als je er verdacht uitziet, direct je zakken controleert op wapens. In deze studie wachtten ze tot de ASTar-machine de eerste resultaten gaf voordat ze de resistentietests uitvoerden. Dit vertraagde de boel niet en maakte de resultaten ook niet minder nauwkeurig.

4. De Kern van het Verhaal
De studie concludeert dat ziekenhuizen door middel van deze "restjes soep"-methode het volgende kunnen bereiken:

• Het ID en de wapenlijst van de bacterie veel sneller verkrijgen (in ongeveer 6 uur totaal, met sommige resultaten beschikbaar in slechts 1–2 uur).
• Geld besparen in vergelijking met dure, alles-in-één commerciële tests (zoals multiplex PCR).

Kortom, dit artikel laat zien dat je het bewijs niet na de eerste test weg hoeft te gooien. Door de overgebleven bacteriesoep te hergebruiken, kun je sneller en goedkoper een volledig beeld van de infectie krijgen, waardoor artsen sneller het juiste medicijn kunnen voorschrijven.