Defence Industrialisation and Employment Generation in India: Assessing the Impact of Indigenous Defence Production on Skilled Employment, Manufacturing and Economic Growth

Decennialang werd het verhaal van de Indiase militaire kracht grotendeels geschreven in de taal van import. De natie vertrouwde op de aankoop van wapens, vliegtuigen en schepen uit andere landen om haar grenzen veilig te houden. Deze aanpak betekende dat het geld dat aan defensie werd uitgegeven, het land uitstroomde, en dat de fabrieken die deze complexe machines bouwden, elders gevestigd bleven. Echter, rond kers 2014 begon een significante verschuiving, gedreven door een nationale drang om deze capaciteiten in eigen land op te bouwen. Deze beweging, bekend als defensie-industrialisatie, gaat niet alleen over veiligheid; het gaat over het transformeren van hoe een land dingen maakt. Wanneer een natie besluit om haar eigen geavanceerde machines te ontwerpen en te bouwen, doet zij meer dan alleen haar soldaten bewapenen. Het creëert een rimpeleffect door de economie, wat vraagt om nieuwe vaardigheden van werkers, lokale bedrijven aanmoedigt om deel te nemen aan de toeleveringsketen, en potentieel de algehele rijkdom van het land kan vergroten. De vraag die onderzoekers stellen, is of deze massale investering in het thuis maken van wapens daadwerkelijk rendeert voor de reguliere economie, door banen en groei te creëren, of dat het een gesloten cirkel van overheidsuitgaven blijft.

Een recente studie door Sidharth Kumar, een onderzoeker aan de Veer Kunwar Singh University, duikt in precies deze vraag. Het werk onderzoekt het laatste decennium van India's defensiereis, specifiek kijkend naar de periode van 2014 tot 2025. De onderzoeker heeft geen nieuwe experimenten uitgevoerd in een laboratorium of werknemers ondervraagd op de fabrieksvloer. In plaats daarvan heeft hij zorgvuldig bestaande gegevens verzameld en geanalyseerd uit officiële overheidsbronnen, waaronder de Department of Defence Production en het Ministry of Defence. Door gegevens samen te stellen over hoeveel geld er werd uitgegeven, hoeveel wapens er werden gemaakt, wie ze maakten en hoeveel mensen er werden aangenomen, schetst de studie een beeld van een sector in snelle transitie. Het doel was om te zien of de drang om India zelfvoorzienend te maken in defensie ook fungeerde als een krachtige motor voor de bredere economische gezondheid van het land.

De cijfers vertellen een verhaal van snelle expansie. In de beginjaren van deze drang was de totale waarde van de binnen India geproduceerde defensieapparatuur ongeveer 84.643 crore roepies. Tegen de tijd dat de gegevens de periode 2024–25 bereikten, was dat cijfer gestegen naar ongeveer 1,50 lakh crore roepies. Deze groei was niet beperkt tot de enorme door de overheid beheerde fabrieken, bekend als Defence Public Sector Undertakings. Een aanzienlijk deel van deze stijging kwam van private bedrijven, kleine en middelgrote ondernemingen en nieuwe technologie-startups. In slechts vijf jaar tijd is de productiewaarde van private bedrijven bijna verdubbeld, van ongeveer 17.268 crore naar bijna 34.000 crore roepies. Deze verschuiving suggereert dat de overheidsbeleid, die lokale productie aanmoedigt, er succesvol in is geslaagd om privaat kapitaal en innovatie uit te nodigen in een veld dat ooit werd gedomineerd door staatsbedrijven.

Deze industriële groei is ook begonnen door te sijpelen naar internationale markten. India koopt niet langer alleen wapens; het verkoopt ze ook. Defensie-export, wat in voorgaande jaren een bescheiden cijfer was, bereikte een recordhoogte van 23.622 crore roepies in 2024–25. Wat bijzonder opmerkelijk is, is dat private bedrijven nu verantwoordelijk zijn voor een groot deel van deze export, waarbij zij door India gemaakte systemen naar meer dan 80 landen sturen. Deze verandering geeft aan dat de kwaliteit van de binnenlandse productie is verbeterd tot een punt waarop zij wereldwijd kan concurreren. De studie benadrukt dat dit niet alleen gaat over het verplaatsen van goederen over grenzen heen; het gaat over de rijping van het gehele ecosysteem. Wanneer een bedrijf als Bharat Electronics Limited, een door de overheid beheerd bedrijf, rapporteert dat 74% van zijn verkopen afkomstig is van producten die het zelf heeft ontwikkeld, signaleert dit een verdieping van technische vaardigheid en een beweging weg van het simpelweg assembleren van onderdelen die door anderen zijn gemaakt.

Het menselijke element van deze transformatie is waar de meest complexe vragen ontstaan. Moderne defensieproductie gaat niet langer alleen over het lassen van staal of het assembleren van eenvoudige onderdelen. Het vereist ingenieurs, softwarespecialisten, wetenschappers en technici die kunnen werken met geavanceerde materialen, kunstmatige intelligentie en precisierobotica. De studie wijst erop dat deze verschuiving een vraag creëert naar hooggeschoolde werkers. Zo maakte een groot defensiebedrijf in één enkel jaar bijna 9.000 mensen in dienst, waarvan meer dan de helft ingenieurs en wetenschappers waren. Dit suggereert dat de industrie hoogwaardige banen genereert die gespecialiseerde training vereisen. De onderzoeker merkt echter ook een potentiële spanning op. Naarmate fabrieken automatischer worden en geavanceerde robots gebruiken om wapens met grotere precisie te bouwen, kan de behoefte aan routinematige, halfgeschoolde arbeid afnemen. De studie suggereert dat hoewel het totale aantal banen misschien niet zal exploderen zoals bij een traditionele fabrieksboom, de kwaliteit van die banen stijgt. De uitdaging voor de toekomst is om ervoor te zorgen dat de beroepsbevolking continu wordt opgeleid en bijgeschoold, zodat zij de stap kunnen maken van eenvoudige assemblage taken naar het complexere werk van het ontwerpen, onderhouden en integreren van deze hoogtechnologische systemen.

De research concludeert dat India's drang om zijn eigen defensie-industrie op te bouwen succesvol een nieuw industrieel ecosysteem creëert. Het heeft het land verplaatst van een positie van afhankelijkheid naar een positie van toenemende zelfredzaamheid, met een groeiende private sector en een stijgende exportcapaciteit. De studie suggereert dat deze transitie fungeert als een krachtig vraagmechanisme voor de bredere economie. Wanneer de overheid geld uitgeeft aan de aankoop van binnenlandse wapens, stimuleert dit investeringen in fabrieken, toeleveringsketens en onderzoekscentra. Deze uitgaven helpen bij het creëren van geschoolde werkgelegenheid en stimuleren technologische ontwikkeling die andere delen van de productiesector ten goede kan komen. Het papier waarschuwt echter ook dat deze voordelen niet automatisch zijn. De groei in productie garandeert geen evenredige toename in banen als de technologie te veel automatiseert zonder een parallelle inspanning om werkers op te leiden. Het ware succes van deze industrialisatie, stelt de studie, zal niet alleen worden gemeten aan de hand van het volume van de geproduceerde wapens, maar door hoe goed het duurzame, hooggeschoolde carrières creëert en de algehele productiebasis van het land versterkt. De weg vooruit vereist een zorgvuldige balans tussen het adopteren van de nieuwste technologie en het waarborgen dat het menselijk kapitaal meegroeit, waardoor een strategische noodzaak wordt omgezet in een brede motor voor economische ontwikkeling.