Single “Pac-Man” Sectioning is More Efficient Than Bisected Sectioning of Mohs Surgery Specimens

Huidkanker is een veelvoorkomende bedreiging, maar voor bepaalde soorten biedt een gespecialiseerde procedure genaamd Mohs micrografische chirurgie een nauwkeurige manier om de ziekte te verwijderen terwijl er zoveel mogelijk gezond weefsel behouden blijft. Bij deze operatie verwijdert een chirurg een dunne laag van de tumor en stuurt deze onmiddellijk naar een laboratorium. Daar bevriest een deskundige technicus het weefsel, snijdt het in extreem dunne secties en plaatst deze op glazen objectdragers zodat een patholoog ze onder een microscoop kan onderzoeken. Het doel is om te zien of er nog kankercellen aanwezig zijn aan de randen van het verwijderde stuk. Als er cellen worden gevonden, keert de chirurg terug om een andere laag van die specifieke plek te verwijderen, waarbij de cyclus wordt herhaald totdat het gebied vrij is. De snelheid en duidelijkheid van dit proces zijn essentieel, aangezien patiënten in de operatiekamer wachten op de resultaten voordat de operatie kan worden afgerond.

Jarenlang hebben veel medische centra een specifieke methode gebruikt om deze weefselmonsters voor te bereiden, bekend als bissectie. Dit houdt in dat het verwijderde stuk huid in tweeën wordt gesneden voordat het wordt verwerkt. Hoewel deze techniek helpt om grotere of grillig gevormde stukken weefsel af te vlakken om ze gemakkelijker leesbaar te maken, voegt het een extra stap toe aan de workflow. Aan de Universiteit van Wisconsin merkten onderzoekers op dat deze extra stap de boel zou kunnen vertragen, zelfs voor kleine, eenvoudige tumoren die dit strikt genomen niet vereisten. Ze begonnen zich af te vragen of een andere aanpak, waarbij het gehele stuk weefsel als een enkele eenheid wordt verwerkt, sneller zou kunnen zijn zonder de kwaliteit van het medische onderzoek op te offeren.

Een team van onderzoekers aan de Universiteit van Wisconsin–Madison zette zich in om dit idee te testen door de traditionele methode van het doormidden snijden te vergelijken met een techniek die zij "Pac-Man"-sectie noemen. In deze nieuwere aanpak wordt het volledige verwijderde weefselmonster op een blok geplaatst en in één continue beweging gesneden, vergelijkbaar met de vorm van het klassieke videogamepersonage, waarbij een kleine opening wordt gelaten waar de chirurg de locatie van eventuele resterende kanker kan in kaart brengen. Het team concentreerde zich op kleine, platte tumoren die kleiner waren dan één en een half centimeter, aangezien dit de soorten laesies zijn die het meest geschikt zijn voor deze enkelvoudige methode. Ze verzamelden gegevens over 126 dergelijke gevallen gedurende een periode van twee maanden in het begin van 2026, waarbij ze zorgvuldig de tijd bijhielden vanaf het moment dat het weefsel in het laboratorium arriveerde tot de objectdragers klaar waren voor de chirurg om te bekijken.

De resultaten toonden een duidelijk verschil in snelheid. Wanneer het laboratorium de enkelvoudige Pac-Man-methode gebruikte, bedroeg de gemiddelde tijd voor het voorbereiden van de objectdragers iets meer dan zesentwintig minuten. In tegenstelling hiertoe toonden de historische gegevens van de traditionele methode van het doormidden snijden een gemiddelde tijd van bijna zesendertig minuten. Dit betekende dat de nieuwe methode ongeveer negen minuten van het proces per patiënt afhaalde. De onderzoekers vroegen de chirurgen ook om de kwaliteit van de objectdragers en de weefselmonsters te beoordelen. Ze ontdekten dat de snellere methode geen kwalitatief slechtere beelden produceerde; sterker nog, bijna alle objectdragers werden als acceptabel of beter beoordeeld, waarbij meer dan negentig procent van de weefselmonsters de hoogst mogelijke score kreeg. De chirurgen rapporteerden dat de enkelvoudige objectdragers net zo duidelijk en bruikbaar waren voor het nemen van medische beslissingen als de oudere, tragere methode.

Buiten de klok om benadrukte de studie hoe deze verandering de werklast voor het laboratoriumpersoneel zou kunnen verlichten. Door het weefsel in één stuk te verwerken in plaats van het in tweeën te snijden, voerden de technici minder stappen uit en gebruikten ze minder materialen om hetzelfde resultaat te bereiken. De onderzoekers merkten op dat deze efficiëntie kan leiden tot minder verspilling en een soepelere doorloop in de kliniek, waardoor patiënten minder tijd doorbrengen wachtend in de operatiekamer. Hoewel de studie beperkt was tot specifieke soorten kleine tumoren en vertrouwde op de vaardigheid van de technici die het werk uitvoerden, suggereren de bevindingen dat de enkelvoudige aanpak voor de juiste gevallen een levensvatbaar en sneller alternatief is. Het team concludeerde dat het adopteren van deze methode de ervaring voor zowel patiënten als personeel kan verbeteren, door een efficiënter pad te bieden naar het vrijmaken van huidkanker zonder de zorgvuldige inspectie die de Mohs-chirurgie zo effectief maakt, in gevaar te brengen.