Trends in psychological distress and associated disability in the Australian working population (2001–2022)

Technische Samenvatting: Trends in Psychologische Distress en Geassocieerde Arbeidsongeschiktheid in de Australische Werkende Bevolking (2001–2022)

Probleemstelling
Er bestaat een wijdverbreid publiek sentiment dat de mentale gezondheid van de populatie in de loop der tijd verslechtert, maar empirische ondersteuning voor deze bewering blijft gemengd. Hoewel wereldwijde meta-analyses wijzen op slechts kleine toenames in de prevalentie van mentale stoornissen in de afgelopen 40 jaar, duiden recente indicaties op een verslechterende mentale gezondheid specifiek bij jongere leeftijdscategorieën. Bovendien zijn de economische kosten verbonden aan mentale gezondheidsproblemen, met name via mechanismen voor arbeidsongeschiktheidssteun, een groeiende zorg. Eerder onderzoek in Australië merkte een divergentie op tussen stabiele prevalentiecijfers van veelvoorkomende mentale stoornissen (CMD) en stijgende betalingen van de Disability Support Pension (DSP) voor psychiatrische aandoeningen tussen 2001 en 2014. Echter, het traject van deze metrieken over het daaropvolgende decennium, met name met betrekking tot specifieke leeftijds- en genderdemografieën, is nog onvoldoende onderzocht. Deze studie adresseert dit gat door de populatieniveau-cijfers van psychologische distress te contrasteren met administratieve gegevens over DSP-betalingen voor psychiatrische aandoeningen in de Australische werkende populatie van 2001 tot 2022.

Methodologie
De studie maakte gebruik van een longitudinaal ontwerp waarbij twee afzonderlijke gegevensbronnen werden gecombineerd:

1. Psychologische Distress: De gegevens waren afkomstig uit zeven iteraties van de Australian National Health Survey (NHS) en de Australian Health Survey (AHS), uitgevoerd tussen 2001–02 en 2021–22. De analyse richtte zich op volwassenen in de leeftijd van 18–64 jaar. Psychologische distress werd gemeten met behulp van de 10-item Kessler Psychological Distress Scale (K10). Hoge distress werd gedefinieerd als een score van ≥22, een drempelwaarde die indicatief is voor waarschijnlijke CMD. Leeftijd-gestandaardiseerde prevalentieschattingen werden berekend tegen de Estimated Resident Population (ERP).
2. Disability Support Pension (DSP): Jaarlijkse administratieve gegevens over DSP-ontvangers voor psychologische/psychiatrische aandoeningen werden verkregen uit de Department of Social Services (2001–2024). De cijfers werden berekend als het percentage van de werkende populatie (16–64 jaar) dat DSP ontvangt voor deze aandoeningen.

Statistische Analyse
Tijdstrends werden beoordeeld met behulp van Generalized Linear Models (GLM) met een quasibinomiale familie en een logit-link om proporties te modelleren.

• Algemene Trends: Het kalenderjaar werd opgenomen als een tweede-graads polynoomterm (lineair en kwadratisch) om niet-lineaire temporele veranderingen te vangen.
• Subgroepanalyse: Om de niet-lineaire trends te interpreteren, werden vervolganalyses beperkt tot de periode na 2011 voor distress en na 2014 voor DSP-gegevens (vanwege beperkingen in de beschikbaarheid van gegevens). Interactietermen tussen jaar en leeftijdsgroep werden afzonderlijk gemodelleerd voor mannen en vrouwen.
• Trendschatting: Gemiddelde lineaire trends werden berekend in eenheden van procentpunten met behulp van verschil-quotiënten van voorspelde waarschijnlijkheden, waarbij Z-ratio's en asymptotische p-waarden werden gerapporteerd. Alle analyses werden uitgevoerd in R (versie 4.4.3).

