Development stage shapes economic growth dynamics in developing and developed economies
Deze studie analyseert 140 landen van 1990 tot 2020 om aan te tonen dat de drijfveren van economische groei significant verschillen per ontwikkelingsstadium, waarbij ontwikkelende economieën primair vertrouwen op kapitaalvorming en handelsopenheid, terwijl ontwikkelde economieën afhankelijk zijn van menselijk kapitaal en buitenlandse directe investeringen vanwege de afnemende rendementen op fysiek kapitaal.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
Stel je de wereldeconomie voor als een enorme, bruisende bouwplaats waar elk land probeert een wolkenkrabber van rijkdom te bouwen. Decennialang dachten economen dat iedereen precies hetzelfde blauwdruk gebruikte: gewoon meer bakstenen stapelen (kapitaal), meer arbeiders inhuren en de poorten verder openzetten (handel). Maar deze nieuwe studie, die naar 140 landen keek over een periode van 30 jaar (van 1990 tot 2020), suggereert dat die blauwdruk een beetje een mythe is. De onderzoekers ontdekten dat het "geheime ingrediënt" voor het bouwen van een wolkenkrabber volledig verandert, afhankelijk van of je een kleine schuur of een toren van 100 verdiepingen aan het bouwen bent.
De "Schuur"-bouwers: Ontwikkelende economieën
Zie ontwikkelende economieën als landen in de beginfase van de constructie. Ze zijn nog bezig met het leggen van de fundering en het oprichten van de stalen balken. Voor deze bouwers suggereert de studie dat de krachtigste instrumenten Bruto Kapitaalvorming zijn (wat vergelijkbaar is met het storten van beton en het kopen van zware machines) en Handelsopenheid (het openen van de poorten om materialen van overal vandaan te halen).
De gegevens laten zien dat voor deze landen elke extra investering in fysieke zaken een enorme impact heeft. De studie vond dat Bruto Kapitaalvorming een coëfficiënt heeft van 0,184, en Handelsopenheid een coëfficiënt van 0,125. In begrijpelijke taal betekent dit dat als een ontwikkelend land meer fabrieken bouwt of zijn grenzen opent voor meer handel, de groeicijfers aanzienlijk omhoog springen. Het is alsof een nieuwe bouwploeg een verse levering bakstenen krijgt; ze kunnen twee keer zo snel bouwen.
De studie geeft echter ook een hint naar een verraderlijke val voor deze bouwers: Natuurlijke Hulpbronnenrenten. Hoewel het bezit van olie of goud een snelle route lijkt, suggereren de gegevens een zwakke link met tragere groei (een coëfficiënt van -0,045). Het is alsof je vertrouwt op een enkele, gelukkige goudader in plaats van een echt bedrijf op te bouwen; zonder goed beheer kan het je groei zelfs vertragen.
De "Wolkenkrabber"-bouwers: Ontwikkelde economieën
Stel je nu de ontwikkelde economieën voor. Zij hebben hun stalen frames al geplaatst en hun beton al gestort. Hun gebouwen zijn hoog, maar ze kunnen niet zomaar meer bakstenen toevoegen om ze sneller te laten groeien; het gebouw is al vol. De studie suggereert dat het spel voor deze geavanceerde bouwers is veranderd.
Voor hen zijn de magische ingrediënten Menselijk Kapitaal (de vaardigheden en gezondheid van de werkers) en Buitenlandse Directe Investeringen (geld dat van buitenaf komt en nieuwe ideeën met zich meebrengt). De studie vond dat Menselijk Kapitaal een coëfficiënt heeft van 0,152 en Buitenlandse Directe Investeringen een coëfficiënt van 0,198. Dit betekent dat in rijke landen groei voortkomt uit het hebben van slimmere, gezondere werkers en hoogwaardige investeringen die nieuwe technologie brengen, en niet alleen uit het kopen van meer machines.
Sterker nog, de studie suggereert dat het simpelweg toevoegen van meer fysiek kapitaal (zoals meer machines) in deze landen nauwelijks helpt. Het is alsof je probeert een afgewerkte wolkenkrabber hoger te laten worden door meer bakstenen aan de lobby toe te voegen; het werkt gewoon niet omdat het gebouw al op zijn limiet zit. De "marginale productiviteit" van die extra bakstenen is te laag.
De "One-Size-Fits-All"-mythe
Het belangrijkste waar dit artikel tegen pleit, is het idee dat er één universele regel voor economische groei bestaat. Je kunt niet zomaar het beleid van een rijk land kopiëren en plakken op een ontwikkelend land, of andersom. De studie suggereert dat de regels van het spel verschillen, afhankelijk van waar je je in het ontwikkelingsproces bevindt.
De onderzoekers gebruikten een methode genaamd "fixed-effect regressie" om de gegevens van 1990 tot 2020 te analyseren, een periode die grote wereldwijde schokken zoals financiële crises en pandemieën omvatte. Ze controleerden hun werk zorgvuldig om er zeker van te zijn dat de cijfers geen toevalstreffer waren. Ze voerden zelfs "robustness checks" uit (zoals het controleren van de wiskunde met verschillende tools) en vonden hetzelfde patroon: ontwikkelende landen hebben investeringen en handel nodig, terwijl ontwikkelde landen behoefte hebben aan vaardigheden en innovatie.
Wat dit betekent voor de toekomst
De studie suggereert dat als je een leider bent in een ontwikkelend land, je je moet richten op het bouwen van infrastructuur en het openen van de handel. Als je in een ontwikkeld land bent, moet je je richten op onderwijs, onderzoek en het zorgen dat je werkers gezond en vaardig zijn.
Het is geen wondermiddel dat alle economische problemen oplost, maar het suggereert wel dat we moeten stoppen met het gebruiken van dezelfde kaart voor verschillende territoria. Het pad naar een hogere economische wolkenkrabber ziet er heel anders uit, of je nu net de eerste grondwerken doet of probeert een nieuw observatiedek op de top toe te voegen.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.