Infrastructure Investments and Banking Stability: Does Regulatory Quality Matter in Developing Countries?
Deze studie naar 43 ontwikkelende landen van 2000 tot 2022 onthult dat terwijl investeringen in transportinfrastructuur de bankstabiliteit verbeteren en energie-investeringen deze ondermijnen, een hoge kwaliteit van regelgeving (specifiek boven een drempelwaarde van 0,295) niet alleen de voordelen van transport- en ICT-investeringen versterkt, maar ook de negatieve impact van energie-investeringen op de bankstabiliteit omkeert.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
In de ontwikkelende wereld wordt het pad naar economische welvaart vaak geplaveid met beton, staal en glasvezelkabels. Overheden en internationale organisaties pompen miljarden in de bouw van wegen, elektriciteitsnetwerken en digitale netwerken, uitgaande van de overtuiging dat deze fysieke fundamenten essentieel zijn voor groei. Wanneer een land een nieuwe snelweg bouwt of het elektriciteitsnet uitbreidt, verwacht men dat bedrijven zullen floreren, de handel zal toenemen en de levensstandaard zal stijgen. Er is echter een tweede, minder zichtbare laag aan dit verhaal: het financiële systeem dat deze projecten betaalt. In veel ontwikkelende landen zijn banken de primaire kredietverleners voor grootschalige infrastructuurdeals. Dit creëert een delicaat evenwicht. Als de projecten slagen, groeit de economie, kunnen leners hun schulden terugbetalen en worden de banken sterker. Maar als de projecten stagneren, over budget gaan of niet het gewenste resultaat leveren, blijven de banken met de gebakken好处 zitten, wat potentieel de stabiliteit van het gehele financiële systeem bedreigt. De cruciale vraag voor economen en beleidsmakers is niet alleen of infrastructuur de economie helpt, maar onder welke omstandigheden het de banken die het financieren helpt of juist schaadt.
Een recente studie door Eric Obama van de Université de Yaoundé II pakt deze complexe relatie aan door te kijken naar 43 ontwikkelende landen over een periode van tweeëntwintig jaar. De onderzoeker wilde begrijpen hoe verschillende soorten infrastructuur — specifiek transport, energie en digitale technologie — de stabiliteit van banksystemen beïnvloeden. Cruciaal is dat de studie ook de rol van "regulatieve kwaliteit" onderzocht, een maatstaf voor hoe goed een overheid regels ontwerpt en handhaaft die ervoor zorgen dat markten eerlijk en efficiënt kunnen functioneren. De bevindingen laten zien dat infrastructuur geen enkele, uniforme kracht is; de impact ervan hangt sterk af van de sector die wordt gebouwd en de kwaliteit van de wetten die het beheersen.
De analyse laat zien dat investeringen in transportinfrastructuur, zoals wegen en spoorwegen, het banksysteem over het algemeen versterken. Deze projecten verlagen de kosten voor het vervoer van goederen en mensen, wat de economische activiteit stimuleert en bedrijven en individuen helpt hun schulden terug te betalen. Evenzo verbeteren investeringen in informatie- en communicatietechnologie, zoals mobiele netwerken, de toegang tot financiële diensten en verminderen ze de risico's die banken lopen bij het verlenen van krediet. In beide gevallen werkt het geld dat wordt uitgegeven aan de bouw van deze netwerken als een stabilisator voor de financiële sector.
Het verhaal verandert echter wanneer we kijken naar energie-infrastructuur. De studie vond dat zware investeringen in energieopwekking en -distributie gemiddeld de bankstabiliteit in deze landen verzwakken. Dit contra-intuïtieve resultaat komt waarschijnlijk voort uit de aard van energieprojecten, die vaak enorme kapitaalinjecties vooraf vereisen, jaren nodig hebben om voltooid te worden en gevoelig zijn voor vertragingen en kostenoverschrijdingen. Wanneer een bank geld leent voor een elektriciteitscentrale die vastloopt in de constructiefase of niet volgens plan functioneert, stijgt het risico op wanbetaling, wat druk legt op de gezondheid van de bank.