Belangrijkste Resultaten

• Psychologische Distress (2001–2022): De prevalentie van hoge psychologische distress volgde een U-vormig traject. Het daalde van 13,07% in 2001 naar een dieptepunt van 11,03% in 2011, en steeg vervolgens naar 1wares 14,24% in 2022. De positieve kwadratische trend gaf een significante verschuiving aan richting een toenemende prevalentie na 2011.
  • Demografische Specificiteit: De stijging was het meest uitgesproken onder jonge vrouwen (18–24 jaar), die een cumulatieve toename ervoeren van 7,48% tussen 2011 en 2022 (een gemiddelde jaarlijkse stijging van 0,68 procentpunt, p<0,001). Significante stijgingen werden ook waargenomen bij vrouwen in de leeftijd van 25–34 en 55–64 jaar, en mannen in de leeftijd van 25–34, 45–54 en 55–64 jaar, hoewel de omvang het hoogst was bij jonge vrouwen.
• DSP-betalingen (2001–2024): Het totale percentage werkende Australiërs dat DSP ontvangt, daalde van 4,94% in 2001 naar 3,88% in 2024. Echter, het aandeel dat specifiek voor psychologische/psychiatrische aandoeningen DSP ontvangt, steeg van 1,12% in 2001 naar een piek van 1,69% in 2014, alvorens licht te dalen naar 1,59% in 2024.
  • Demografische Specificiteit: Sinds 2014 is de algemene trend voor psychiatrische DSP-ontvangst negatief. Dit maskeert echter een divergente trend per leeftijd: jongere leeftijdsgroepen (16–25 jaar) vertoonden een significante toename in de ontvangst van DSP voor psychiatrische aandoeningen (p<0,001), terwijl oudere groepen (>25 jaar) significante dalingen vertoonden.
  • Proportionele Verschuiving: Ondanks de algemene daling van de DSP-aantallen, nam het relatieve aandeel van DSP's toegeschreven aan psychologische/psychiatrische aandoeningen toe van 32,57% in 2014 naar 41,14% in 2024, grotendeels gedreven door een afname van musculoskeletale DSP's.

Belangrijkste Bijdragen

• Divergerende Trajecten: De studie identificeert een omkering van de trends vergeleken met eerdere bevindingen (2001–2014). Waar eerder werd waargenomen dat stabiele distress-cijfers samenvielen met stijgende DSP's, laten de afgelopen tien jaar stijgende distress-cijfers samenvallen met een algemene daling van de DSP-betalingen (gedreven door beleidstightening), met uitzondering van specifieke jongere cohorten.
• Demografische Granulariteit: Het onderzoek biedt een genuanceerde uitsplitsing van deze trends naar leeftijd en geslacht, waarbij wordt benadrukt dat de golf van psychologische distress en de recente stijging van de psychiatrische DSP-ontvangst onevenredig geconcentreerd zijn bij jonge vrouwen (18–24) en, in mindere mate, jonge mannen (16–25).
• Synthese van Gegevens: Door huishoudelijke enquêtes (subjectieve distress) te integreren met administratieve welzijnsgegevens (objectieve arbeidsongeschiktheid), biedt de studie een completer beeld van het mentale gezondheidslandschap dan welke metriek alleen zou kunnen bieden.

Betekenis en Claims
De auteurs concluderen dat de mentale gezondheid van de Australische werkende populatie niet uniform verslechtert, maar gekenmerkt wordt door een specifieke, verontrustende acceleratie van distress onder jongere cohorten, met name bij jonge vrouwen. De studie stelt dat de inverse relatie die in het laatste decennium werd waargenomen (stijgende distress maar dalende algemene DSP-cijfers) suggereert dat beleidswijzigingen die de criteria voor geschiktheid hebben aangescherpt, er weliswaar in zijn geslaagd het totale aantal DSP's te verminderen, maar mogelijk niet voorzien in de specifieke behoeften van jongere populaties, wier cijfers van zowel distress als psychiatrische arbeidsongeschiktheidssteun stijgen.

Het artikel beweert dat deze bevindingen onderstrepen dat er een dringende behoefte is aan gerichte preventie- en interventiestrategieën voor jongere leeftijdsgroepen, met name voor jonge vrouwen. De auteurs suggereren dat potentiële drijfveren voor deze trend digitale technologie, zorgen over lichaamsbeeld gerelateerd aan sociale media, toenemende eenzaamheid, blootstelling aan interpersoonlijk trauma en sociaaleconomische stressoren zoals de kosten van levensondering kunnen zijn. De studie benadrukt dat hoewel de K10 een proxy is voor CMD en DSP-gegevens de beleidsgeschiktheid reflecteren, de convergentie van de toename in zelfgerapporteerde distress en de stijging in de ondersteuning bij arbeidsongeschiktheid onder jongeren een ernstige volksgezondheidsproblematiek signaleert die verdere onderzoek en middelenallocatie vereist.