The Effect of Residential University Life on Galala dental students: A Cross-sectional Observational Study

Technische Samenvatting: Het effect van het residentiële universiteitsleven op tandheelkundestudenten aan de Galala University

Probleemstelling
Cariës is een multifactoriële infectieziekte die wordt beïnvloed door eetgewoonten, speekselvulling en omgevingsfactoren. Het universiteitsleven vormt een kritieke ontwikkelingsfase waarin veranderingen in de levensstijl—met name met betrekking tot dieet, stressniveaus, slaappatronen en mondhygiëneroutines—het risico op cariës aanzienlijk kunnen veranderen. Hoewel de bestaande literatuur suggereert dat het residentiële universiteitsleven (wonen in studentenflats/dormitories) vaak leidt tot ongebalanceerde diëten en verstoorde slaap, wat potentieel de prevalentie van cariës verhoogt, is er een tekort aan epidemiologische gegevens over hoe deze specifieke woonomgeving de prevalentie bij senior tandheelkundestudenten beïnvloedt. In tegen tegenstelling tot de algemene populatie beschikken tandheelkundestudenten over professionele kennis over cariëspreventie, wat de levensstijlgerelateerde risico's kan mitigeren. Deze studie had als doel te bepalen of het residentiële universiteitsleven aan de Galala University een significante impact heeft op de prevalentie van tandheelkundige cariës onder senior tandheelkundestudenten in vergelijking met hun niet-residentiële leeftgenoten.

Methodologie
Dit was een observationele dwarsdoorsnedestudie uitgevoerd aan de Galala University waarbij 303 tandheelkundestudenten (176 bewoners en 127 niet-bewoners) in hun 4e of 5e studiejaar werden betrokken. De studie volgde de Verklaring van Helsinki en ontving ethische goedkeuring van de Research Ethics Committee van de Faculteit voor Orale en Tandheelkunde van de Cairo University.

• Deelnemers: De inclusiecriteria vereisten dat studenten de instructie in cariologie hadden voltooid, ten minste één jaar klinische praktijkervaring hadden en medisch gezond waren. Exclusiecriteria waren van toepassing op studenten in de jaren 1–3 en niet-tandheelkundestudenten.
• Gegevensverzameling:
  • Vragenlijst: Een anonieme elektronische enquête (Google Forms) verzamelde demografische gegevens, dagelijkse mondzorgpraktijken (frequentie van poetsen, timing, flossen, gebruik van gefluoreerde tandpasta) en de zelf waargenomen cariësrisico.
  • Klinisch onderzoek: De primaire uitkomstmaat was de DMFT-index (Decayed, Missing, and Filled Teeth), beoordeeld via klinisch onderzoek met behulp van WHO-criteria (sonde, spiegel, watjes).
  • Kalibratie: Inter- en intra-onderzoeker betrouwbaarheid werd gewaarborgd door middel van kalibratie-oefeningen volgens de WHO-richtlijnen voor mondgezondheidsonderzoek.
• Statistische Analyse: De gegevens werden geanalyseerd met SPSS v28. De onafhankelijke Student's t-toets en de Mann-Whitney U-toets werden gebruikt voor kwantitatieve gegevens, terwijl de Chi-kwadraat- en Fisher's exact tests kwalitatieve variabelen beoordeelden. De correlatie tussen de verblijfsstatus en DMFT-scores werd geëvalueerd met de Spearman-correlatie. Statistische significantie werd vastgesteld op $P < 0,05$.

