Aspirin and healthy longevity within racial and ethnic minoritized older adults in the United States

Decennialang heeft de medische gemeenschap gedebatteerd over de vraag of een eenvoudige, goedkope dagelijkse pil oudere volwassenen een langer en gezonder leven kon bieden. Het idee draait om laaggedoseerd aspirine, een medicijn dat al lang bekend staat om het verdunnen van het bloed en het voorkomen van stolsels. Jarenlang geloofden artsen dat dit mechanisme het verouderende hart en brein zou kunnen beschermen, wat potentieel de opkomst van beperkingen, dementie of overlijden zou kunnen vertragen. Echter, een grote wereldwijde studie bekend als ASPREE testte dit idee eerder bij een brede groep oudere volwassenen en vond geen algemeen voordeel. Sterker nog, de studie suggereerde dat voor de gemiddelde persoon boven de 70 de risico's op bloedingen zwaarder wogen dan de potentiële winst. Toch merkten onderzoekers, toen ze de gegevens nauwkeuriger bekeken, iets subtiels op: de resultaten waren niet voor iedereen hetzelfde. Specifiek waren er aanwijzingen dat de pil anders zou kunnen werken voor mensen uit raciale en etnische minderheidsgroepen in de Verenigde Staten, die vaak te maken hebben met hogere risico's op chronische ziekten en beperkingen. Deze nieuwe analyse stelt een preciezere vraag: in plaats van te vragen of de pil voor iedereen werkt, kunnen we identificeren welke specifieke individuen binnen deze minderheidsgroepen er daadwerkelijk baat bij zouden kunnen hebben?

Om dit te beantwoorden, richtte een team van onderzoekers zich op de gegevens van de oorspronkelijke ASPREE-studie, waarbij zij specifiek focusten op 1.270 deelnemers in de Verenigde Staten die zichzelf identificeerden als ofwel Zwart of als Hispanic. Deze individuen waren allemaal ouder dan 65 en hadden bij aanvang van de studie geen geschiedenis van hartziekten, dementie of aanhoudende fysieke beperkingen. Zij werden willekeurig toegewezen aan het dagelijks slikken van ofwel laaggedoseerd aspirine, ofwel een placebo, een onschadelijke pil die er identiek uitzag maar geen medicijn bevatte. De onderzoekers volgden hen gedurende vijf jaar en hielden de eerste gebeurtenis van overlijden, aanhoudende fysieke beperking of dementie in de gaten. In plaats van simpelweg de twee groepen als geheel te vergelijken, gebruikte het team een geavanceerde computermodelleringstechniek om naar elk persoon individueel te kijken. Deze methode stelde hen in staat om te schatten hoeveel het risico van een specifook persoon op deze negatieve uitkomsten zou veranderen als zij aspirine zouden nemen versus wanneer zij de placebo zouden nemen, gebaseerd op hun unieke mix van leeftijd, medische geschiedenis en levensstijlfactoren.

De resultaten onthulden een verhaal dat veel complexer is dan een simpel "ja" of "nee". Wanneer de onderzoekers naar de gehele groep zwarte en Hispanic deelnemers samen keken, suggereerden de gegevens een lager risico op beperking of overlijden voor degenen die aspirine namen vergeleken met de placebogroep, hoewel dit een geschatte associatie was en geen uniform effect. De meest significante bevinding was echter dat dit voordeel niet gelijkmatig verdeeld was over alle deelnemers. De computermodellen sorteerden de mensen in drie verschillende groepen op basis van hun voorspelde reactie op het medicijn. Eén groep, gekenmerkt door een specifiek profiel van hogere gezondheidsrisico's, vertoonde een dramatische verbetering. Voor deze individuen — de "subgroep met het grootste voorspelde voordeel" — verminderde het slikken van aspirine het vijfjaarlijkse risico op beperking of overlijden met ongeveer 11 procentpunten vergeleken met het niet innemen ervan, hoewel de statistische betrouwbaarheidsinterval voor deze schatting breed was en net boven nul uitkwam. In contrast hiermee vertoonde een andere groep, met een ander gezondheidsprofiel, helemaal geen voordeel, en voor sommigen suggereerden de gegevens zelfs dat de pil licht schadelijk zou kunnen zijn.

De mensen die het meeste baat zouden hebben bij de aspirine deelden een herkenbare set kenmerken. Zij waren de anderen in de studie vaak iets jonger, vaker alleenwonend en vaker huidige rokers. Zij hadden ook hogere percentages diabetes en obesitas, een hogere bloeddruk en namen vaker medicatie in voor een hoge bloeddruk. Paradoxaal genoeg hadden zij ook een sterkere handknijpkracht en hogere niveaus van hemoglobine in hun bloed. Deze specifieke combinatie van factoren leek te fungeren als een signaal dat hun lichamen goed zouden reageren op de bloedverdunnende werking van het medicijn. Ondertussen hadden degenen die niet profiteerden vaak andere kenmerken, zoals een lagere bloeddruk en geen geschiedenis van roken. De onderzoekers ontdekten dat de traditionele manier van naar gegevens kijken, die iedereen binnen een raciale groep vaak als hetzelfde behandelt, deze cruciale verschillen over het hoofd zou hebben gezien. Door naar de individuele details te kijken, konden zij zien dat de pil een krachtig hulpmiddel was voor sommigen, maar niet voor anderen.

Het is belangrijk om te begrijpen dat deze bevindingen een suggestie zijn, en geen definitieve regel voor artsen om onmiddellijk te volgen. Omdat deze analyse werd uitgevoerd nadat de oorspronkelijke studie was voltooid, gebruikmakend van een nieuw type computermodel, moeten de resultaten opnieuw worden getest bij een nieuwe groep mensen voordat ze de medische praktijk kunnen veranderen. De onderzoekers benadrukken zorgvuldig dat hun werk niet bewijst dat aspirine de juiste keuze is voor elke zwarte of Hispanic oudere volwassene. In plaats daarvan suggereert het dat de oude benadering van het geven van hetzelfde advies aan iedereen binnen een demografische groep te onhandig is. De studie wijst naar een toekomst waarin preventieve zorg op maat kan worden gemaakt voor het individu, waarbij de juiste behandeling wordt afgestemd op de persoon wiens specifieke gezondheidsprofiel aangeeft dat zij er daadwerkelijk baat bij zullen hebben. Totdat die toekomst arriveert, blijft de boodschap er een van voorzichtigheid: hoewel de gegevens veelbelovend zijn voor een specifieke subgroep, moet de beslissing om met aspirine te beginnen voor preventie nog steeds zorgvuldig worden genomen in overleg met een arts, rekening houdend met de risico's en het gebrek aan definitief bewijs voor de algemene populatie.