Toch suggereert het onderzoek niet dat investeringen in energie gedoemd zijn te mislukken. In plaats daarvan wijst het op een krachtige hefboom die de situatie kan omdraaien: de kwaliteit van de regulering. De studie laat zien dat de kwaliteit van de regels en voorschriften van een land als een schakelaar werkt. Wanneer de kwaliteit van de regulering laag is, hebben energieprojecten de neiging de banken te schaden. Maar zodra het reguleringsmilieu van een land een specifieke drempel overschrijdt, kantelt de dynamiek. De data identificeert een precies kantelpunt: wanneer de score voor de kwaliteit van de regulering de 0,295 overschrijdt, verdwijnt de negatieve impact van energie-investeringen en begint deze positief te worden. In simpelere termen: als een overheid beschikt over sterke, effectieve regels voor het beheren van contracten, het toezicht op de bouw en het waarborgen van transparantie, worden de risico's van het bouwen van centrales goed genoeg beheerst zodat de projecten uiteindelijk de banken die hen financieren helpen in plaats van schade toe te brengen.
Deze relatie is niet overal hetzelfde. De studie benadrukt een duidelijk verschil tussen Afrikaanse en Aziatische landen. In Afrika is de kwaliteit van de regulering bijzonder cruciaal voor transportprojecten; betere regels maken een enorm verschil in hoeveel deze wegen en sporen de banken helpen. In Azië is het beeld genuanceerder. Hoewel transport- en digitale investeringen voordelig blijven, vertoont de interactie tussen regulering en energieprojecten een ander patroon. In sommige Aziatische contexten, zelfs met goede regulering, zorgt de specifieke mix van factoren ervoor dat de voordelen van energie-investeringen op de bankstabiliteit minder uitgesproken zijn of een nog hoger niveau van institutionele kwaliteit vereisen om werkelijkheid te worden. Dit suggereert dat een eenheidsbenadering voor infrastructuurbeleid niet werkt; wat een bank in de ene regio helpt, helpt het misschien niet in een andere.
De onderzoekers kwamen tot deze conclusies door een enorme hoeveelheid data te analyseren met behulp van geavanceerde statistische methoden die rekening houden met het feit dat de stabiliteit van banken de loop van de tijd volgt en dat landen elkaar beïnvloeden. Ze testten hun bevindingen door naar verschillende maten van bankgezondheid te kijken, zoals de ratio van slechte leningen, en de resultaten bleven consistent. De studie sloot ook de mogelijkheid uit dat de resultaten simpelweg te wijten waren aan algemene economische groei of de omvang van de bancaire sector; de specifieke soort infrastructuur en de kwaliteit van de regulerende omgeving waren de beslissende factoren.
De implicaties van deze bevindingen zijn duidelijk voor beleidsmakers in ontwikkelende landen. Het bouwen van infrastructuur is niet alleen een constructie-uitdaging; het is een financiële managementuitdaging. Overheden moeten prioriteit geven aan investeringen in transport en digitale netwerken, aangezien deze sectoren een betrouwbaar pad bieden om zowel de economie als het banksysteem te versterken. Voor energieprojecten, die vaak essentieel maar risicovol zijn, moet de focus verschuiven naar het institutionele kader. Voordat de eerste spade in de grond gaat voor een nieuwe elektriciteitscentrale, moet een land ervoor zorgen dat de reguleringssystemen robuust genoeg zijn om de complexiteit en het risico aan te kunnen. Als de regels zwak zijn, kan het project een last worden voor de banken. Als de regels sterk zijn, specifiek boven de geïdentificeerde drempel van 0,295, kan datzelfde project een pijler van financiële stabiliteit worden. Uiteindelijk suggereert de studie dat het succes van infrastructuurinvesteringen niet gegarandeerd wordt door de bakstenen en het cement alleen, maar door de onzichtbare architectuur van wetten en regelgeving die hen leiden.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.