Belangrijkste Resultaten

• Demografie: De gemiddelde leeftijd van de cohort was 24,05 ± 0,89 jaar, met 61,4% mannen en 38,6% vrouwen. Er waren geen statistisch significante verschillen in leeftijd, geslacht of academisch niveau tussen de groepen bewoners en niet-bewoners.
• Preventief Gedrag: Er werden significante verschillen waargenomen in specifieke mondhygiënepraktijken op basis van verblijfplaats:
  • Poetsfrequentie: Bewoners waren significant vaker geneigd om tweemaal daags te poetsen (54,5% versus 37,8% voor niet-bewoners; $P=0,003$).
  • Vergeten poetsen: Bewoners rapporteerden minder vaak te vergeten te poetsen (34,7% versus 21,3% voor niet-bewoners; $P=0,008$).
  • Poetsen op de universiteit: Bewoners waren significant vaker geneigd om op de universiteit te poetsen (17,6% "altijd" en 18,8% "bijna altijd") vergeleken met niet-bewoners, van wie 50,4% aangaf nooit op de universiteit te poetsen ($P=0,001$).
  • Andere factoren: Er werden geen significante verschillen gevonden met betrekking tot de frequentie van flossen, het gebruik van gefluoreerde tandpasta, dieetmodificatie voor cariëspreventie of het zelf waargenomen cariësrisico.
• Cariëservaring (DMFT):
  • De gemiddelde DMFT-score van de totale steekproef was 3,14 ± 2,86, wat wijst op een milde tot matige cariëslast.
  • Vergelijking: Er was geen statistisch significant verschil in de gemiddelde DMFT-scores tussen bewoners (2,94 ± 2,73) en niet-bewoners (3,19 ± 2,91; $P=0,859$).
  • Correlatie: De verblijfsstatus vertoonde geen significante correlatie met de DMFT-scores ($r=0,013, P=0,822$).

Belangrijkste Bijdragen
De studie draagt bij aan de orale epidemiologie door de variabele van de verblijfsstatus te isoleren binnen een hoogopgeleide, homogene populatie (tandheelkundestudenten). Het benadrukt een dissociatie tussen gedragsmatige voordelen en klinische uitkomsten: hoewel residentiële studenten een superieure naleving van specifieke preventieve gedragingen vertoonden (met name wat betreft poetsfrequentie en -locatie), vertaalden deze gewoonten zich niet naar een statistisch lagere cariëslast vergeleken met niet-bewoners. De bevindingen suggereren dat professionele opleiding en gedeelde academische stressoren de risicofactoren voor cariës kunnen homogeniseren over verschillende woonomgevingen, waardoor de potentieel negatieve effecten van het leven in een studentenflat worden geneutraliseerd.

Betekenis en Claims
De auteurs concluderen dat het residentiële universiteitsleven geen significant effect had op de prevalentie van cariës bij senior tandheelkundestudenten aan de Galala University. De studie stelt dat het gebrek aan verschil in DMFT-scores, ondanks de variaties in gedrag, de veelzijdige etiologie van tandheelkundige cariës onderstreept, waarbij kennis en professionele training de levensstijlrisico's kunnen mitigeren.

De auteurs kaderen hun bevindingen bescheiden als exploratief in plaats van bevestigend, waarbij zij wijzen op beperkingen zoals het dwarsdoorsnededesign (dat causale gevolgtrekking verhindert), de afhankelijkheid van zelfgerapporteerde gegevens (risico op herinneringsbias en sociale wenselijkheid) en het single-center karakter van de studie. De auteurs suggereren dat toekomstig onderzoek longitudinale ontwerpen moet hanteren en meer gevoelige variabelen moet bevatten, zoals dieetbeoordeling, slaapmonitoring en salivaire biomarkers, om de verschuivingen in levensstijlfactoren op de ontwikkeling van cariës beter te begrijpen.

Uiteindelijk impliceert de studie dat institutionele ondersteuning en mondgezondheidsbevordering binnen het curriculum cruciaal zijn in het neutraliseren van traditionele risicofactoren voor cariës die geassocieerd worden met het universiteitsleven, en dat het overbruggen van de kloof tussen theoretische kennis en feitelijke preventieve praktijk een sleuteluitdaging blijft binnen de tandheelkundige opleiding.