WITHDRAWN: Mediating Effects of Coping Strategies Between Activation for Self-Management of Back Pain and Work Engagement: A Cross-Sectional Study of Cardiac Catheterization Laboratory Nurses

In de hooggespannen omgeving van een ziekenhuis vereisen bepaalde rollen een unieke combinatie van intense concentratie en emotionele veerkracht. Verpleegkundigen die werken in hartkatheterisatielaboratoria, waar artsen delicate procedures uitvoert om geblokkeerde hartvaten te openen, worden geconfronteerd met een specifieke vorm van druk. Zij moeten hun eigen fysieke welzijn beheren en tegelijkertijd patiënten ondersteunen tijdens levensbedreigende momenten. Om te begrijpen hoe deze professionals betrokken en effectief blijven, kijken onderzoekers vaak naar twee kernconcepten: de drang om de eigen gezondheid te beheren en de manieren waarop mensen met stress omgaan. Het eerste concept, vaak activatie voor zelfmanagement genoemd, is simpelweg de interne motivatie die een persoon heeft om de controle over de eigen fysieke conditie te nemen, zoals het beheersen van rugpijn. Het tweede concept heeft betrekking op copingstrategieën, wat de mentale en gedragsmatige instrumenten zijn die mensen gebruiken om met moeilijke situaties om te gaan. Wanneer deze twee krachten op elkaar inwerken, kunnen ze bepalen hoe diep een werknemer zich verbonden voelt met zijn werk, een staat die bekend staat als werkbetrokkenheid. Het begrijpen van deze relatie is essentieel omdat een verpleegkundige die opgebrand is of pijn heeft, niet de beste zorg kan bieden, en weten wat hen helpt om betrokken te blijven, kan de gehele ziekenhuisomgeving verbeteren.

Een team van onderzoekers van het Eerste Ziekenhuis van Nanjing in China zette zich scharpe om precies te onderzoeken hoe deze factoren onder verpleegkundigen in hartkatheterisatielaboratoria met elkaar verbonden zijn. Zij richtten zich specifiek op de link tussen de motivatie van een verpleegkundige om de eigen rugpijn te beheersen en hun niveau van betrokkenheid bij het werk. De onderzoekers stelden voor dat de manier waarop deze verpleegkundigen kozen om met stress om te gaan, het ontbrekende puzzelstukje zou kunnen zijn dat verklaart waarom sommigen betrokken blijven terwijl anderen dat niet doen. Met andere woorden, zij wilden zien of de specifieke methoden die verpleegkundigen gebruikten om hun moeilijkheden aan te pakken, de brug vormden tussen het beheersen van hun pijn en het volledig betrokken blijven bij hun taken. Om dit te onderzoeken, voerde het team een cross-sectionele studie uit, wat betekent dat zij informatie verzamelden van een groep verpleegkundigen op één enkel moment om te zien hoe deze verschillende elementen met elkaar samenhingen. De studie betrof verpleegkundigen die werken in de gespecialiseerde hartkatheterisatielabs, een omgeving die bekendstaat om de veeleisende fysieke en emotionele eisen.

Het verhaal van dit onderzoek eindigt echter niet met een lijst van bevindingen of een duidelijke conclusie over hoe deze verpleegkundigen te helpen. De volledige tekst van de studie, die online als preprint werd geplaatst, is officieel door de auteurs ingetrokken. De onderzoekers hebben een formele mededeling uitgebracht waarin staat dat het werk werd ingediend en openbaar gemaakt zonder de volledige toestemming van elke betrokken auteur. Vanwege dit gebrek aan eenstemmige overeenstemming hebben de auteurs expliciet verzocht om dit werk niet als referentie te citeren door de wetenschappelijke gemeenschap en het publiek. Bijgevolg blijven de specifieke gegevens over hoe copingstrategieën de relatie tussen pijnbeheersing en werkbetrokkenheid beïnvloedden, ongepubliceerd en onbeschikbaar. De studie, die tot doel had de innerlijke werking van de veerkracht van verpleegkundigen in een omgeving met hoge druk te onthullen, is niet langer toegankelijk voor beoordeling, en de vragen die zij trachtte te beantwoorden, blijven onbeantwoord.